DEEL 7
De stilte in het notariskantoor voelde zwaarder dan lood.
Mijn vader bleef naar de verklaring staren alsof hij de woorden niet kon bevatten. Zijn handen, die normaal nooit trilden, klemden zich zo hard om de rugleuning van een stoel dat zijn knokkels wit werden.
"Dat is onmogelijk," zei hij uiteindelijk. "Richard is dood."
Inspecteur Laura Visser keek hem onderzoekend aan.
"Een paar seconden geleden zei u nog dat hij ooit zou proberen terug te komen."
Mijn vader slikte zichtbaar.
"Dat was... een manier van spreken."
Vanessa greep onmiddellijk in.
"Dit is absurd. Iedereen kan een handtekening namaken. Jullie baseren je hele onderzoek op één brief."
De inspecteur schudde haar hoofd.
"Niet alleen op deze brief."
Ze hield de envelop omhoog.
"De koerier heeft ook een beveiligde gegevensdrager afgegeven. Volgens de begeleidende documenten bevat die videobeelden, bankgegevens en originele contracten."
Mijn maag draaide om.
Als Richard echt leefde, betekende dat dat hij al die jaren bewijs had verzameld.
Bewijs dat hij precies had gewacht op het juiste moment.
De inspecteur gaf de usb-stick aan een digitaal specialist die inmiddels was gearriveerd.
Binnen enkele minuten verscheen het eerste videobestand op een groot scherm in de vergaderruimte.
Het beeld was haarscherp.
Een kantoor.
Een datum in beeld.
Vier jaar geleden.
Mijn vader zat achter zijn bureau.
Vanessa stond naast hem.
Ze wisten duidelijk niet dat ze werden opgenomen.
"Claire vermoedt nog niets," zei Vanessa.
"Dat blijft ook zo," antwoordde mijn vader. "Zolang zij de administratie doet, kijkt niemand naar ons."
"En als ze de cijfers toch controleert?"
"Dan zorgen we ervoor dat iedereen denkt dat zij verantwoordelijk is."
Mijn hart sloeg een slag over.
Ik keek naar Marisol.
Zij keek net zo geschokt terug.
De opname ging verder.
"En Richard?" vroeg Vanessa.
Mijn vader keek haar strak aan.
"Die blijft waar hij is."
Meer zei hij niet.
Maar die ene zin was genoeg om de hele ruimte ijskoud te maken.
Inspecteur Visser pauzeerde de video.
"Mijnheer Bennett..."
"Ik wil mijn advocaat spreken," onderbrak mijn vader haar onmiddellijk.
"Dat staat u vrij."
Hij zei niets meer.
Voor het eerst sinds ik een kind was, had hij geen antwoord.
Geen uitleg.
Geen bevel.
Alleen stilte.
Toen gebeurde iets onverwachts.
Vanessa stond plotseling op.
"Ik heb hier niets mee te maken."
Mijn vader draaide zich geschrokken naar haar om.
"Wat zeg je?"
"Ik heb alleen gedaan wat jij me opdroeg."
Zijn gezicht vertrok van woede.
"Pas op met wat je zegt."
"Waarom?" riep Vanessa. "Je wilde Claire al jaren uit het bedrijf hebben. Jij bedacht dat verjaardagsdiner. Jij zei dat haar kinderen moesten voelen dat ze geen echte Bennetts waren."
Iedereen keek naar mijn vader.
Hij sloot zijn ogen.
Heel even leek hij twintig jaar ouder.
"Vanessa..."
"Nee," zei ze fel. "Ik ga niet alleen de gevangenis in."
Ze wees met een trillende vinger naar hem.
"Jij hebt de buitenlandse rekeningen geopend."
"Jij hebt de accountants omgekocht."
"Jij hebt mij verteld welke betalingen ik moest goedkeuren."
Mijn vader keek haar aan alsof hij haar niet meer herkende.
"Na alles wat ik voor je heb gedaan..."
"Voor mij?" schreeuwde Vanessa. "Je hebt mij gebruikt."
De inspecteur gaf twee agenten een teken.
"Mevrouw Bennett, mijnheer Bennett... vanaf dit moment verzoek ik u allebei hier te blijven totdat de verhoren zijn afgerond."
Op datzelfde moment ging de telefoon van de digitaal specialist.
Hij luisterde enkele seconden en keek daarna verbaasd op.
"Inspecteur... we hebben zojuist bevestiging gekregen."
"Waarvan?"
"De locatie van de afzender van de usb-stick is achterhaald."
Iedereen hield zijn adem in.
"De bestanden zijn vanochtend geüpload vanuit een klein dorp in Noord-Italië."
Mijn hart begon opnieuw sneller te kloppen.
Inspecteur Visser keek naar de verklaring van Richard.
"Dat betekent..."
De specialist knikte langzaam.
"Ja."
"Richard Bennett leeft niet alleen..."
"...we weten nu waarschijnlijk ook waar hij zich bevindt."
Voordat iemand nog iets kon zeggen, verscheen er een nieuw bericht op mijn telefoon.
Onbekend nummer.
Er stond maar één zin.
"Claire, vertrouw niemand. Ik kom morgen zelf de waarheid vertellen."
Daaronder stond slechts één naam.
Richard.
