Deel 7: De val van een luchtkasteel
De volgende ochtend hield Manhattan zijn adem in, al had de rest van de wereld nog geen flauw vermoeden van wat er zich achter de glazen gevels van Sterling & Vance Associates afspeelde. Dankzij de directe connecties van mijn vader met de financiële toezichthouders en het ministerie van Justitie was de interne audit van Ethans afdeling in eenstroom versneld. Uit de documenten bleek dat Ethan niet alleen had gefraudeerd met declaraties, maar ook middelen had verduisterd uit een beleggingsfonds van een aantal vermogende cliënten – waaronder Diane, die haar eigen zoon blind had vertrouwd met haar spaargeld, zonder te weten dat hij haar geld elders had weggesluisd.
Ik zat in de lichte serre van het landgoed met Noah in een draagzak tegen mijn borst, terwijl ik de ochtendkoffie dronk. Mijn vader liep rustig ijsberend door de kamer met een tablet in zijn hand, waarop de live-updates binnenkwamen van de federale actie in de stad.
“Ze zijn zojuist het kantoor binnengetreden,” zei mijn vader kalm, zonder op te kijken van het scherm. “Twee agenten van de federale politie en een team van forensische accountants. Ze hebben zijn bureau verzegeld. Zijn leidinggevende wist van niets en is direct op non-actief gesteld.”
Ik voelde een vreemde mengeling van medelijden en ijskoude berusting. Ik had van deze man gehouden. Ik had gedacht dat we een toekomst zouden opbouwen, dat we samen oud zouden worden. Maar in de praktijk bleek hij te verdrinken in een web van leugens, arrogantie en schijnheiligheid dat hij zelf had gesponnen. Hij had gedacht dat hij kon teren op de kracht van mijn familie zonder ooit respect te tonen voor de mensen die daadwerkelijk achter ons stonden.
“En Diane?” vroeg ik zacht.
Mijn vader glimlachte flauwtjes. “Die is volledig ingestort toen ze hoorde dat haar lievelingszoon niet alleen zijn eigen baan heeft verloren, maar ook haar eigen beleggingen heeft gebruikt om zijn gokschulden af te betalen. Ze staat op dit moment voor een gesloten deur bij het kantoor van Ethan te schreeuwen tegen de beveiliging, precies zoals gisteren op de parkeerplaats van het ziekenhuis.”
Het lot kon soms ironisch zijn. De vrouw die mij met zoveel dedain had behandeld, die had toegekeken hoe haar zoon mij achterliet met twaalf dollar alsof ik vuil op straat was, kreeg nu de volledige rekening gepresenteerd van haar eigen blinde verafgoding van Ethan.
Op dat moment ging de telefoon van mijn vader opnieuw over. Dit keer was het Marcus.
“Generaal,” hoorde ik Marcus door de luidspreker zeggen. “De heer Sterling heeft geprobeerd om te vluchten via de achteringang van het kantoor, maar hij is door de federale agenten tegengehouden. Hij vraagt om Claire. Hij smeekt om een gesprek.”
Ik keek naar mijn vader, die de telefoon in mijn richting hield en me een vragende blik in de ogen gaf. De keuze was volledig aan mij. Kon ik de kracht opbrengen om hem nog één keer onder ogen te komen, of was het hoofdstuk voorgoed gesloten?
