Deel 6: De Verborgen Gang
Marcus en ik stonden als aan de grond genageld. Het schurende geluid werd luider, gevolgd door het harde metallic geluid van draaiende tandwielen. Een van de grote stalen kluissecties aan de achterwand van de kamer begon langzaam naar voren te schuiven.
"Dat meen je niet..." fluisterde Marcus, terwijl hij mij achter zich trok.
Achter het verschoven kluisblok werd een donkere, smalle opening zichtbaar. Er kwam een mffe, koude luchtstroom uit het gat. Het was een geheime doorgang, gebouwd achter de kluizenwand.
"Vance wist niet eens dat dit er was," zei Marcus met grote ogen. "Dit gebouw is meer dan honderd jaar oud. Vroeger was dit een bank voordat het werd omgebouwd tot hotel!"
"Maakt niet uit wat het was," zei ik wanhopig, terwijl ik de ijle lucht in de kluisruimte al begon te voelen. "Het is een uitweg! Komen we hiermee buiten?"
Marcus scheen met zijn kleine zaklamp in het duister van de gang. De straal reikte nauwelijks twee meter ver. "Ik weet het niet. Maar het is beter dan hier wachten tot de zuurstof op is."
We bedachten ons geen seconde. Ik stopte de GPS-tracker die nog steeds knipperde stevig in mijn jaszak en stapte als eerste door de smalle opening. Marcus volgde mij en duwde met al zijn kracht tegen een mechanische hendel die hij aan de binnenkant van de geheime wand vond. Met een dof geluid schoof het kluisblok weer terug op zijn plaats.
Het was nu pikdonker, op het smalle lichtstraaltje van Marcus' zaklamp na.
"Blijf dicht bij me," fluisterde hij.
De gang was nauw en laag. We moesten gebogen lopen. De muren waren van ruwe rode bakstenen en de vloer was bedekt met een dikke laag stof waarin geen enkele voetstap te zien was. Hier was in decennia niemand geweest.
We liepen zeker vijf minuten door de duisternis, stijgend via een flauwe helling. Mijn hart klopte in mijn keel. Ik dacht aan mijn dochters, Lotte en Sanne. Ze zaten nu op de kinderopvang, onwetend van het feit dat hun moeder onder de grond vocht voor haar leven. Ik móést naar hen toe. Ik mocht ze niet alleen laten, niet na het verlies van hun vader.
"Rachel, stop," zei Marcus plotseling.
Hij richtte de zaklamp omhoog. De gang eindigde bij een roestige ijzeren trap die verticaal naar boven leidde, naar een zwaar houten luik in het plafond.
Marcus klom als eerste omhoog en duwde tegen het luik. Het kraakte hevig, en er viel een regen van stof en gedroogde mortel naar beneden op ons hoofd. Hij zette zijn schouder eronder en duwde met een krachtige stoot.
Het luik zwaaide knarsend open. Daglicht.
We klommen wankelend naar boven en ademden gretig de frisse, koude buitenlucht in. We stonden in een vervallen, overdekt steegje tussen het hotel en een aangrenzend oud pakhuis. De steeg was afgesloten met een hoog spijlenhek dat op slot zat, maar via een oude brandtrap aan de zijkant konden we gemakkelijk naar de straat klimmen.
"We zijn eruit," stamelde ik, terwijl ik op de vochtige grond zakte en mijn gezicht in mijn handen verborg. "Mijn god, Marcus, we zijn eruit."
"Nog niet helemaal," zei Marcus, terwijlk hij over het spijlenhek naar de straat keek. "We zijn nu voortvluchtigen, Rachel. Vance denkt dat we vastzitten in die kluis. Zodra hij ontdekt dat we weg zijn, zal hij hemel en aarde bewegen om ons te vinden."
Ik reikte in mijn zak en voelde het kleine GPS-zendertje. Tot mijn verbazing knipperde het lampje niet langer rood, maar groen.
"Marcus, kijk," zei ik, en ik liet hem het apparaatje zien. "Het is versprongen. Toen we buiten kwamen, heeft het een signaal opgevangen."
Op het kleine schermpje aan de achterzijde van het zendertje verschenen plotseling digitale cijfers. Het was een reeks coördinaten, gevolgd door een timer die langzaam aftelde vanaf 60 minuten.
59:59... 59:58...
"Het is een versleuteld digitaal spoor," zei Marcus met een ingehouden adem. "Mevrouw Carter heeft dit zendertje niet gebruikt om haar locatie door te geven... dit ding is geprogrammeerd om een bestand te uploaden zodra het verbinding maakt met een openbaar netwerk!"
"Wat voor bestand?"
Marcus keek me ernstig aan. "Het bewijs tegen Julian Vance. De reden waarom ze haar eigen ongeluk heeft geënsceneerd... of waarom Vance haar uit de weg wilde ruimen."
Maar voor we een stap konden zetten richting de straat, hoorden we het geluid van zware voetstappen in de steeg. Twee mannen in zwarte jassen, met portofoons aan hun riem, kwamen om de hoek lopen.
Het waren de beveiligers van Vance. En ze zagen ons meteen.
"Daar zijn ze!" schreeuwde een van de mannen.
