DEEL 9 – Storm op de Meren
De inslag was verblindend en wreed. De staart van de helikopter raakte de bovenste opbouw van het jacht met een ijsrijsende metalen kreet. Glas splinterde, vonken vlogen door de nacht en de helikopter tolde gevaarlijk over het natte, glibberige helipad op het achterdek van het schip voordat hij met een doffe klap tot stilstand kwam tegen de railing.
Mijn hoofd sloeg hard tegen het raamkozijn. Een snijdende pijn schoot door mijn schouder, maar de adrenaline die door mijn aderen gierde, verdoofde alles.
"Nora! Gaat het?!" schreeuwde Raymond door de rook die de cabine vulde. Zijn voorhoofd bloedde hevig, maar hij was al bezig de geblokkeerde deur van de helikopter open te trappen.
"Ik leef nog!" hoestte ik.
Met een luide kreet trapte Raymond de deur uit haar sponning. We lieten ons op het dek vallen, precies op het moment dat het alarm op het jacht luid begon te loeien. De schroeven van het schip gierden; het jacht voer op volle kracht het ijskoude, donkere water van Lake Michigan op. De kustlichten van Milwaukee vervaagden snel in de dichte mist.
Drie zwaarbewapende beveiligers in zwarte kogelvrije vesten stormden de trap van het bovenste dek af, hun wapens gericht op het wrak.
Raymond aarzelde geen seconde. hij rolde over het natte dek, vuurde drie snelle, berekende schoten af en schakelde de huurlingen uit voordat ze überhaupt konden reageren. Mijn vaders oude beschermer was een dodelijke machine als het er op aankwam.
"Ga naar beneden!" riep Raymond tegen mij, terwijl hij het wapen van een van de uitgeschakelde wachters opraapte en mij toewierp. "De medische ruimtes op dit soort jachten bevinden zich altijd in het ruim onder de waterlijn! Ik dek je rug!"
Ik ving het pistool op. Drie jaar geleden had ik nog nooit een wapen aangeraakt. Nu hield ik het vast alsof het een verlengstuk van mijn eigen hand lingered. Wraak en moederliefde hadden mij veranderd in iemand die ik zelf nauwelijks meer herkende.
Ik rende de stalen trap af, dieper het schip in. De gangen waren luxueus afgewerkt met duur hout en marmer, maar de geur van antiseptisch middel en medische alcohol werd steeds sterker naarmate ik verder afdaalde.
Chloe... wacht op me, lieve schat. Mama komt eraan.
Aan het einde van de onderste gang stuitte ik op een zware, roestvrijstalen dubbele deur met een digitaal cijferslot. Boven de deur brandde een rood lampje met de tekst: OPERATIEKAMER – GEAUTORISEERD PERSONEEL.
Door het kleine glazen raampje in de deur zag ik het.
Een volledige, hypermoderne chirurgische suite. In het midden van de ruimte stond een operatietafel onder fel wit licht. Twee artsen in groene schorten waren bezig hun instrumenten te steriliseren.
En op een klein bedje daarnaast... lag Chloe.
Ze drong een klein zuurstofmaskertje. Haar oogjes waren gesloten, maar haar borstkas ging langzaam op en neer. Ze leefde.
Een emotie zo intens dat het mijn adem benam, overspoelde me. Maar er was geen tijd voor tranen. Een van de artsen pakte al een spuit met verdovingsmiddel op om bij haar in te brengen.
Ik deed een stap achteruit, richtte het pistool strak op het elektronische slot van de deur en haalde drie keer de trekker over.
Het slot explodeerde in een vonkenregen. De stalen deuren zwaaiden met een harde klap open.
"Blijf van haar af!" schreeuwde ik.
De twee artsen deinsden met hun handen omhoog achteruit, hun gezichten bleek van schrik.
"Mevrouw... u begrijpt het niet, wij voeren alleen een opdracht uit—" stamelde de oudste arts.
"Eén beweging en ik schiet," zei ik ijskoud.
Ik rende naar het bedje toe. Ik liet mijn wapen niet zakken terwijl ik met mijn andere hand Chloe's kleine, warme handje vastpakte. De warmte van haar huid felt als een wonder. Het was echt. Ze was niet dood. Mijn baby was hier.
"Mama..." fluisterde een zwak, hees stemmetje onder het maskertje vandaan. Chloe's oogjes gingen langzaam open. Ze keek me wazig aan. "Mama... ik heb zo'n koud..."
"Ik ben hier, schatje," snikte ik, terwijl de tranen nu onstuitbaar over mijn wangen stromen. "Mama is hier. Niemand doet je ooit nog kwaad."
Ik ontkoppelde met trillende maar behendige vingers de medische slangen en tilde haar voorzichtig op. Ik klemde haar stevig tegen mijn borst, precies zoals ik dat duizend keer eerder had gedaan.
"Raak het kind niet aan, Nora."
Een diepe, zware stem met een krachtig Russisch accent klonk vanuit de deuropening achter mij.
Ik draaide me langzaam om, Chloe strak in mijn armen geklemd.
In de deuropening stond Victor Romanov. De oliemagnaat. Een lange, brede man van in de vijftig met een strak gesneden maatpak en een gelaat zo hard als graniet. Naast hem stond niemand minder dan Samantha Hayes, haar arm in een geïmproviseerde mitella gebonden, met een waanzinnige blik in haar ogen.
"Je bent taai, Nora," zei Samantha met een valse, bloeddorstige lach. "Je hebt mijn bedrijf vernietigd, je hebt je vader verraad... maar je verlaat dit schip niet levend."
Romanov haalde een klein, verguld pistool uit zijn binnenzak en richtte het recht op mijn voorhoofd.
"Die kleine meid bezit het zeldzame weefsel dat mijn zieke zoon nodig heeft om te overleven," zei Romanov gevoelloos. "Ik heb tien miljoen dollar betaald aan jouw vader en deze dame voor dit kind. Ik laat mijn investering niet zomaar meenemen door een wanhopige moeder."
"Mijn dochter is geen investering!" schreeuwde ik.
"In deze wereld is alles een investering," antwoordde Romanov koud. hij legde zijn vinger op de trekker. "Vaarwel, Nora."
Op dat exacte moment klonk er een doffe, enorme explosie onderin de romp van het schip.
Het hele jacht helde met een genadeloze ruk veertig graden opzij. De lichten in de operatiekamer doofden op slag en maakten plaats voor de rode noodverlichting. Het ijskoude water van Lake Michigan begon met donderend geweld door de gebarsten romp naar binnen te stromen.
Romanov verloor zijn evenwicht en viel hard tegen de stalen operatietafel. Samantha gilde het uit toen een zware medische kast bovenop haar viel en haar benen verpletterde.
"Nora! NÚ!" schreeuwde de stem van Raymond door de luidsprekers van het schip. hij had de brandstoftanks van het jacht tot ontploffing gebracht.
Ik twijfelde geen seconde. Ik klemde Chloe stevig vast, sprong over de spartelende Romanov heen en rende de hellende, onderlopende gang op, richting het bovendek.
Het schip was razendsnel aan het zinken.
