DEEL 14 — De Schaduw Achter de Duinen
Het was bijna winter toen ik voor het eerst weer durfde te wandelen over het strand. De koude zeewind joeg door mijn haren, en de golven beukten met een doffe, ritmische kracht tegen het natte zand. Ik duwde de kinderwagen voort met een gevoel van diepe vrede dat ik lange tijd voor onmogelijk had gehouden.
We waren verhuisd naar een ander stadje, nog zuidelijker aan de kust, waar niemand ons verleden kende. Hier was ik gewoon Claire, de jonge moeder die genoot van de kleine dingen in het leven: de geur van zoute lucht, het geroezemoes van meeuwen, en het geritsel van de kinderwagenwielen op het schelpenpad.
Ik bleef even stilstaan bij een duinovergang om de deken van mijn dochter recht te leggen. Ze sliep diep, haar ademhaling zacht en regelmatig. De rode afdruk rond haar pols was al maanden geleden verdwenen, en haar huid was weer egaal en zacht.
Toen zag ik in de verte, boven op de duintop, een gestalte staan.
Een vrouw in een donkere jas, met de capuchon diep over het voorhoofd getrokken. Ze stond roerloos te kijken in onze richting, net zoals die schim in de schuur van het landgoed maanden geleden. Mijn bloed stolde voor een fractie van een seconde. Was het een van Brandon's ooms? Was Helena soms achter ons aan gekomen?
Ik greep de handgreep van de kinderwagen vaster, mijn hart sloeg op hol in mijn borst. Maar toen de wind de capuchon van de gestalte naar achteren blies, zag ik het gezicht.
Het was een oude vrouw met grijs haar, die vriendelijk naar me glimlachte. Ze stak haar hand op als groet, draaide zich toen om en verdween langzaam achter de duinen, opgaand in de mist van de winterochtend.
Geen bedreiging. Geen familie van monsters. Gewoon een voorbijganger.
Ik haalde diep adem, voelde de frisse zeelucht tot diep in mijn longen stromen, en duwde de kinderwagen vooruit. De nachtmerrie was voorbij. Onze toekomst lag open, helder en van ons alleen.
