Deel 4: Het Ongeluk dat geen Ongeluk Was
Mijn handen begonnen onbeheersbaar te trillen. "Aangereden? Hoe... hoe kan dat? Ze liepen net de deur uit!"
Marcus sprong op uit zijn stoel en draaide de beveiligingscamera's van de buitenkant van het hotel naar het hoofdscherm. De beelden lieten een chaotisch tafereel zien op de straat voor de marmeren ingang van het luxehotel. Een zwarte SUV met getinte ruiten stond schuin op het trottoir geparkeerd. Een opstootje van mensen had zich verzameld rondom een gedaante op het asfalt. Het kleine witte hondje van mevrouw Carter rende paniekerig in rondjes om haar heen.
"De auto reed door rood," zei Marcus, terwijl hij inzoomde op het kenteken van de zwarte auto. "Maar kijk eens goed, Rachel. De auto stopte niet eens om te kijken. De bestuurder liet de wagen gewoon staan en rende de steeg in."
"En meneer Carter?" vroeg ik, zoekend naar de man in het dure pak op de beelden.
"Hij staat er niet bij," zei Marcus met een kille stem. "Hij is niet naar haar toe gerend. Hij is niet bij haar gebleven. Toen het gebeurde, liep hij de straat op, keek om zich heen, en stapte in een andere wagen die aan de overkant stond te wachten."
Mijn maag draaide om. Dit was geen tragisch verkeersongeval. Dit was gepland. Mevrouw Carter was het slachtoffer geworden van hetzelfde spel waar ik gisteren in was meegesleurd, maar de inzet voor haar was veel hoger dan een verloren baan.
"We moeten de politie bellen," zei ik wanhopig. "Marcus, dit is moord... of een poging daartoe!"
"Als we de politie bellen en ze vinden die sleutel bij ons, wie denk je dat ze gaan geloven?" Marcus keek me indringend aan. "Je bent gisteren beschuldigd van diefstal door exact déze vrouw. Als zij nu zwaargewond is en jij bent weer in het hotel met een kluissleutel die van haar of haar man is, ben jij de eerste verdachte van een misdrijf. Hendricks zal de politie vertellen dat je wraak wilde nemen."
Hij had gelijk. De wereld luisterde niet naar arme alleenstaande moeders. Ze luisterde naar geld en status. Als ik nu niet heel voorzichtig was, zou ik niet alleen mijn baan kwijtraken, maar ook mijn vrijheid. En wie zou er dan voor mijn twee kleine meisjes zorgen?
"Wat moeten we dan doen?" vroeg ik, terwijl de tranen van machteloosheid in mijn ogen brandden.
Marcus keek van het beveiligingsscherm naar het kleine koperen sleuteltje op tafel. "Er is maar één manier om hier levend en vrij uit te komen, Rachel. We moeten erachter komen wat er in die kluis zit vóórdat degene die die wagen stuurde erachter komt dat mevrouw Carter de sleutel niet meer heeft."
"De kluisruimte in de kelder?" stotterde ik. "Marcus, die deuren werken met vingerafdrukken en een dubbele beveiligingscode! Hoe komen we daar ooit binnen?"
Marcus glimlachte grimmig en pakte zijn beveiligingspas op. "Als hoofd-nachtbeveiliging heb ik een loper-toegang voor de onderhoudsdeuren van het keldercomplex. En toevallig weet ik dat de stroomtoevoer naar de beveiligingscamera's van de kelder elke ochtend om half negen gedurende precies drie minuten wordt omgeschakeld naar de noodgenerator voor een systeemtest."
Ik keek op de klok aan de wand. Het was 08:27 uur. We hadden nog twee minuten.
"Als we nu gaan," zei Marcus, "kunnen we beneden zijn precies wanneer de camera's zwart worden. Maar we hebben maar drie minuten om kluis S.B. te vinden, te openen, en weer weg te komen."
Mijn verstand schreeuwde dat ik moest weglopen. Dat ik terug naar huis moest rennen, mijn dochters moest knuffelen en een andere manier moest zoeken om de huur te betalen. Maar mijn gevoel zei me dat als ik dit niet uitzocht, het gevaar me alsnog zou inhalen.
"Laten we gaan," zei ik vastberaden.
We glipten de beveiligingsruimte uit en namen de donkere personeelstrap naar de kelderverdieping. De lucht hier beneden was koud en rook naar vocht en oud beton. We rennen door de smalle gangen, voorbij de wasruimte en het archief, totdat we bij de zware stalen deur van de kluisruimte kwamen.
Marcus keek op zijn horloge. "Vijftien seconden..."
We stonden in het halfdonker te wachten. Mijn hart klopte zo hard in mijn keel dat ik het bijna kon horen.
Plotseling klikten de lichten aan het plafond uit. De noodverlichting sprong aan met een zwak, rood schijnsel. Het piepende geluid van de draaiende ventilatoren stopte.
"Nu!" fluisterde Marcus.
Hij haalde zijn pas door de lezer van de onderhoudsdeur. Het groene lampje knipperde één keer en de zware stalen deur ontgrendelde met een doffe sis.
We stapten de kluisruimte binnen. Rij aan rij stonden er glimmende koperen en stalen kluisjes ingebouwd in de muren.
"Zoek naar de kroon met de letters S.B.," zei Marcus terwiil hij met een kleine zaklamp langs de rijen scheen.
Ik rende langs de vakjes. A-101... B-205... Mijn ogen vlogen over de metaalplaten.
"Hier!" roep ik zacht. "Vakje S.B.-44!"
Ik stak de koperen sleutel in het gat. Hij paste perfect. Ik draaide hem om. Klik.
Het deurtje zwaaide open. Maar toen ik mijn hand in het donkere vakje stak om de inhoud te pakken, voelde ik niets anders dan een dun, stoffig laagje papier.
De kluis was leeg.
Op één ding na. Het was een heel klein, digitaal GPS-zendertje dat met een rood lampje begon te knipperen zodra het licht van de kluisruimte erop viel.
En op dat moment hoorden we de zware stalen deur achter ons met een harde klap dichtslaan.
