DEEL 10 — De ontdekking op de overloop
De voetstappen op de bovenverdieping kwamen dichterbij. Ik hing daar, halfverwege de trap, krampachtig vastgeklampt aan de houten leuning, met mijn ingegipste benen bungelend op de treden eronder. Mijn adem stokte in mijn keel. Als Caleb nu naar beneden keek en het licht aandeed, zou hij me daar vinden als een hulpeloos insect, en dan zou al mijn moeite voor niets zijn geweest.
De voetstappen stopten vlak bij de trap. Ik hoorde Calebs zware, regelmatige ademhaling door de stilte van het nachtelijke huis snijden. Toen klonk zijn stem, laag en geïrriteerd: “Rebecca? Ben je dat?”
Ik antwoordde niet. Ik hield mijn adem in, sloot mijn ogen en drukte mezelf zo strak mogelijk tegen de muur, hopend dat de duisternis me zou verbergen. Een seconde leek een eeuwigheid te duren. Ik hoorde het geritsel van zijn kamerjas, het geluid van een hand die over de muur gleed op zoek naar de lichtknop. Mijn vingers verkrampten om de leuning. Als hij nu het licht aandeed...
Plotseling hoorden we allebei een zacht geluid uit Emma’s kamer komen. Een vage verzuchting, het omdraaien in bed van een kind dat droomt. Caleb pauzeerde. Zijn hand bleef stilstaan op enkele centimeters van de lichtknop. Hij mompelde iets onverstaanbaars in zijn baard, draaide zich om en liep met trage stappen terug naar de kinderkamer om te kijken of Emma nog sliep.
Een golf van pure opluchting overspoelde me, zo krachtig dat mijn handen begonnen te trillen. Ik wachtte tot ik zijn voetstappen weer hoorde verdwijnen in zijn eigen slaapkamer, en toen, met al mijn resterende krachten, hees ik mezelf de laatste treden op naar de overloop.
Ik kroop op handen en voeten over het zachte tapijt van de gang, recht naar Emma’s kamer. De deur stond gelukkig op een kier. Ik duwde hem voorzichtig open, zo stil mogelijk, en glipte naar binnen. De kamer rook naar lavendel en kinderparfum. In het maanlicht dat door het raam naar binnen viel, zag ik Emma diep en vredig slapen, haar knuffelbeer stevig tegen haar borst geklemd.
Mijn ogen schoten naar de speelgoedkist in de hoek van de kamer. Met bevende vingers tilde ik het houten deksel op. Het piepte zachtjes — een geluid dat door merg en been ging — maar ik duwde het snel open. Daar, onder een stapel kleurplaten en oude poppenkleren, lag de zwarte, stoffige tablet van Emma. Ik greep hem vast en drukte op de aan-uitknop. Het scherm lichtte op met een fel, blauw licht dat mijn betraande gezicht verlichte.
Batterij: 18%. Geen tijd te verliezen.
Het scherm vroeg om een pincode. Emma had me die ooit verteld — haar geboortedatum, gevolgd door haar lievelingscijfer. Ik tikte de cijfers in: 1-2-1-4-9. Met een zachte klik ontgrendelde het scherm. Ik veegde snel naar de wifi-instellingen. Tot mijn ontzetting zag ik dat het netwerk was verbonden met Calebs beveiligde router, die elke externe verbinding blokkeerde zodra de nachtmodus aanstond. Als ik nu probeerde een e-mail of bericht te sturen, zou Caleb direct een melding krijgen op zijn eigen telefoon.
Mijn maag keerde zich om. Al dat kruipen, al die pijn, en nu liep ik vast op een digitale muur die Caleb had opgebouwd. Maar toen zag ik onderaan het scherm een openstaand tabblad in de browser. Het was een cloud-omgeving van de school van Emma, waar ouders via een extern, niet-beveiligd netwerk bestanden konden uploaden voor projecten. En belangrijker nog: het venster van een versleutelde chatdienst die zuster Sarah die middag als noodoptie had genoemd, stond nog open in de achtergrond, gekoppeld aan Sarahs persoonlijke nummer.
Ik aarzelde geen moment. Ik nam het kleine micro-SD-kaartje dat ik de hele tijd in mijn handpalm had verborgen, zocht naar de poort aan de zijkant van de tablet — gelukkig zat er een universele kaartlezer op — en duwde het kaartje erin. Het scherm gaf direct aan: Nieuw extern opslagapparaat gedetecteerd.
Ik opende de map, zag de videobestanden en de financiële documenten van het bedrijf, en selecteerde alles. Met trillende vingers tikte ik op het e-mailicoon dat al vooringevuld stond naar zuster Sarah, met de urgente boodschap: Hier is het bewijs. Caleb liegt. Stuur dit onmiddellijk naar de politie.
De voortgangsbalk verscheen op het scherm. Bestand uploaden... 45%... 70%... 90%...
Plotseling sprong de deur van Emma’s kamer met een harde klap open. Het felle licht van de gang verblindde me direct. In de deuropening stond Caleb, zijn gezicht vertrokken van een moorddadige woede, met zijn telefoon in zijn hand waarop een rood alarmlichtje knipperde: Ongeautoriseerde netwerktoegang gedetecteerd op apparaat in kinderkamer.
“Rebecca!” schreeuwde hij, terwijl hij met grote stappen op me afstormde...
* * *
