DEEL 7 – Het Verraad in de Familie
De stilte in de SUV was zo zwaar dat het voelde alsof de zuurstof langzaam verdween. Het getik van de regen op het panoramadak klonk als een monotoon, dreigend trommelgeroffel. Ik bleef strak in de ogen van mr. Vance kijken. De man die mij drie jaar lang had bijgestaan, de man die de persoonlijke advocaat van mijn vader was en die ik altijd als een loyale beschermer had beschouwd.
Zijn ogen glinsterden van de angst. Zijn handen, die altijd zo doordacht en stabiel waren, trilden nu onbeheersbaar op zijn schoot.
"Nora..." stamelde mr. Vance, terwijl zijn stem oversloeg. "Je... je begrijpt het verkeerd. Gregory zou nooit... hij is een dokter. Hij heeft de eed van Hippocrates afgelegd!"
"Je wist het," zei ik stil. Het was geen vraag. Het was een vaststelling. "Jij wist het de hele tijd."
"Nee!" gilde mr. Vance bijna, zijn professionele masker viel in één klap volledig uiteen. "Ik wist niets van het gif! Dat zweer ik op het graf van je moeder! Maar... maar ik wist wel dat Gregory geldproblemen had. Hij had enorme gokschulden bij de Hayes Group. Samantha en jouw vader hebben hem onder druk gezet! Ze dreigden zijn medische licentie af te nemen en hem te ruïneren als hij niet meewerkte!"
Ik leunde langzaam achterover in het leer van de autostoel. De puzzelstukjes, hoe afschuwelijk en verrot ze ook waren, vielen nu definitief op hun plek.
Het hele systeem was ontworpen om mij te vernietigen en mij afhankelijk te houden. Brendan was de arrogante dekmantel. Ximena was de administratieve dader. Samantha was de financier. Mijn vader was het brein. Maar dr. Gregory Vance – de man die ik vertrouwde, de man aan wiens handen ik het leven van mijn dochter had toevertrouwd – was de beul.
hij had de injectie gegeven. Hij had mij in de ogen gekeken met een valse blik van medelijden en gezegd dat hij "alles had gedaan wat hij kon".
"Waar is je zoon nu, mr. Vance?" vroeg ik met een stem die doordrenkt was van puur ijs.
"Nora, alsjeblieft," smeekte de oude advocaat, terwijl er tranen over zijn rimpelige wangen stromen. "Hij is mijn enige kind! Doe hem niets! Ik geef je alles. Ik geef je de sleutels van de geheime buitenlandse rekeningen van je vader die niet door het Scherp-Systeem zijn getroffen! Miljoenen! Neem het geld en verlaat het land, begin een nieuw leven!"
"Geld?" lachte ik zacht. Het was een donkere, vreugdeloze lach. "Denk je dat het mij om geld gaat? Jij hebt mijn dochter laten sterven voor een schuldaflossing. Geen enkele dollar op deze aarde kan dat afbetalen."
Ik keek naar Raymond, die op de passagiersstoel voorin zat. hij had het hele gesprek via de binnenspiegel gevolgd. Zijn gezicht was als uit steen gehouwen.
"Raymond," zei ik. "Breng mr. Vance naar de veilige locatie. Zorg dat hij nergens heen kan. En zoek uit waar dr. Gregory Vance zich op dit moment bevindt."
"Begrepen, Nora," antwoordde Raymond zonder een spoor van twijfel. hij trok een klein verdovingsspuitje uit zijn binnenzak en spoot het trefzeker in de nek van mr. Vance. De oude advocaat zakte binnen enkele seconden bewusteloos weg op de achterbank.
Dertig minuten later stonden we voor een luxe villa in de buitenwijken van Highland Park. Het was het riante onderkomen van dr. Gregory Vance, gekocht met het bloedgeld van de Hayes Group.
Het huis was donker, op één raam op de eerste verdieping na.
Raymond en twee beveiligers vergezelden mij naar de voordeur. Met een professionele loper werd het elektronische slot binnen een paar seconden gekraakt. We stapten geluidloos het pand binnen.
De geur van dure whisky en duide sigaren hing in de lucht. Ik liep de brede eikenhouten trap op naar de eerste verdieping, recht af op het verlichte kantoor.
