Deel 2
Ik liep langzaam mijn werkkamer binnen.
Alles leek op het eerste gezicht precies zoals ik het had achtergelaten.
De foto's.
De boekenkast.
Mijn oude militaire onderscheidingen.
Maar na een paar seconden voelde ik het.
Iets klopte niet.
Mijn bureau stond een paar centimeter naar links.
De lade waarin ik altijd belangrijke documenten bewaarde, was niet volledig gesloten.
Iemand was hier geweest.
Voorzichtig trok ik de lade open.
Mijn militaire papieren lagen er nog.
Mijn paspoort ook.
Maar de map met eigendomsdocumenten van ons huis...
was verdwenen.
Mijn hart begon sneller te kloppen.
Ik doorzocht de hele kast.
Niets.
Net toen ik de lade wilde sluiten, zag ik een klein papiertje achterin vastzitten.
Een ontvangstbewijs.
Van een notariskantoor in Amsterdam.
Gedateerd...
twee maanden geleden.
Op de bon stonden drie namen.
Helena van Dijk.
Lars van Dijk.
En...
Sophie van Dijk.
Mijn naam ontbrak.
Waarom zou mijn vrouw samen met mijn moeder en broer naar een notaris gaan terwijl ik duizenden kilometers verderop in Afghanistan zat?
Op dat moment hoorde ik voetstappen.
Ik doofde direct het licht.
Door een kleine kier van de deur zag ik Lars de woonkamer binnenlopen.
Hij keek vluchtig om zich heen en pakte zijn telefoon.
Zijn stem klonk zacht, maar ik kon ieder woord verstaan.
"Hij begint dingen te merken."
Een korte stilte.
"Nee... nog niet."
"We moeten de papieren sneller regelen."
Mijn adem stokte.
Welke papieren?
Met wie sprak hij?
Nog voordat ik dichterbij kon komen, verscheen mijn moeder in de gang.
"Praat zachter," siste ze.
"Als Daan erachter komt voordat alles officieel is, zijn we alles kwijt."
Alles kwijt?
Mijn eigen moeder...
sprak over mij alsof ik een obstakel was.
Lars grijnsde.
"Maak je geen zorgen."
"Over drie dagen is het huis officieel van ons."
"En daarna hoeft hij nooit meer terug te komen."
Mijn handen balden zich tot vuisten.
Ik had gevochten tegen terroristen.
Ik had explosies overleefd.
Maar ik had nooit gedacht dat de gevaarlijkste mensen...
op mij zouden wachten in mijn eigen huis.
Ik wilde direct naar buiten stormen en hen confronteren.
Maar mijn militaire instinct hield me tegen.
Een soldaat valt nooit aan zonder bewijs.
Ik liep geruisloos terug naar boven.
Toen ik de slaapkamer binnenkwam, zat Sophie rechtop in bed.
Ze keek me aan alsof ze wist dat ik iets had gehoord.
Met trillende handen haalde ze langzaam een kleine envelop onder haar kussen vandaan.
Ze drukte die zwijgend in mijn hand.
"Lees dit..."
fluisterde ze.
"Maar alsjeblieft..."
"Laat niemand weten dat ik hem aan jou heb gegeven."
Nog voordat ik de envelop kon openen, klonk beneden plotseling de voordeur.
Iemand kwam midden in de nacht het huis binnen.
En aan de zware voetstappen te horen...
was het geen onbekende.
