Deel 11: Een onverwacht bezoek aan de poort
Een maand na de gebeurtenissen begon het leven op het landgoed zijn eigen ritme te vinden. Noah groeide als kool; hij was inmiddels een tevreden, krachtige baby geworden die met grote, heldere ogen de wereld om zich heen in zich opnam. Marcus hield de beveiliging nog steeds strak in de gaten, hoewel er sindsdien geen enkel teken van leven of bedreiging meer was gekomen vanuit de hoek van Ethan of zijn familie.
Tot die woensdagmiddag in november.
Ik zat in de serre te werken aan de oprichting van een eigen stichting voor jonge moeders in kwetsbare situaties – een initiatief dat ik was gestart om vrouwen te helpen die net als ik voor voldongen feiten werden geplaatst – toen Marcus binnenkwam met een ernstige blik op zijn gezicht.
“Mevrouw Morgan,” zei hij formeel. “Er staat iemand bij de hoofspoort die weigert weg te gaan. Het is Diane Sterling.”
Ik stopte met typen en keek op. De naam liet aanvankelijk geen diepe indruk achter, alleen een vage echo van de kilte op die lentedag bij het ziekenhuis. Diane Sterling, de vrouw die haar zoon had aangemoedigd om mij met een pasgeboren baby en twaalf dollar op straat te zetten. De vrouw die dacht dat haar sociale status en haar dure lunches haar immuun maakten voor de realiteit.
“Wat komt ze hier doen, Marcus?” vroeg ik kalm.
“Ze beweert dat ze met u wil praten,” antwoordde Marcus met een koele ondertoon. “Volgens de bewakingscamera's ziet ze er behoorlijk ontredderd uit. Ze heeft geen auto meer, geen chauffeur, en naar het schijnt is het appartement waar ze met Ethan verbleef in beslag genomen door de bank.”
Ik stond op en liep naar het raam dat uitzicht bood op de lange oprijlaan. In de verte kon ik een klein gestalte zien staan bij de ijzeren poort, gehuld in een mantel die er destijds chic uitzag, maar nu zichtbaar versleten was door regen en kou. Ze leek kleiner geworden, alsof het verlies van haar status haar letterlijk had doen inkrimpen.
“Laat haar binnenkomen bij de kleine ontvangstruimte bij de ingang, Marcus,” zei ik na een kort moment van aarzeling. “Niet in het hoofdhuis. En zorg dat je in de buurt blijft.”
