DEEL 8
De aanwezigheid van barones Elizabeth Vance in de steriele operatiekamer voelde als een klap in het gezicht. Hoe kon deze vrouw, een gerespecteerd filantroop en de voorzitter van de medische raad van toezicht, betrokken zijn bij het gruwelijke experiment waar mijn driejarige dochter het slachtoffer van was geworden? Rechercheur Vance deed een kordaat stap naar voren, zijn hand nog steeds rustend op de holster van zijn dienstwapen, terwijl zijn gezicht verstrakte tot een ijzeren masker.
“Mevrouw Vance, u bevindt zich in een afgesloten medische ruimte waar een strafrechtelijk onderzoek gaande is. Op grond van overtreding van de privacywetgeving en verdenking van betrokkenheid bij illegaal menselijk weefselonderzoek vorder ik dat u onmiddellijk meewerkt en geen stap verder zet,” sprak de rechercheur met een gezagwekkende stem die door de hele ruimte galmde.
Elizabeth glimlachte minachtend, een glimlach die geen spoedje van warmte of spijt bevatte, maar enkel de arrogantie van iemand die geloofde dat de wet voor haar simpelweg niet gold. “Onderzoek, rechercheur? U noemt dit een onderzoek?” zei ze koel terwijl ze haar handtas opende en er een klein, chique tablet uithaalde. “Wat u hier ziet als een misdaad, is in werkelijkheid de toekomst van de moderne geneeskunde. Een exclusief project voor de elite van morgen. En die kleine meid… welnu, zij was simpelweg een biologisch testobject in een contract dat haar vader, Christopher Miller, volledig vrijwillig en met handtekening heeft goedgekeurd in ruil voor kapitaal en aanzien.”
Mijn maag keerde zich om van pure walging. Christopher had niet alleen zijn vrouw en kind verraden; hij had Chloe bij haar geboorte, of misschien zelfs daarvoor, verpand aan deze psychopathische elitegroep voor een handvol munten en status. Ik voelde een woede in me opkwam die zo fel en intens was dat al mijn angst verdween. Ik liet de hand van Chloe los—die inmiddels door dokter Hayes liefdevol in een dekentje werd gewikkeld—en liep recht op Elizabeth Vance af.
“Je hebt haar pijn gedaan,” hoorde ik mezelf zeggen, mijn stem trillend van ingehouden razernij maar messcherp als een scalpel. “Je hebt een weerloos kind gebruikt als proefkonijn voor jullie zieke ambities.” Elizabeth keek me aan met een blik van volstrekte kilte. “Pijn, mevrouw Miller? Vooruitgang vraagt slachtoffers. Het erfgoedprogramma van Apex vereist genetische perfectie.
Kinderen met deze specifieke coderingschips zullen de leiders van de volgende eeuw zijn. Uw dochter was simpelweg… ongeschikt gebleken voor de eindfase. Daarom moest het apparaat worden verwijderd en het bewijs worden gewist.”
“Dat bewijs is al lang niet meer afhankelijk van die server,” sneerde rechercheur Vance, die intussen achter Elizabeth was gaan staan en met een snelle beweging een handboeien-set uit zijn zak trok. “Want toen uw systeem de opdracht gaf om de server in het hoofdkantoor te wissen, stuurde ons forensisch team automatisch een mirror-kopie naar de federale database in Washington.
Alle contracten, alle namen van de investeerders, en uw persoonlijke handtekening onder het autorisatiebestand staan inmiddels zwart op wit geregistreerd.” De kleur trok plotseling weg uit Elizabeths gezicht. Haar zelfverzekerde glimlach verdampte in een fractie van een seconde. Ze maakte een panische beweging naar achteren om te vluchten, maar rechercheur Vance was sneller.
Met een professionele beweging greep hij haar armen vast, duwde haar tegen de stalen rand van de instrumententafel en klikte de boeien met een harde klik dicht om haar polsen. “Elizabeth Vance, u bent gearresteerd op grond van samenzwering, kinderuitbuiting en het illegaal toepassen van biometrische experimenten op minderjarigen. U heeft het recht om te zwijgen…” sprak hij met een ijzige, formele toon.
Terwijl de barones schreeuwend en tierend dat ze dit land zou laten opdraaien voor deze vernedering werd afgevoerd door twee agenten die inmiddels waren binnengekomen, zakken mijn knieën bijna door van pure uitputting. Ik liet me vallen op een krukje naast de operatietafel, waar Chloe nog steeds vredig en diep lag te slapen, nu verlost van dat vreselijke, duistere apparaat in haar rug.
Dokter Hayes legde troostend zijn hand op mijn schouder. “Het is voorbij, Cassandra. Ze is veilig. Het bewijs is veilig gesteld, Christopher en zijn handlangers zitten vast, en de barones zal nooit meer een kind kwaad kunnen doen.” Ik knikte traag, een hete traan rolde over mijn wang en viel op Chloe’s dekentje. Maar net toen ik dacht dat de nachtmerrie ten einde was en ik kon beginnen aan de lange weg naar herstel met mijn kleine meisje, ging de telefoon in de zak van de jas die over de stoel hing opnieuw over.
Het was een onbekend nummer uit Washington. Ik nam op met een trillende hand. Een koude, formele stem aan de andere lijn zei: “Mevrouw Miller? We hebben het net gedecodeerde bestand geopend dat zojuist van de server is gedownload. Er is één detail in het project van uw dochter dat u nog niet weet… en dat verandert alles aan wie Chloe werkelijk is.”
