DEEL 6
De deurbel galmde door het stille notariskantoor.
Niemand bewoog.
Notaris Willem De Graaf keek eerst naar mij, daarna naar Marisol.
"Blijf rustig," zei hij zacht. "Als de documenten echt zijn, hebben we niets te verbergen."
Hij liep naar de voordeur en opende die langzaam.
Twee politieagenten en een vrouw in burgerkleding stonden buiten. Ze stelde zich voor als inspecteur Laura Visser van de afdeling Financiële Recherche.
"Goedemorgen," zei ze beleefd. "We zijn hier in verband met een aangifte wegens vermoedelijke verduistering van bedrijfsvermogen door mevrouw Claire Bennett."
Mijn hart bonsde, maar ik dwong mezelf kalm te blijven.
"Dat ben ik."
De inspecteur knikte.
"U bent op dit moment niet aangehouden. We willen alleen uw verklaring horen. We hebben ook een bevel om enkele bedrijfsdocumenten veilig te stellen."
Voordat ik antwoord kon geven, verscheen er opnieuw een zwarte auto op de parkeerplaats.
Vanessa stapte uit.
Mijn vader volgde haar enkele seconden later.
Ze liepen zelfverzekerd naar binnen alsof de uitkomst al vaststond.
Vanessa speelde haar rol perfect.
Ze keek me aan met een mengeling van teleurstelling en medelijden.
"Claire... waarom heb je dit gedaan?"
Ik voelde woede opkomen.
"Ik heb helemaal niets gedaan."
Mijn vader zuchtte diep.
"Je had geldproblemen. We wilden je helpen. Maar miljoenen uit het bedrijf halen... dat hadden we nooit van je verwacht."
De inspecteur keek van hem naar mij.
"Mijnheer Bennett, ik verzoek u voorlopig geen verdere beschuldigingen te uiten totdat alle feiten zijn onderzocht."
"Uiteraard," antwoordde hij met een gespeeld kalme stem.
Notaris De Graaf stapte naar voren.
"Inspecteur, voordat u verdergaat, moet u deze documenten bekijken."
Hij overhandigde haar de aandeelhoudersovereenkomst en de originele akte van de familietrust.
De inspecteur bladerde aandachtig door de papieren.
Na enkele minuten fronste ze haar wenkbrauwen.
"Interessant..."
Vanessa verstijfde zichtbaar.
"Wat bedoelt u?"
"Volgens deze originele documenten bezit mevrouw Claire Bennett helemaal geen minderheidsbelang."
Ze keek opnieuw naar de laatste pagina.
"Sterker nog... zij is de toekomstige meerderheidsaandeelhouder zodra aan de voorwaarden van de trust is voldaan."
Mijn vader zette een stap naar voren.
"Die documenten zijn vervalst."
De notaris schudde onmiddellijk zijn hoofd.
"Dat is onmogelijk. Ze zijn twintig jaar geleden geregistreerd en voorzien van originele notariële zegels."
"Dat bewijst niets."
"Jawel," antwoordde De Graaf rustig. "Omdat elk origineel destijds ook bij de rechtbank is gedeponeerd."
De inspecteur keek op.
"Kunnen we dat verifiëren?"
"Binnen enkele minuten."
Vanessa begon onrustig met haar vingers op haar tas te tikken.
Voor het eerst sinds ik haar kende, zag ik twijfel in haar ogen.
Ondertussen opende Marisol haar laptop.
"Inspecteur, er is nog iets."
Ze liet de bankafschriften zien die ze van de server had veiliggesteld.
Regel na regel verschenen miljoenen euro's aan betalingen.
Bedrijven op Cyprus.
Luxemburg.
Malta.
Allemaal ontvangers van enorme bedragen.
"Wie heeft deze transacties goedgekeurd?" vroeg de inspecteur.
Marisol zoomde in.
"Hier."
Onder iedere betaling stonden twee digitale handtekeningen.
Vanessa Bennett.
Edward Bennett.
Het werd doodstil.
Mijn vader kuchte.
"Dat zegt niets. Iedereen binnen het bedrijf gebruikte elkaars accounts."
Marisol schudde haar hoofd.
"Niet mogelijk."
Ze opende een tweede bestand.
"Voor betalingen boven de honderdduizend euro was tweefactorauthenticatie verplicht. Elke goedkeuring werd bevestigd met een persoonlijke beveiligingssleutel."
De inspecteur keek aandachtig mee.
"Met andere woorden... alleen de eigenaar van die sleutel kon de betaling autoriseren?"
"Precies."
Ik zag hoe Vanessa langzaam bleek werd.
Maar ze gaf zich nog niet gewonnen.
"Claire beheerde de administratie. Zij had overal toegang toe."
"Niet tot deze sleutels," antwoordde Marisol onmiddellijk.
"Dat weet je niet."
"Jawel."
Ze draaide haar laptop om.
"Hier staan de logbestanden."
Iedere aanmelding.
Iedere wijziging.
Iedere autorisatie.
Alles was geregistreerd.
Steeds vanaf hetzelfde kantoor.
Steeds vanaf dezelfde computer.
En vrijwel altijd op momenten waarop ik aantoonbaar ergens anders was.
Tijdens de hartoperatie van mijn vader.
Tijdens een zakenreis naar Duitsland.
Zelfs op de avond dat Ethan werd geboren.
Ik slikte.
Ze hadden jarenlang geprobeerd hun eigen sporen uit te wissen.
Maar de computers hadden alles onthouden.
Op dat moment ging de telefoon van inspecteur Visser.
Ze luisterde aandachtig.
Daarna veranderde haar gezichtsuitdrukking volledig.
"Ik begrijp het."
Ze beëindigde het gesprek en keek langzaam naar mijn vader.
"Zojuist heeft de rechtbank bevestigd dat de notariële documenten authentiek zijn."
Vanessa zei niets meer.
Mijn vader daarentegen lachte plotseling.
Een koude, onnatuurlijke lach.
"Richard..."
Iedereen keek hem aan.
"Dit is typisch Richard."
Hij schudde langzaam zijn hoofd.
"Ik wist dat hij ooit zou proberen terug te komen."
Mijn adem stokte.
Hij sprak over mijn oom alsof hij zeker wist dat hij nog leefde.
"U zegt dat wel erg overtuigd," merkte de inspecteur op.
Mijn vader besefte onmiddellijk wat hij had gezegd.
"Ik bedoel... áls hij nog leeft."
Maar het was te laat.
De inspecteur noteerde iets in haar dossier.
Toen kwam een jonge agent haastig binnenlopen met een envelop.
"Inspecteur... dit is zojuist afgegeven."
"Door wie?"
"Een koerier. Hij zei dat het persoonlijk aan u moest worden overhandigd."
Ze opende de envelop.
Er zat slechts één vel papier in.
Bovenaan stond:
'Verklaring van Richard Bennett.'
Mijn hart begon opnieuw sneller te kloppen.
Onderaan de pagina stond een recente handtekening.
Niet van tien jaar geleden.
Maar van drie dagen eerder.
Inspecteur Visser keek langzaam op.
"Mijnheer Bennett..."
Ze keek mijn vader recht in de ogen.
"Ik denk dat uw broer binnenkort persoonlijk een verklaring komt afleggen."
Voor het eerst in mijn leven zag ik mijn vader alle kleur uit zijn gezicht verliezen.
