DEEL 9
De tweede knal galmde door de straat.
Sophie gilde en dook meteen achter de bank. Ethan trok haar zonder aarzelen tegen zich aan, terwijl inspecteur Laura Visser haar dienstwapen trok.
"Blijf allemaal binnen!" riep ze.
Twee agenten stormden naar de voordeur. Door het raam zag ik een zwarte SUV dwars over het trottoir staan. De voorbumper hing scheef; de auto had de politieversperring geramd voordat hij tot stilstand was gekomen.
Richard stond verstijfd.
"Ze zijn niet voor jou gekomen," fluisterde hij. "Ze zijn voor mij."
Nog voordat iemand iets kon zeggen, kwam een agent via zijn portofoon binnen.
"Inspecteur, het schot kwam niet van de SUV. Een onbekende schutter heeft vanaf het park aan de overkant gevuurd."
"Is er iemand geraakt?"
"Nee. Het lijkt een waarschuwingsschot."
Laura keek direct naar Richard.
"U gaat nu mee naar een veilige locatie."
Richard schudde zijn hoofd.
"Nee."
"Dat is geen verzoek."
Hij keek haar ernstig aan.
"Als ik nu vertrek, blijven Claire en haar kinderen het doelwit. Degene die hierachter zit, wil voorkomen dat ik vandaag spreek."
Die woorden lieten een ijzige stilte achter.
Op dat moment rinkelde mijn telefoon.
Een onbekend nummer.
Ik zette de luidspreker aan.
Er klonk een vervormde mannenstem.
"Richard Bennett."
Niemand antwoordde.
"Je hebt tien jaar de tijd gehad om verstandig te worden."
Richard kneep zijn ogen dicht.
"Wie ben je?"
De man lachte zacht.
"Je weet precies wie ik ben."
"Je had begraven moeten blijven."
De verbinding werd verbroken.
Inspecteur Visser keek meteen naar de technisch rechercheur.
"Traceer dat nummer."
Hij schudde zijn hoofd.
"Een wegwerptelefoon. Hij is al uitgeschakeld."
Richard liet zich langzaam op een stoel zakken.
Hij leek opeens uitgeput.
"Ik kan niet langer zwijgen."
Hij keek mij recht aan.
"Claire... je vader heeft nooit alleen gehandeld."
Ik fronste.
"Wat bedoel je?"
"Er was nog iemand."
"Wie?"
Richard zweeg enkele seconden.
"De echte leider was nooit Edward."
Iedereen keek hem verbaasd aan.
"Je vader voerde alleen de opdrachten uit."
Mijn hart bonsde.
"Voor wie dan?"
Richard haalde een vergeelde foto uit zijn binnenzak.
Op de foto stonden vier mensen voor het oude Bennett-magazijn.
Mijn vader.
Richard.
Een onbekende man.
En...
Mijn adem stokte.
"Dat kan niet..."
Op de foto stond ook mijn overleden moeder.
Twintig jaar jonger, glimlachend naast de onbekende man.
"Waarom staat mama naast hem?" vroeg ik met trillende stem.
Richard keek verdrietig naar de foto.
"Omdat jouw moeder de waarheid ontdekte."
Ik voelde de grond onder mijn voeten verdwijnen.
"Ze wist van de fraude?"
Richard knikte langzaam.
"Ze wilde ermee naar de politie."
"Maar papa zei altijd dat ze overleed door een auto-ongeluk."
Richard sloot zijn ogen.
"Dat is wat hij iedereen liet geloven."
De kamer werd doodstil.
Zelfs de agenten bewogen niet meer.
"Richard..." zei inspecteur Visser voorzichtig.
"Kunt u bewijzen wat u zojuist zegt?"
Hij knikte.
"Ja."
Hij wees naar de houten doos die hij eerder aan Ethan had gegeven.
"Daar zit niet alleen een cadeau in."
Ik opende de doos met trillende handen.
Onder een valse bodem lag een kleine ouderwetse sleutel.
Aan de sleutel hing een vergeeld label.
Kluis 214 – Amsterdam Centraal Bank
Richard keek me recht aan.
"Daar ligt al tien jaar alles wat ik niet durfde mee te nemen."
"Originele contracten."
"Bankboeken."
"En één videoband."
"Waarop de echte toedracht van de dood van jouw moeder staat."
Ik voelde mijn adem wegvallen.
Maar voordat iemand nog een woord kon zeggen, kwam een agent haastig de woonkamer binnen.
"Inspecteur!"
"We hebben nieuws."
"De zwarte SUV is geregistreerd op naam van een leeg bedrijf."
"Maar in het dashboardkastje hebben we één document gevonden."
Laura nam het papier aan.
Haar gezicht verstarde.
Langzaam keek ze mij aan.
"Claire..."
"Ik denk dat je dit zelf moet lezen."
Bovenaan het document stond in grote letters:
TESTAMENT – ELENA BENNETT
De naam van mijn moeder.
Met een datum...
Die drie dagen ná haar officiële overlijden was opgesteld.
