Deel 5: De reactie van Ethan
Het antwoord van Ethan liet niet lang op zich wachten. Nog voordat mr. Harrison goed en wel het landgoed had verlaten, barstte de digitale storm los. Mijn telefoon ontplofte bijna van de berichten en gemiste oproepen. Ethan had blijkbaar van zijn advocaat gehoord met wie hij te maken had, en in plaats van dat dit hem nederig maakte, dreef de paniek hem tot waanzin. Hij kon simpelweg niet verkroppen dat de vrouw die hij altijd als ondergeschikt aan zijn ambities had beschouwd, ineens werd beschermd door een macht waar hij nooit tegenop kon.
“Denk je echt dat je hiermee wegkomt?” las ik op het scherm van mijn telefoon. Het zoveelste bericht in een reeks van woedende tirades. “Je vader denkt zeker dat hij de wet kan dicteren omdat hij een oude generaal is? Dit is mijn leven! Mijn carrière! Als je denkt dat je Noah zomaar bij me kunt weghouden, heb je het mis. Ik schakel de rechter in! Ik eis de volledige voogdij!”
Ik liet het bericht aan mijn moeder zien, die bezorgd over mijn schouder meekeek terwijl ze Noah wiegde die net wakker was geworden.
“Maak je geen zorgen, schat,” zei ze zacht, hoewel haar ogen bezorgd glansden. “Je vader heeft alles onder controle. Geen enkele rechter zal een pasgeboren baby weghouden bij een moeder die op zo'n inhumane manier is achtergelaten.”
“Dat weet ik, mam,” antwoordde ik, terwijl ik naar mijn zoontje keek. Noah geeuwde en sloot toen weer vredig zijn oogjes, volkomen onbewust van de storm die zijn vader rondom ons aan het ontketenen was. “Maar ik wil niet dat Ethan denkt dat hij ons nog langer kan manipuleren met angst of bedreigingen. Hij heeft zijn kans gehad.”
Mijn vader kwam de kamer binnen met een stapel officiële documenten in zijn hand. Zijn gelaat stond strak van vastberadenheid. Hij legde de papieren op de tafel voor me neer. Het waren de kopieën van de financiële audits die Marcus de afgelopen nacht had uitgevoerd op het bedrijf van Ethan, Sterling & Vance Associates.
“Claire,” zei mijn vader met een diepe, rustige stem. “Je man is niet alleen een egoïstische echtgenoot. Blijkbaar heeft hij de afgelopen maanden op grote schaal gefjoemeld met de declaraties van de bedrijfsrekeningen om de dure lifestyle van zijn moeder en zijn eigen gokschulden te bekostigen. Hij dacht dat niemand het zou merken omdat hij dacht dat jij toch nooit ergens naar keek.”
Ik keek naar de cijfers op het papier en voelde een koude rassing door me heen trekken. Alle stukjes vielen ineens op hun plek. Zijn constante ongeduld, zijn plotselinge woedeaanvallen wanneer ik vroeg naar de financiën van het huishouden, en zijn obsessie met status. Hij was financieel volledig bankroet, en hij had gehoopt dat zijn huwelijk met mij – en de vermeende erfenis van mijn familie – zijn reddingsboei zou zijn.
“Hij dacht dat ik zijn vangnet was,” fluisterde ik.
“Precies,” antwoordde mijn vader, terwijl hij een pen pakte en deze naar mijn hand schoof. “En nu is het tijd om dat net door te snijden. Ben je er klaar voor om hem de definitieve klap te geven?”
Ik keek naar de pen, nam die stevig vast, en knikte. “Ja, pap. Laten we hem bellen.”
