DEEL 4 – Het Schaduwspoor
Het voelde alsof de lucht uit de kamer werd gezogen. Mijn handen begonnen zo hevig te trillen dat ik de urn bijna liet vallen. Ik zette het witte vaasje met uiterste voorzichtigheid terug in het wiegje en staarde mr. Vance aan. De wereld om me heen leek stil te staan.
"Vergiftigd?" bracht ik er met moeite uit. Mijn stem klonk hees, alsof hij van ver kwam. "Dat is onmogelijk. Ik was er bijna de hele tijd bij! De artsen zeiden dat haar hart het begeven had..."
"Dat dachten ze ook," zei mr. Vance, terwijl hij zijn bril afnam en de glazen nerveus schoonmaakte. "De symptomen van dit specifieke middel – een synthetisch toxine genaamd Curarexine – bootsen een acute hartstilstand bij jonge kinderen perfect na. Het brengt het hartspierweefsel tot stilstand zonder sporen achter te laten in een standaard autopsie. Raymonds medische experts hebben de ruwe laboratoriumresultaten van de laatste bloedafname door een geavanceerd toxicologisch filter gehaald. De waarden waren torenhoog."
Mijn gedachten raceten. Drie dagen geleden. Het ziekenhuis. De constante piepjes van de hartmonitor. De witte jassen, de kille gangen. En de mensen die die kamer binnen stapten.
"Als het Brendan niet was..." fluisterde ik, terwijl een afschuwelijk vermoeden langzaam in mij opkwam, "wie dan wel?"
"Brendan was die dag niet eens in het ziekenhuis, dat weten we zeker," zei mr. Vance. "Hij was bij de Hayes Group voor de fusieonderhandelingen. Maar er is iemand anders die wel toegang had tot Chloe's kamer. Iemand die de medische dossiers beheerde en toegang had tot de logistiek van de thuisverpleging en de ziekenhuisapotheek."
Er viel een naam in de ruimte, zonder dat iemand hem hardop uitsprak.
Ximena.
Brendans uitvoerend assistente. De vrouw die elke medische aanvraag voor Chloe had vertraagd. De vrouw die bepaalde welke medicijnen wel en niet goedgekeurd werden.
"Ximena..." knarste ik tussen mijn tanden. "Ze heeft de aanvragen niet alleen vertraagd om geld te besparen. Ze wilde dat Chloe zou sterven!"
"Of," onderbrak mr. Vance me ernstig, "ze werkte in opdracht van iemand die er belang bij had dat uw huwelijk met Brendan definitief zou breken. Denk na, Nora. Wie profiteert er het meeste van de ondergang van de Fairchilds en uw vertrek?"
Mijn ogen vernauwden zich. De puzzelstukjes begonnen zich op een gruwelijke manier in elkaar te passen. Samantha Hayes. De erfgename van de Hayes Group. De vrouw met wie Brendan vreemdging. De vrouw die altijd op de achtergrond lachte als Brendan mij negeerde. Als Chloe zou sterven, zou mijn band met Brendan definitief doorgesneden zijn. Brendan zou kapot zijn van de schulden en de schande, waardoor de Hayes Group het bedrijf van de Fairchilds voor een schijntje kon overnemen.
Een ijskoude woede, dieper en gevaarlijker dan alles wat ik ooit had gevoeld, nam bezit van mij. Het verdriet om mijn dochter veranderde in een pure, onversneden wraakzucht.
"Waar is Ximena nu?" vroeg ik. Mijn stem was niet langer die van een gebroken moeder, maar van de meedogenloze risicoanalist die ik ooit was.
"Raymond traceren haar telefoon op dit moment," antwoordde mr. Vance. "Ze probeert de stad te verlaten. Ze heeft een half uur geleden een grote som contant geld opgenomen van een niet-traceerbare rekening."
"Zorg dat Raymond haar klemrijdt," zei ik strak. "Ik wil haar zelf spreken."
Vijfenveertig minuten later reed een zwarte SUV met getinte ruiten door de regenachtige straten van de industriële wijk van Chicago. Ik zat achterin, met de telefoon van Raymond in mijn hand. Mr. Vance zat naast me. De auto stopte bij een verlaten loods nabij de haven.
