DEEL 5 – Het Net Sluit Zich
Mijn wereld veranderde in een waas van ijskoude woede en pure adrenaline. Zonder nog één woord aan Ximena te vuil te maken, draaide ik me om en stormde de loods uit. Raymond en mr. Vance haastten zich achter me aan. De regen kletterde ongenadig op het dak van de zwarte SUV terwijl de chauffeur met roekeloze snelheid door de nacht van Chicago racete, terug naar het Fairchild-landgoed.
Elke seconde voelde als een eeuwigheid. De gedachte dat vreemde, meedogenloze handen de urn van mijn kleine Chloe hadden aangeraakt, snijdt dieper door mijn ziel dan welke financiële ruïne of verraad ook. Brendan had geprobeerd me te chanteren met de wet, maar dit... dit was een regelrechte aanval op mijn menselijkheid.
Toen we bij het landgoed aankwamen, stonden de enorme toegangspoorten wijd open. De beveiligingscamera’s hingen er doelloos bij, hun kabels doorgesneden. We stormden het huis binnen. De imposante marmeren hal, die ooit rijkdom en klasse uitstraalde, voelde nu aan als een verlaten mausoleum.
Ik rende de trap op, de lange gang door, rechtstreeks naar de kleine kamer achterin het huis.
Het lege wiegje stond er nog. Maar de kleine, witte urn was verdwenen. Op het matrasje, precies op de plek waar het asresten-vaasje had gestaan, lag een enkele, zwarte enveloppe.
Met trillende vingers pakte ik de enveloppe op. Mijn naam was op de voorkant geschreven in een strak, elegants handschrift met gouden inkt. Ik scheurde de brief open.
Lieve Nora,
Je dacht dat je een schaakspel speelde met Brendan. Wat schattig. Brendan was nooit meer dan een nuttige idioot op ons bord. Hij was te verblind door zijn eigen ego om te zien dat zijn hele imperium – en zijn huwelijk met jou – vanaf dag één werd geregisseerd.
Als je de as van je dochter ooit nog wilt terugzien, stop je onmiddellijk met het onderzoek naar Vanguard Global. Geef de controle over de aandelen van je vader op en draag de sleutels van de familietrust over aan de Hayes Group. Je krijgt 24 uur.
Doe je dat niet? Dan verstrooien we de as van Chloe in het afvalwater van de chemische fabriek van Vanguard.
Met vriendelijke groet, Samantha Hayes & De Raad van Bestuur.
Ik klemde het papier zo hard vast dat het scheurde. Een rauwe, schorre kreet van pijn en woede ontsnapte uit mijn keel. Ik viel op mijn knieën naast het wiegje en sloeg mijn handen voor mijn gezicht.
Raymond stapte de kamer binnen, pakte de brief voorzichtig uit mijn hand en las de inhoud snel door. Zijn kaken spanden zich zo strak aan dat de spieren in zijn nek zich aftekenden.
"Dit gaat alle grenzen te buiten," zei Raymond met een stem die doordrenkt was van gevaar. "Uw vader heeft me gezworen dat ik u zou beschermen, Nora. Ik laat deze monsters hier niet mee wegkomen."
"Samantha weet niet met wie ze speelt," zei ik zacht. Ik veegde de enkele traan die over mijn wang was gestroomd definitief weg. Ik stond langzaam op. Het verdriet was weg. Er was alleen nog maar een ijskoude, berekende geest over. "Ze denkt dat ik een wanhopige, gebroken moeder ben die alles zal opgeven. Ze is vergeten dat ik de risicomodellen van Vanguard Global zelf heb ontworpen."
Ik keek mr. Vance aan. "Mr. Vance, wie heeft er momenteel de operationele leiding over Vanguard Global sinds de dood van mijn vader?"
"Dat is Arthur Vance... mijn broer," zei mr. Vance met een beschaamde blik. "Hij heeft zich geallieerd met de Hayes Group. Hij was altijd al jaloers op de visie van uw vader."
