DEEL 5 – Het vonnis van de specialist
De uren die volgden leken wel uit vloeibaar lood te bestaan. Madison was overgebracht naar een speciale observatiekamer op de kinderoncologie. De witte muren, de zachte piepjes van de infuuspomp en de sterile geur maakten het overduidelijk dat we ons in de frontlinie van een oorlog bevonden die we ons niet konden veroorloven te verliezen. David zat op een krukje naast haar bed.
Hij had zijn gezicht in zijn handen begraven. Hij had sindsdien bijna geen woord meer gezegd. Elke keer als Madison haar ogen opdeed en zachtjes steunde van de pijn, leek David weg te krimpen. Het schuldgevoel hing om hem heen als een zware deken. Maar schuld bracht Madison haar gezondheid niet terug. Om vier uur ’s middags kwam dokter Van der Linden terug, vergezeld door een chirurg, een jonge vrouw met kortgeknipt haar en een vastberaden blik.
“Dit is dokter De Jong,” introduceerde Van der Linden haar. “Zij is hoofd kinderchirurgie en heeft de scans grondig bekeken.” Wij stonden op. David probeerde zijn stem te beheersen, maar zijn keel klonk schor. “Hoe... hoe erg is het precies, dokter?” Dokter De Jong liep naar de monitor waar de MRI-beelden nu in high-definition op stonden. Ze wees met een laserpointer naar een grote, grillige vlek.
“Kijk hier,” begon ze zakelijk. “De massa bevindt zich ter hoogte van haar dunne darm en drukt gevaarlijk dicht tegen de hoofdaderaanvoer aan.” Ze keerde zich om naar ons. “Het is een zeldzaam en agressief type sarcoom. Als we niets doen, groeit dit binnen enkele weken door haar vaatwand heen, met fatale gevolgen.” Madison, die onder haar deken lag te luisteren, trok wit weg.
“Ga ik dood, mam?” vroeg ze met een snik die dwars door mijn ziel sneed. Ik sprong naar voren, greep haar hand en drukte die tegen mijn wang. “Nee, liefje! Nee! Niemand gaat hier dood. De dokters gaan je beter maken, hoor je?” “Dat is wel de intentie,” nam dokter De Jong het over, met een toon die zowel medelevend als onwrikbaar was. “Maar de operatie is buitengewoon ingewikkeld.
Het duurt minstens zes tot acht uur. Er is een reële kans op complicaties, en we zullen een groot deel van het aangetaste weefsel moeten wegsnijden.” Ze keek strak naar David en mij. “Daarnaast moeten we rekening houden met intensieve chemotherapie om eventuele resterende kankercellen te doden.” David hapte naar adem. “Chemo? Maar... haar haar... ze zit op school, ze heeft haar examenjaar bijna...” “Meneer Carter,” onderbrak de chirurg hem met een koude blik.
“Uw dochter vecht voor haar leven. Examens doen er op dit moment niet toe. Als we morgen niet opereren, hoeft u zich over haar schoolopleiding sowieso geen zorgen meer te maken.” De keiharde realiteit sloeg in als een bom. David zakte terug op zijn stoel, zijn lippen stijf op elkaar geperst, terwijl een enkele traan over zijn wang rolde. “Wanneer... wanneer kan de operatie beginnen?” vroeg ik met een geforceerde kalmte.
“Morgenochtend om acht uur,” zei dokter De Jong. “Zorg dat jullie op tijd zijn. Dan teken ik nu de formulieren voor de toestemming.” Ze legde de papieren op het tafeltje. David keek naar de pen, maar zijn hand beving zo erg dat hij de pen niet kon vasthouden. Ik pakte hem op, zette mijn handtekening, en keek naar mijn man met een blik die meer zei dan duizend woorden: Dit heb je aan je eigen arrogantie te danken.
