Deel 4: De verschijning van de advocaat
De advocaat van Ethan, een gladde man met een strak gestreken pak en een veel te duur horloge genaamd mr. Harrison, werd door Marcus binnengeleid in de statige ontvangstruimte van het landgoed. Toen hij de zware eikenhouten deuren passeerde en de antieke schilderijen aan de muren zag, leek zijn zelfverzekerde glimlach voor een moment te haperen. Hij had waarschijnlijk verwacht dat hij naar een doorsnee buitenwijk zou worden gestuurd om een ‘emotionele jonge moeder’ te overtuigen haar spullen te pakken en terug te keren naar haar echtgenoot.
In plaats daarvan stond hij oog in oog met generaal Thomas Morgan in eigen persoon.
Mijn vader zat aan het hoofd van de lange tafel, met mij aan zijn rechterzijde en Marcus discreet op de achtergrond bij de deur. Mr. Harrison deed zichtbaar zijn best om zijn kalmte te bewaren, maar zijn ademhaling versnelde toen hij myerkende. Hij kende de naam van mijn vader waarschijnlijk uit de archieven van het ministerie van Defensie of uit de hogere kringen van de financiële wereld waar de generaal nog steeds een gewaardeerd adviseur was.
“Generaal Morgan... Ik wist niet dat... Dat dit uw familie betrof,” stamelde de advocaat, terwijl hij zijn aktetas iets steviger vasthield.
“Dat is het probleem met mensen zoals jullie, meneer Harrison,” antwoordde mijn vader met een stem die klonk als rollende donder in de verte. “Jullie kijken alleen naar de buitenkant en vergeten te controleren op wie jullie werkelijk trappen. Neem plaats.”
De advocaat liet zich voorzichtig op een stoel zakken. Hij keek naar mij, alsof hij hoopte dat ik nog steeds dezelfde volgzame echtgenote zou zijn die hij zich uit Ethans verhalen had voorgesteld. Maar ik hield mijn kin omhoog en keek hem koud aan.
“Mevrouw Sterling... of beter gezegd, mevrouw Morgan,” begon Harrison met een geforceerde diplomatieke glimlach. “Mijn cliënt, de heer Ethan Sterling, is diep geschokt door de gebeurtenissen van gisteren. Hij begrijpt niet waarom u zo heftig reageert op een... welnu, een misverstand over de auto en het vervoer vanuit het ziekenhuis. Hij houdt zielsveel van u en van zijn pasgeboren zoon, en hij wil dat u onmiddellijk terugkeert naar huis.”
Ik kon een cynische glimlach niet onderdrukken. “Zielsveel? Is dat de reden waarom hij mij twaalf dollar gaf en vertelde dat ik de bus moest nemen, terwijl hij met zijn moeder ging lunchen?”
Harrison schraapte zijn keel. “Dat was... een moment van stress. Jonge vaders staan onder enorme druk. Ethan dacht dat het goed zou zijn voor uw zelfstandigheid.”
“Zelfstandigheid?” Mijn stem sneed als een scherp mes door de kamer. “Vijf dagen na een keizersnede? Toen ik niet eens kon bukken om de luiertas van mijn kind op te pakken? En toen ik vertrok, was het eerste wat hij deed een bericht sturen dat zijn moeder de auto nodig had. Niet een vraag hoe het met mij of de baby ging. Nee, de auto was belangrijker.”
De advocaat opende zijn aktetas en haalde een document tevoorschijn. “Kijk, we kunnen hier lang over twisten, maar de feiten zijn dat de echtscheiding of enige juridische stappen op dit moment prematuur zijn. Ethan is bereid om een compromis te sluiten. Als u de SUV teruggeeft en terugkeert naar het appartement, zal hij bereid zijn om de ruzie te vergeten.”
Mijn vader leunde naar voren. De sfeer in de kamer werd ineens zo snijdend koud dat Harrison instinctief een stap achteruit leunde, hoewel hij al zat.
“Een compromis?” zei mijn vader zachtjes, maar met een intensiteit die door merg en been ging. “Meneer Harrison, u begrijpt de situatie blijkbaar nog steeds niet. Mijn dochter keert niet terug. En wat die auto betreft... die blijft waar hij is. Maar dat is pas het begin. Vertel uw cliënt dat hij zich maar vast moet gaan voorbereiden op een heel ander soort gesprek.”