"Dan weten we wie de mol is," zei ik ijskoud. "Ze willen dat ik mijn aandelen overdraag binnen 24 uur? Goed. Dat ga ik doen. Maar niet op de manier waarop zij het verwachten."
Ik draaide me om naar Raymond. "Hebben we nog steeds toegang tot het 'Scherp-Systeem' dat mijn vader op een externe server heeft geïnstalleerd?"
Raymonds ogen lichtten op. Een dunne, gevaarlijke glimlach verscheen op zijn lippen. "Het systeem dat uw vader heeft gebouwd om het hele financiële netwerk van Vanguard plat te leggen in geval van een vijandige overname? Ja. De versleutelde USB-stick ligt in uw kluis."
"Mooi," zei ik. "Samantha denkt dat ze Chloe's as gebruikt als chantage. Maar ze heeft het bewijs van haar eigen ondergang zojuist naar mij toe gestuurd."
"Hoe bedoelt u?" vroeg mr. Vance verward.
"De gouden inkt en het papier van deze brief," zei ik, terwijl ik naar de verscheurde brief keek. "Dit is exclusief briefpapier dat alleen gebruikt wordt in het privé-penthousesuite van het Hayes Tower-hotel. Samantha heeft de brief daar geschreven. Dat betekent dat ze Chloe's urn daar ook bewaart, vlakbij haar."
Iets meer dan twee uur later zat ik in het commando-voertuig van Raymond, geparkeerd op twee straten afstand van de imposante Hayes Tower in het centrum van Chicago. Het was inmiddels diep in de nacht. De regen was veranderd in een dichte, kille mist.
Op de monitoren voor me zag ik de blauwdrukken van het gebouw. Raymonds eliteteam van beveiligers stond klaar om het gebouw binnen te dringen.
"We hebben het signaal van Samantha's privé-elevator gehackt," zei Raymond, terwijl hij een headset op zette. "Het penthouse op de 50e verdieping is zwaar beveiligd. Maar de back-up generator heeft een zwakke plek in het koelsysteem. Als we die platleggen, valt de beveiliging voor precies 90 seconden uit."
"Negenennegentig seconden is genoeg," zei ik strak. Ik trok een donkere jas aan en pakte een klein, zwart kastje uit de koffer. "Ik ga zelf mee naar boven."
"Dat is te gevaarlijk, Nora!" protesteerde mr. Vance.
"Niemand raakt die urn aan behalve ik," antwoordde ik onverzettelijk.
Tien minuten later glipten we via de parkeergarage de goederenlift van de Hayes Tower binnen. Het hart klopte in mijn keel, maar mijn handen waren vlijmscherp en stabiel. Het aftellen begon.
3... 2... 1...
Het licht in de lift flikkerde en doofde. Het noodsysteem nam het over en de lift schoot met razende snelheid omhoog naar de 50e verdieping.
Toen de deuren op de bovenste verdieping geluidloos opengeleden, stapten we de luxueuze hal van het penthouse binnen. De ruimte was schaars verlicht. Er heerste een doodse stilte.
Ik sloeg een hoek om naar de grote woonkamer, die uitzicht bood op de verlichte skyline van Chicago.
Daar, op een glazen tafel midden in de kamer, stond de witte urn van Chloe.
Een vlaag van verlichting overspoelde me. Ik deed een stap naar voren om de urn te pakken.
"Ik zou geen stap meer verzetten als ik jou was, Nora," klonk een strakke, bekende stem vanuit de schaduw van de kamer.
Het licht ging plotseling aan.
Samantha Hayes stond bij de glazen pui. Ze droeg een elegante avondjurk en hield een zilveren pistool strak op mij gericht. Maar ze was niet alleen.
Naast haar stond een man in een rolstoel, met een zuurstofslangetje onder zijn neus. Mijn adem stokte toen ik zijn gezicht zag.
Het was mijn vader.
De man van wie ik dacht dat hij drie jaar geleden was gestorven.
"Hallo, mijn lieve dochter," zei de man met een zwakke, rasperige stem. "Het spijt me dat het zo moest lopen. Maar je had je nooit met mijn zaken moeten bemoeien."