Toen we uitstapten, kletterde de regen ijskoud op mijn gezicht. Raymond stond bij de ingang van de loods. Hij droeg een lange zwarte regenjas en zag er, ondanks dat hij de zestig gepasseerd was, nog net zo imposant uit als in de tijd dat hij voor mijn vader werkte.
"Ze is binnen, Nora," zei Raymond met een korte knik. "Mijn mannen hebben haar onderschept net voordat ze de snelweg op ging. Ze had een koffer bij zich met tweehonderdduizend dollar in contanten en een paspoort naar een land zonder uitleveringsverdrag."
Ik liep de kille, vochtige loods binnen. In het midden van de ruimte zat Ximena vastgebonden op een stoel onder een enkele, fel brandende lamp. Haar kleding was verkreukeld, haar make-up uitgelopen door de angst. Zodra ze mij zag binnenkomen, begonnen haar ogen wild te draaien.
"Nora! Alsjeblieft!" gilde ze. "Ik zweer het je, ik wilde dit niet! Brendan dwong me om die papieren te vertragen! Hij wilde het geld niet uitgeven!"
Ik liep langzaam naar haar toe. Ik stopte pas toen ik vlak voor haar stond. Ik boog voorover, zodat mijn gezicht slechts enkele centimeters van het hare verwijderd was.
"Liep niet tegen me, Ximena," zei ik fluisterend, maar met een kracht die de ruimte deed sidderen. "Brendan is een idioot en een egoïst, maar hij was niet slim genoeg voor Curarexine. Jij hebt het ziekenhuispasje van de thuiszorg gebruikt. Jij bent de kamer van Chloe binnengestapt toen ik even koffie ging halen. Jij hebt hetgif in haar infuus gespoten."
Ximena's ademhaling stokte. De kleur trok volledig weg uit haar gezicht. Ze wist dat de leugen doorzien was.
"Wie heeft je betaald?" vroeg ik ijzig. "Wie gaf je die tweehonderdduizend dollar in je koffer?"
Ximena begon hevig te trillen. "I-ik kan het niet zeggen... ze maken me af... ze zijn veel machtiger dan jouw vader ooit was!"
"Mijn vader is dood," zei ik strak. "Maar ik leef nog. En ik heb niets meer te verliezen. Je vertelt het me wíé het was, of ik zorg ervoor dat je de rest van je leven doorbrengt in de donkerste cel die geld kan kopen – nádat ik Raymond zijn werk laat afmaken."
Raymond deed een stap naar voren. Zijn schaduw viel dreigend over Ximena heen.
Ximena barstte in tranen uit. "Het was Samantha! Samantha Hayes! Ze zei dat het kind toch al doodziek was! Ze zei dat het genade was! Ze gaf me het gif en beloofde me een miljoen dollar als ik zorgde dat de schuld op het trage systeem van Brendan zou vallen!"
Mijn bloed stolde. Samantha Hayes. De vrouw die op de achtergrond van mijn telefoontjes lachte terwijl mijn dochter stierf.
"En er is meer..." snakte Ximena, terwijl ze naar adem snipte. "Samantha... ze doet dit niet alleen voor het bedrijf van Brendan. Ze werkt voor iemand anders. Iemand binnen de raad van bestuur van je vaders oude onderneming!"
Ik verstarde. Mijn vaders oude onderneming? Vanguard Global?
Voordat ik Ximena verder kon ondervragen, klonk er plotseling het schrille geluid van een inkomende oproep op Raymonds telefoon. Raymond nam op, luisterde kort, en zijn ogen werden groot van schrik.
Hij keek naar mij met een blik die mij deed huiveren.
"Nora," zei Raymond met een schorre stem. "Er is zojuist ingebroken in het landgoed in Lake Forest. De beveiliging is uitgeschakeld."
Mijn hart sloeg een slag over. "Chloe's urn..."
"Die is weg," zei Raymond zacht. "En er is een briefje achtergelaten op het lege wiegje."
