DEEL 8 — Gevangen in het Bos
Het bloed in my aderen leek ter plekke te bevriezen. Ik draaide me bliksem snel om. Uit de donkere hoek van de paardenstal trad Brandon naar voren. Zijn maatpak zat onder het stof, zijn haren waren warrig, en in zijn hand hield hij mijn mobiele telefoon vast. Maar het was niet zijn blik die me deed sidderen—het was de persoon die achter hem uit de schaduw stapte.
Mijn schoonvader. En in zijn hand hield hij een zware, antieke jachtgeweer, nonchalant gericht op de grond, maar dichtbij genoeg om elk teken van verzet bij voorbaat te smoren.
‘Je bent naïef, Claire,’ zei Brandon met een ijzige kalmte die pijn deed aan mijn oren. ‘Denk je echt dat mijn oom en tante niet wisten dat die tunnel bestond? Dat huis is van onze familie. Elk hoekje, elke spleet is ontworpen om mensen zoals jij binnen te houden wanneer ze te lastig worden.’
Ik deed een stap achteruit, mijn hand beschermend om de roze deken waarin mijn dochter lag. ‘Jullie zijn ziek,’ fluisterde ik, terwijl de tranen van pure woede over mijn wangen biggelden. ‘Het is jullie eigen kind, of nou ja, jullie kleinkind! Hoe kun je dit in vredesnaam goedpraten?’
‘Goedpraten?’ Mijn schoonvader lachte schamper. Het geluid klonk als schrapend metaal. ‘Dit kind draagt de naam van onze familie. Ze erft het landgoed, het imperium, de naam. Ze wordt niet opgevoed door een buitenstaander die denkt dat ze haar eigen regels kan stellen. Jij past niet in dit plaatje, Claire. Dat wist je vorig jaar al toen je Brandon ontmoette. Je dacht dat je geluk had, maar je stapte in een kooi.’
Brandon keek me aan, en voor het eerst zag ik geen enkele glans van liefde meer in zijn ogen. Alleen maar holle gehoorzaamheid aan de patriarchale dynastie die zijn ziel allang had opgegeten. ‘Geef de baby aan mij, Claire,’ zei hij zacht. ‘Doe nu maar gewoon wat papa zegt. Dan zorgen wij ervoor dat je een rustige scheiding krijgt, met een mooie afkoopsom. Je hoeft nooit meer naar haar om te kijken.’
Een afkoopsom? Ze wilden mijn kind kopen alsof het een erfstuk was. Mijn hele wezen kwam in opstand. Dit was het moment waarop ik kon kiezen: buigen en alles verliezen wat me liefst was, of vechten tot mijn laatste adem.
‘Pak me dan maar,’ zei ik, en met een bliksemsnelle beweging greep ik een zware metalen hooivork die tegen de muur van de stal stond en hief hem voor me uit.
Brandon deinsde achteruit. Maar zijn vader trok het jachtgeweer omhoog en richtte het recht op mijn borst. ‘Laat dat vallen, Claire. Of ik schiet.’
