Deel 3: De Echte Waarde van Vijfduizend Dollar
Mijn hand vloog naar mijn mond. Ik hield mijn adem in, bang dat het geluid van mijn hartslag de stilte in de serverruimte zou doorbreken. De parfum die meneer Carter rook, was de goedkope lavendelspray die ik altijd gebruikte voor ik van huis vertrok.
Marcus bleef bewonderenswaardig kalm. Hij keek niet richting de kast waar ik verstopt zat, maar staarde meneer Carter strak in de ogen aan. "Dat kan klopt, meneer Carter. De schoonmaakploeg heeft de gangen hierboven vanmorgen vroeg gedaan. Een van de medewerksters heeft hier even gesproken over haar rooster."
"Hopelijk niet dat mens dat mijn vrouws ring heeft gestolen," zei Carter ijskoud. Hij pakte een leren handschoen uit zijn zak en tikte daarmee tegen het toetsenbord van de beveiligingscomputer. "Gewist is gewist, toch? Wij willen geen juridisch gedoe. Het hotel heeft het opgelost door het personeelslid te ontslaan, mijn vrouw heeft haar verzekeringsclaim ingediend, en daarmee is de zaak gesloten."
Verzekeringsclaim. Het woord bleef in mijn hoofd rondspoken.
Meneer Hendricks knikte haastig, alsof hij wanhopig probeerde de rijke gast tevreden te stellen. "Uiteraard, meneer Carter. De beelden van gistermiddag van de vierde verdieping worden nu handmatig overschreven. Marcus, doe het meteen."
Ik zag hoe Marcus aarzelde. Zijn hand zweefde boven de muis. Als hij op de knop klikte, zou het beeld waarop mevrouw Carter het sleuteltje verstopt voorgoed verdwijnen. Ik sloot mijn ogen. Ik kon het hem niet kwalijk nemen als hij toegaf; hij had ook een baan en een gezin te onderhouden.
"Schiet op, jongen," zeurde Hendricks. "Meneer Carter heeft een vlucht te halen."
Marcus haalde diep adem. "Meneer Hendricks, het systeem heeft een verwerkingstijd van vijf minuten voor het definitief wissen van gecodeerde bestanden. Ik stel het proces nu in, maar de computer moet het bestand eerst exporteren naar het archief voordat de 'delete'-commando definitief wordt uitgevoerd."
Het was een leugen. Ik wist genoeg van computers om te begrijpen dat Marcus tijd probeerde te winnen. Carter keek geïrriteerd op zijn gouden horloge. "Ik heb geen vijf minuten. Hendricks, kom mee naar beneden. De taxi staat klaar. Zorg dat die beelden weg zijn als ik terug ben in Londen."
"Natuurlijk, meneer Carter. Geen enkel probleem," zei Hendricks onderdanig.
Beide mannen liepen de kamer uit. De zware deur viel met een luide klik dicht.
Ik wachtte drie seconden voordat ik tussen de serverkasten vandaan kroop. Mijn benen trilden zo erg dat ik me aan de tafel moest vasthouden. Marcus slaakte een diepe zucht en zakte in zijn stoel.
"Dat was op het nippertje," zei hij, terwijl hij bezweet zijn voorhoofd afveegde. "Ik heb de beelden niet gewist, Rachel. Ik heb ze op een versleutelde USB-stick gezet. Maar we hebben een groter probleem."
"Wat voor probleem?"
"Ik hoorde wat Carter zei over de verzekering," zei Marcus, terwijl hij naar het kleine sleuteltje en het briefje op tafel wees. "Een ring van vijfduizend dollar is veel geld voor jou en mij. Maar voor mensen zoals de Carters? Dat is wisselgeld. Waarom zouden ze de moeite nemen om jou erin te luizen, het hotel onder druk te zetten én een verzekeringsclaim in te dienen voor een schamel bedrag van vijfduizend dollar?"
"Tenzij..." begon ik, terwijl de puzzelstukjes langzaam in elkaar begonnen te zakken. "Tenzij het niet om die vijfduizend dollar gaat."
"Precies," knikte Marcus. "Ik denk dat die ring helemaal niet vijfduizend dollar waard was. Of beter gezegd: hij was véél meer waard. Of het ging helemaal niet om een ring."
Ik pakte het sleuteltje weer op. Op de zijkant stond een klein symbool gegraveerd: een gestileerde kroon met de letters S.B. eronder.
"S.B.," mompelde ik. "Waar staat S.B. voor?"
Marcus' ogen werden groot. "Safe Box. De kluisjes in de kelder van het hotel! Het oude kluissysteem dat alleen gebruikt wordt door de directie en extreem belangrijke gasten!"
Mijn adem stokte. De kluisruimte in de kelder was een van de strengst beveiligde plekken van het hotel. Alleen de baas van het hotel, Julian Vance, en gasten met een speciale vip-status hadden toegang.
"Mevrouw Carter heeft die sleutel niet zomaar onder de plint gestopt," zei ik met een kille beslistheid. "Ze liet hem achter voor iemand anders. Iemand die ná mij de gang in zou lopen. Maar omdat ik werd beschuldigd, is de gang afgezet en heeft de ontvanger de sleutel nooit kunnen pakken."
"En die sleutel hoort bij een kluis hier beneden," maakte Marcus mijn zin af.
Op dat moment ging de interne telefoon op het bureau van Marcus over. Het rode lampje knipperde fel. Marcus keek naar het schermpje.
"Het is de receptie," fluisterde hij. Hij nam op. "Met beveiliging."
Ik zag hoe het gezicht van Marcus langzaam al zijn kleur verloor terwijl hij luisterde naar de stem aan de andere kant van de lijn.
"Wat?" zei Marcus met een schorre stem. "Wanneer is dat gebeurd?"
Hij hing op en keek me aan met een blik die me ijskoud maakte.
"Rachel... dat was de receptie. Mevrouw Carter is zojuist aangereden vlak voor de ingang van het hotel. En haar man is spoorloos verdwenen."
