DEEL 8 – De Schijnvertoning
Mijn hart leek letterlijk stil te staan. De kamer om me heen begon te tolken. Ik klemde mijn vingers zo hard om het telefoonscherm dat het glas bijna barstte. De live-videobeelden op het scherm lieten een kristalheldere opname zien van de bewakingscamera's van het ziekenhuis, drie nachten geleden.
Een zwart geklede man duwde een medische couveuse via de goederenlift naar een afgesloten laadplatform. In de couveuse lag een klein meisje met donkere krullen, aangesloten op een draagbare zuurstoftank.
Het was Chloe.
Mijn baby. Mijn dochter. Ze leefde.
De urn die ik al die dagen tegen mijn borst had gedrukt, waar ik mijn bitterste tranen over had gegoten, waar ik mijn hele ziel aan had opgehangen... bevatten niets meer dan waardeloos houtas.
Ik keek langzaam op van het scherm. Mijn blik viel op dr. Gregory Vance, die nog steeds op zijn knieën op de vloer zat, met zijn hand geaarzeld bij het flesje gif.
Mijn stem was niet langer geladen met haat, maar met een vreselijke, beklemmende autoriteit.
"Ze is niet dood," fluisterde ik.
Gregory verstarde. Hij keek omhoog, zijn ogen wijd opengesperd van verbazing en plotse paniek. "W-wat... wat zeg je daar?"
Ik sprong naar voren, greep hem bij de kraag van zijn dure doktersjas en trok hem met brute kracht overeind. "Chloe leeft! Waar is ze?! Waar hebben jullie haar naartoe gebracht?!"
"Ik... ik zweer het je, Nora! Ik weet het niet!" schreeuwde Gregory, zijn stem sloeg over van pure angst. "Ik dacht echt dat ze dood was! Mijn taak was alleen om de medische dossiers te vervalsen en het overlijdensbewijs te ondertekenen! Ik heb de spuit met Curarexine nooit gebruikt! Samantha zei dat het een afleidingsmanoeuvre was om jou te laten geloven dat ze dood was!"
"Lieg niet tegen me!" gilde ik, terwijl ik hem tegen het bureau aan smakte. "Jij hebt het overlijdensbewijs getekend! Wie heeft haar meegenomen?!"
"De... de koper!" pufte Gregory, terwijl hij naar adem snakte. "Samantha heeft haar verkocht! Het ging nooit alleen om de aandelen van Vanguard, Nora! Je vader en Samantha hadden geld nodig om hun buitenlandse schulden af te lossen! Chloe's zeldzame bloedgroep en haar specifieke DNA... ze was gereserveerd voor een illegale orgaantransplantatie voor een steenrijke buitenlandse investeerder!"
Een vlaag van ijzige afschuw overspoelde me. Een orgaantransplantatie. Ze hadden mijn dochter niet alleen gebruikt als chantage; ze hadden haar behandeld als een handelswaar, een medisch reserveonderdeel voor de allerrijksten.
"Wie is de koper?" knarste ik tussen mijn tanden. "Geef me een naam. NÚ!"
"Victor Romanov!" snakte Gregory. "De Russische oliemagnaat! Hij heeft een privéjacht dat op dit moment klaarligt in de haven van Milwaukee! Ze gaan vanacht om vier uur uitvaren naar internationale wateren om de operatie aan boord uit te voeren!"
Ik keek op de klok aan de muur van het kantoor.
Het was drie uur 's nachts.
We hadden precies zestig minuten.
Ik liet Gregory los. Hij zakte als een zoutzak in elkaar op de vloer. Ik keek hem niet eens meer aan toen ik de deur van het kantoor openrukte.
"Raymond!" schreeuwde ik over de gang.
Raymond stormde naar boven, zijn pistool in de hand. "Wat is er gebeurd, Nora? Ik hoorde geschreeuw!"
"Chloe leeft," zei ik. De woorden kwamen er sneller uit dan mijn eigen gedachten konden bijbenen. "Ze ligt op een jacht van Victor Romanov in Milwaukee. We hebben één uur om daar te komen."
Raymonds ogen werden groot, maar als de doorgewinterde professional die hij was, stelde hij geen vragen. Hij zette zijn schakelaar om. "Mijn helikopter staat op het helipad van de Vanguard-toren, vijf minuten hiervandaan. Als we nu vertrekken, halen we het jacht voordat het uitvaart."
"Wat doen we met hem?" vroeg een van de beveiligers, wijzend naar dr. Gregory Vance.
"Sluit hem opsluit in de kluis van zijn vader," zei ik ijskoud. "Laat hem daar wachten op de politie."
Tien minuten later sneden de bladen van Raymonds privéhelikopter door de dichte, regenachtige lucht boven Chicago. We vlogen met maximale snelheid naar het noorden, richting de deels bevroren meren van Milwaukee.
Ik zat bij het raam. Onder mij veranderde het duistere landschap in een wazige streep van lichten. In mijn handen klemde ik het kleine kettingje dat ik ooit van Chloe had gekregen.
Mijn dochter leefde. Mijn kleine meid haalde nog adem. De gedachte alleen al gaf me een vuur en een energie die alle vermoeidheid en pijn in mijn lichaam op slag deed verdwijnen. Maar de klok tikte genadeloos door.
3:35 uur.
"We naderen de haven van Milwaukee," klonk de stem van de piloot door mijn headset. "Er is zware mist boven het water. Visueel contact is beperkt."
Ik keek door het raam naar beneden. Door de dichte muren van mist zag ik de omtrek van een gigantisch, luxueus jacht dat langzaam loskoppelde van de kade. De motoren van het schip bromden luid. Het water achter het schip begon te schuimen.
Ze maakten zich klaar om af te meren.
"Ze gaan varen!" riep Raymond tegen de piloot. "Kun je ons op het achterdek afzetten?!"
"Het is te risicovol met deze wind en mist, meneer!" schreeuwde de piloot terug. "We riskeren een crash!"
"Doe het!" schreeuwde ik door de intercom. "Mijn dochter is op dat schip! Land de helikopter NÚ!"
De piloot beet op zijn lippen en goaide de helikopter in een steile duikvlucht naar beneden, recht af op het schommelende dek van het reusachtige jacht.
Schijnwerpers vanaf het schip flitsten plotseling aan. De beveiliging op het dek had ons opgemerkt. Vrijwel onmiddellijk klonken er automatische geweerschoten die tegen de onderkant van onze helikopter ketsen.
"Ze vuren op ons!" riep Raymond.
De helikopter slingerde gevaarlijk. Een van de motoren vat vlam met een harde knal.
"We storten neer!" schreeuwde de piloot.
Het helikopterdek van het jacht kwam met razende snelheid op ons af.
Ik sloot mijn ogen niet. Ik keek recht in de mist, klemde Chloe's kettingje vast en maakte me gereed voor de klap.
