Deel 4: De digitale schatkamer
De rit terug naar ons huis voelde als een militaire operatie. Ik had nog precies twee uur voordat Daniel volgens zijn schema een vergadering had buiten de deur en eventueel zou terugkomen voor documenten. Met trillende handen stak ik de sleutel in het slot van onze voordeur en liep ik op kousenvoeten naar de werkkamer.
Daar lag hij. De zwarte iPad, verscholen onder een stapel vakbladen op zijn bureau. Ik pakte hem op, drukte op de ontgrendelingsknop en hield mijn adem in. Hij gebruikte dezelfde viercijferige code als voor bijna al zijn apparaten — de geboortedatum van onze hond, die we samen hadden gekregen voordat alles misging.
Het scherm lichtte op.
De applicatie Berichten stond open. Binnen enkele seconden verschenen alle gesprekken op het scherm alsof ze uit het niets werden opgeroepen. Niet alleen de recente berichten van diezelfde ochtend, maar maanden aan correspondentie. Plannen voor hotels in Miami, Parijs en Londen. Intieme foto's die Vanessa naar hem had gestuurd. En, wat nog erger was, plannen over hoe ze samen onze onderneming wilden manipuleren zodra Daniel meer macht zou krijgen binnen de raad van bestuur.
"De smeerlap," fluisterde ik hardop in de lege kamer, terwijl de tranen van woede eindelijk over mijn wangen rolden. Dit ging niet meer alleen om vreemdgaan. Dit was financieel bedrog. Dit was een bewuste poging om het levenswerk van mijn vader af te pakken en over te dragen aan een vrouw die ik niet eens kende.
Ik sloot geen compromissen meer. Met een snelle reeks handelingen selecteerde ik de hele conversatie, exporteerde de data naar een beveiligde cloudomgeving die alleen Lydia kon inzien, en stuurde de belangrijkste schermafbeeldingen direct door naar mijn eigen versleutelde e-mail.
Toen legde ik de iPad exact terug op dezelfde plek, precies zoals ik hem had aangetroffen.
Maar net toen ik de werkkamer wilde verlaten, hoorde ik het geluid van een auto die de oprit op draaide.
Een bekend geluid. De zware brom van de motor van Daniels bedrijfsauto.
Mijn hart sloeg een beat over. Hij was veel te vroeg terug! Volgens zijn agenda zou hij pas over twee uur op deze locatie zijn. Ik stond als aan de grond genageld in het midden van de werkkamer. De voordeur viel in het slot. Zijn voetstappen klonken in de hal.
"Emma?" klonk zijn stem, verrassend dichtbij. "Ben je thuis? Ik ben mijn map met kwartaalcijfers vergeten."
De paniek gierde door mijn keel. Er was geen uitweg. De enige deur leidde naar de hal, recht naar waar hij stond. Ik keek wanhopig om me heen in de studeerkamer, op zoek naar een plek om mezelf te verbergen, terwijl zijn voetstappen naderden en de deurklink langzaam naar beneden werd geduwd...
* * *
