DEEL 5 — Het nachtelijke alarm en de mysterieuze bezoeker
Het geluid van de intercom galmde door de stille gangen van het ziekenhuis. “Code rood, afdeling psychiatrie en spoedopname. Beveiliging naar de hoofdingang.” Mijn hart sloeg over. Sarah liep snel naar de deur en kekte door het glazen venster naar buiten. In de gang heerste plotseling een chaotische bedrijvigheid. Artsen in witte jassen renden voorbij, verpleegkundigen riepen elkaar toe, en het geluid van zware laarzen van de beveiliging galmde over de linoleumvloer. “Wat is er aan de hand?” vroeg ik met een schorre stem. Sarah schudde haar hoofd, haar hand al op de deurklink. “Ik weet het niet, maar het klinkt ernstig. Blijf hier, ik ga even poolshoogte nemen.”
Zodra ze de deur op een kier zette, rook ik een vreemde, scherpe geur die door de gang dreef. Het rook niet naar medicijnen of ontsmettingsmiddel. Het rook naar rook. Een lichte, chemische brandlucht die zich razendsnel verspreidde. Mijn adem stokte. Was er brand? Of was dit een afleidingmanoeuvre? De gedachte aan Caleb schoot als een bliksemflits door mijn hoofd. Zou hij zover gaan? Zou hij het ziekenhuis in brand steken om zijn sporen uit te wissen of om mij te dwingen naar buiten te komen?
Voordat Sarah de kamer kon verlaten om te kijken wat er gebeurde, werd de deur met een harde klap van buitenen opengeduwd. Sarah sprong achteruit, haar handen beschermend voor zich uit. Maar het was geen brandweerman of beveiliger die binnenkwam. In de deuropening stond een lange man in een donkere jas, met zijn capuchon diep over zijn gezicht getrokken. In zijn hand hield hij iets glimmends vast dat in het tl-licht weerkaatste. Een mes? Of een sleutelbos? Mijn bloed stroomde naar mijn aderen en bevroor daar. “Wie ben jij? Wat kom je hier doen?!” riep Sarah met een strenge, waarschuwende stem, terwijl ze probeerde voor mijn bed te gaan staan om me te beschermen.
De man trok zijn capuchon iets achterover. In het zwakke licht van de monitor zag ik een gezicht dat me totaal onbekend was, maar zijn ogen stonden strak en doelgericht. Hij keek niet naar Sarah; zijn blik was volledig op mij gericht. “Ben jij Rebecca Walker?” vroeg de man met een hese, gedempte stem die klonk alsof hij al dagen niet had gesproken. Ik knikte traag, te verlamd door angst om ook maar een geluid te produceren. De man stapte naar binnen, trok de deur achter zich dicht en draaide met een snelle beweging de knop op slot. “Je man liegt over alles,” zei de man toen hij dichterbij kwam. “En als je hier blijft wachten tot morgenochtend, kom je dit ziekenhuis levend niet meer uit.”
De angst maakte plaats voor pure verwarring. “Wie ben jij?” bracht ik uit, terwijl Sarah haar telefoon pakte om direct de beveiliging te bellen. De man hief zijn handen op om te laten zien dat hij geen wapen bij zich had – het glimmende voorwerp bleek een USB-stick te zijn. “Mijn naam doet er niet toe,” antwoordde hij haastig, terwijl hij angstvallig naar de deur keerde waar inmiddels zware voetstappen te horen waren.
“Maar ik werk voor het beveiligingsbedrijf van Calebs onderneming. Ik heb al zijn financiële transacties gezien van de afgelopen drie weken. Calebs auto-ongeluk was geen ongeluk, Rebecca. Zijn auto is nooit geraakt door een andere wagen. Hij heeft de remmen eigenhandig laten saboteren, en jij was degene die in die auto moest stappen om te sterven, zodat hij de levensverzekering van twee miljoen kon innen.”
De woorden sloegen in als een atoombom. Saboteren? Een moordaanslag? Al die stukjes van de puzzel — de rare rammelende geluiden van die middag, Calebs vreemde aandrang om die specifieke auto te pakken, zijn koude ontvangst in het ziekenhuis — vielen op hun plaats met de kracht van een aardbeving. Hij had geprobeerd mij te vermoorden. En toen ik het overleefde, probeerde hij me op een andere manier kapot te maken.
Voordat ik kon reageren op deze huiveringwekkende onthulling, hoorden we harde bons op de deur van de ziekenhuiskamer. “Open de deur! Beveiliging van het ziekenhuis! Open onmiddellijk!” klonk een autoritaire stem van buiten. De mysterieuze man keek paniekerig om zich heen, drukte de USB-stick in de hand van zuster Sarah en fluisterde met een laatste blik op mij: “Bewaar dit goed. Er is geen weg terug meer.” Voordat we iets konden doen, sprong hij naar het raam, duwde het met brute kracht open en verdween in de koude nachtduisternis...
* * *
