Deel 9: Een onverwachte wending
De deur zwaaide open en tot ieders verbazing stapte Vanessa Reed de vergaderruimte binnen. Ze zag er aanzienlijk minder verzorgd uit dan in het Drake Hotel; haar make-up was uitgelopen en ze droeg een simpele regenjas over haar kleren.
Daniel sprong direct op uit zijn stoel. "Vanessa! Wat doe jij in vredesnaam hier? Ben je gek geworden?"
Vanessa kekte hem aan met een blik waarin pure woede en verbittering samensmolten. "Gek? Nee, Daniel, ik ben niet gek. Ik ben het zat om jouw stomme marionet te zijn! Jij vertelde me dat je bijna gescheiden was, dat je ex-vrouw nergens van afwist en dat jullie imperium toch spoedig van jullie samen zou zijn. Maar nu verlies je alles en probeer je mij de schuld in de schoenen te schuiven!"
Ze draaide zich om naar Lydia en mij, opende haar handtas en legde een dikke map met papieren op het bureau.
"Hier," zei Vanessa met een trillende stem. "Dit zijn alle kopieën van de geheime e-mails waarin Daniel mij opdroeg om concurrerende biedingen te onderscheppen en vertrouwelijke bedrijfsgeheimen van zijn schoonvader door te spelen aan een externe investeerder. Hij gebruikte mij niet alleen als minnares; hij gebruikte mij als pion voor zijn eigen criminele plannen."
De advocaat van Daniel sloeg zijn handen voor zijn gezicht en schudde wanhopig zijn hoofd. Het spel was niet alleen verloren; het was veranderd in een volledige ineenstorting van al zijn leugens.
Lydia pakte de map aan, sloeg de bladzijden snel door en kekte my toen vragend aan. "Dit verandert de zaak, Emma. Dit is niet meer alleen een civiele echtscheiding. Dit is keiharde bewijsvoering voor ernstige economische fraude en bedrijfsspionage."
Ik kekte Daniel aan, die nu sprakeloos en met open mond naar Vanessa stond te staren. Al zijn arrogantie, al zijn zelfverzekerde glimlachjes op het vliegveld, al die zogenaamde zakenreizen naar Singapore — alles was gereduceerd tot een hoopje as door zijn eigen hebzucht en lafheid.
"Bedankt, Vanessa," zei ik kalm. "Je hebt zojuist bewezen dat je net zo slecht kunt plannen als hij. Neem die papieren maar mee naar buiten; je zult ze zelf nodig hebben voor je eigen verklaring bij de federale politie."
Vanessa kekte me verslagen aan, draaide zich om en verliet het kantoor zonder nog één woord te zeggen.
Daniel zakte langzaam door zijn knieën op de stoel, zijn handen voor zijn gezicht geslagen, terwijl de tranen van totale vernietiging over zijn wangen rolden. "Het is voorbij..." fluisterde hij.
"Ja," zei ik, terwijl ik de pen oppakte en het document zelf doorhing naar Lydia. "Het is voorbij. En nu gaan we beginnen met het opruimen van de rotzooi."
* * *