Toen ik de deur openduwde, zat dr. Gregory Vance achter zijn grote bureau. hij was gehaast documenten in een papierversnipperaar aan het gooien en een reiskoffer aan het pakken. Op de tafel stond een halflege fles scotch.
Toen hij opkeek en mij in de opening zag staan, liet hij een stapel papieren uit zijn handen vallen.
"N-Nora...?" stamelde hij, terwijl de schrik in zijn ogen te lezen was. "Wat doe jij hier? Hoe ben je..."
"Je bent laat met inpakken, dokter," zei ik, terwijl ik langzaam het kantoor binnenliep en de deur achter me dichtdeed. Raymond bleef op de gang staan om de wacht te houden.
Gregory probeerde zijn professionele houding te herpakken, maar zijn trillende handen verraadden hem. "Nora, je hoort hier niet te zijn. Ik heb gehoord wat er is gebeurd met de Fairchilds en Vanguard... het is een tragedie. Als jouw arts adviseer ik je om rust te nemen—"
"Stop met die ranzige leugens," onderbrak ik hem fel. Ik liep naar het bureau en legde het medische rapport met zijn handtekening open op de tafel. "Curarexine. Vijftien milligram. Ingespoten tijdens de nachtdienst van afgelopen dinsdag."
Gregory staarde naar het papier. De kleur trok langzaam uit zijn gezicht. hij deed een stap achteruit tot hij met zijn rug tegen de boekenlast stond.
"Ze dwongen me, Nora!" schreeuwde hij plotseling, terwijl hij in paniek zijn handen in het haar stak. "Samantha zou me laten vermoorden! Mijn gokschulden waren meer dan twee miljoen dollar! Ze zeiden dat het kind toch geen kans had! Ze zeiden dat ze het einde alleen maar een paar weken versnelden!"
"Ze was drie jaar oud!" schreeuwde ik, de opgekropte woede van dagen kwam er eindelijk uit. "Ze was een onschuldig kind! En jij hebt haar vermoord voor twee miljoen dollar aan gokschulden?!"
"Het spijt me! Het spijt me zo!" snakte Gregory, terwijl hij op zijn knieën viel voor het bureau. "Ik geef mezelf aan! Ik zal alles bekennen aan de politie! Geef me alleen een kans om te blijven leven!"
Ik keek neer op de man die op de grond lag te smeken. De arts die mijn dochter had gedood.
Ik pakte een klein flesje uit mijn jas. Het was het flesje Curarexine dat Raymonds mannen in het lab van Ximena hadden teruggevonden.
Ik schroefde het dopje eraan af en zette het op het bureau, vlak voor zijn gezicht.
"Je hebt twee keuzes, Gregory," zei ik met een ijskoude stem. "Je drinkt dit flesje leeg, hier en nu. En je ervaart precies wat mijn dochter heeft voeld toen haar hart stilviel."
Gregory staarde met afgrijzen naar het kleine glazen flesje. "En... en de tweede keuze?"
"De tweede keuze," zei ik, terwijl een duistere glimlach op mijn gezicht verscheen, "is dat ik dit rapport en de volledige videobeelden van jouw camerasegmenten in het ziekenhuis overdraag aan de kartel-schuldeisers van de Hayes Group. Diegenen bij wie jij die twee miljoen schuld hebt staan. En geloof me... zij zijn een stuk minder genadig dan gif."
Gregory rilde over zijn hele lichaam. hij keek naar het flesje, daarna naar mij. hij wist dat hij in de val zat. Er was geen uitweg meer.
Met een wanhopige, trillende hand reikte hij naar het flesje Curarexine op het bureau.
Maar net op het moment dat zijn vingers het glas raakten, ging het alarm op mijn telefoon af. Een waarschuwing van de beveiligingsserver van Raymond.
Ik keek op het scherm.
Er was een video-feed binnengekomen live vanuit het ziekenhuis-mortuarium waar Chloe's lichaam was gecremeerd.
De beelden lieten zien dat de urn die ik al die tijd bij me droeg... de urn die ik zo beschermd had...
helemaal géén as van Chloe bevatte.
Op de video was te zien hoe een medisch team, onder leiding van een onbekende man, drie dagen geleden het live-teken van Chloe vervalste en een ander, levend kind stiekem via de achteruitgang van het ziekenhuis transporteerde.
Chloe was niet dood.
Ze leefde nog.
