DEEL 6
Christopher’s woorden hingen als een giftige mist in de studeerkamer. De agenten stompten hem naar voren, maar hij bleef met zijn wilde blik op mij gericht, alsof hij me met die laatste zin nog een fatale mentale klap wilde toedienen. Rechercheur Vance trok zijn wenkbrauwen op en wenkte een van de agenten. “Neem hem mee naar het bureau en zorg voor een volledige isolatiecel.
Geen telefoontjes, geen contact met buitenstaanders. En neem dat dossier en alle harde schijven in beslag,” beval de rechercheur met een stem die geen tegenspraak duldde. Nadat Christopher en zijn escorte waren vertrokken, bleef het stil in de kamer, op het zachte gezoem van de politieradio’s na. Ik stond nog steeds bij het bureau, mijn vingers vastgeklemd aan de leren map van Apex Genomica .
De implicaties van wat Christopher net had gezegd, drongen langzaam tot me doordringen. “De echte eigenaar van het project… die zit veel hoger op de ladder dan je ooit kunt bevroeden.” Wie kon er nog hoger staan dan een operationeel manager en een dominante schoonmoeder die miljoenen wisten wit te wassen via medische stichtingen? Welke machtige entiteit of persoon stond achter dit duistere experiment met mijn dochter?
“Mevrouw Miller,” zei rechercheur Vance terwijl hij een hand op mijn schouder legde, “u heeft zich ongelooflijk dapper gehouden vannacht. Maar we zijn er nog lang niet. Wat uw man zojuist zei, suggereert dat dit geen losstaand initiatief is van een familiebedrijfje, maar onderdeel van een groter, mogelijk landelijk netwerk van illegale genetische manipulatie.
We moeten zo snel mogelijk terug naar het bureau om dat dossier digitaal te ontsleutelen.” Ik knikte werktuiglijk. Mijn gedachten waren alweer bij Chloe, die buiten in de politiewagen lag te slapen. Hoe zou ze hier ooit van herstellen? Wat voor littekens—zowel fysiek als mentaal—zou dit achterlaten bij een kind van amper drie jaar oud? “We moeten eerst naar het ziekenhuis terug,” zei ik beslist.
“Chloe moet medisch worden gemonitord, en dokter Hayes wilde dat apparaat zo snel mogelijk onderzoeken en verwijderen zodra de juridische toestemming er is.” De rechercheur knikte instemmend. “Dat regelen we. Een van mijn eenheden rijdt achter u aan naar de kliniek om te bewaken dat niemand ook maar in de buurt van uw dochter kan komen.”
Twintig minuten later arriveerden we weer bij de spoedkliniek in Phoenix. De sfeer in de onderzoekskamer was veranderd van hectisch naar een gespannen, klinische rust. Zuster Linda zat naast Chloe’s bed en las zachtjes een verhaaltje voor uit een kinderboek, terwijl Chloe met bleke wangen en grote, donkere kringen onder haar ogen naar het plafond starrde.
Toen ze mij zag binnenkomen, strekte ze haar kleine handjes uit. “Mama…” fluisterde ze met een schor stemmetje. Ik vloog naar haar toe, tilde haar voorzichtig op—met grote zorg om haar rug niet te raken—en drukte haar stevig tegen mijn hart. “Ik ben hier, lieverd. Mama laat je nooit meer alleen. Beloofd,” snikte ik zacht terwijl ik over haar haren wreef.
Dokter Hayes kwam even later binnen met een tablet in zijn hand waarop de gedetailleerde scan van het apparaat te zien was. “Mevrouw Miller, we hebben overleg gehad met een neurochirurg en een forensisch technicus. Dat apparaatje in haar rug is complexer dan we aanvankelijk dachten. Het is niet alleen een zender; het bevat een micro-opslageenheid met versleutelde bestanden en… een biometrische monitor die reageert op stresshormonen.”
Ik keek de arts met open mond aan. “Stresshormonen? Bedoelt u dat ze haar emoties konden meten?” “Niet alleen meten,” antwoordde dokter Hayes somber. “Het systeem registreerde wanneer ze bang was, wanneer ze pijn had, en stuurde die data automatisch door naar een externe server. Dat verklaart waarom ze zo panisch was toen we haar rug wilden onderzoeken.
Ze is geconditioneerd om te vrezen voor pijn als ze het geheim dreigde te verklappen.” Mijn bloed kookde van blinde woede. Die monsters hadden mijn kind niet alleen gebruikt voor hun experimenten, ze hadden haar ook nog eens psychologisch getraumatiseerd zodat ze durfde te zwijgen! “Wanneer kunnen jullie het eruit halen?” vroeg ik met een stalen stem.
“Over een uur,” zei de arts beslist. “De operatiekamer is klaargemaakt. Maar voordat we dat doen, moeten we één ding begrijpen: zodra we het apparaat loskoppelen van haar weefsel, zal er automatisch een noodsignaal of een data-wip-activering worden gestuurd naar de server van de eigenaar. Dat betekent dat de dader binnen enkele minuten zal weten dat het spel uit is.” Ik keek naar de slaapkop van mijn dochter, daarna naar de rechercheur in de deuropening, en wist precies wat mij te doen stond. “Laat ze maar komen,” zei ik koel. “Laat ze maar zien wie er werkelijk aan de touwtjes trekt. Ik ben er klaar voor.”
