DEEL 9 — DE MAN DIE NIET BESTOND
"Victor Smit bestaat niet meer?"
Ik keek de rechercheur ongelovig aan.
Hij knikte.
"Vijftien jaar geleden werd hij officieel doodverklaard na een brand in een magazijn in Rotterdam."
"Maar..."
Hij legde een nieuw dossier op tafel.
"Er is nooit een lichaam gevonden."
Mijn hart begon sneller te slaan.
"Wie was hij?"
De rechercheur sloeg het dossier open.
"Voormalig hoofd beveiliging van Vermeer Vastgoed."
Mijn vader Willem verstijfde.
"Dat is onmogelijk..."
"Victor nam ontslag lang voordat je grootvader stierf."
De rechercheur schudde zijn hoofd.
"Nee."
"Hij verdween pas drie dagen ná de dood van uw vader."
Adrian keek me ernstig aan.
"Thomas... Victor wist alles."
"Over de verdwenen miljoenen."
"Over de vervalste documenten."
"En over de persoon die werkelijk aan alle touwtjes trok."
Plotseling ging mijn telefoon.
Een onbekend nummer.
Ik nam op.
Aan de andere kant klonk een zware mannenstem.
"Als je Victor wilt vinden..."
"...kom dan alleen."
Voordat ik iets kon zeggen, werd de verbinding verbroken.
Enkele seconden later ontving ik een locatie.
Een verlaten boerderij aan de rand van de Veluwe.
Tegen de waarschuwingen van de politie in reed ik erheen.
Binnen was het donker.
Stof lag overal.
Het leek alsof er al jaren niemand meer was geweest.
Tot ik een zwakke stem hoorde.
"Thomas..."
Ik draaide me om.
In een oude houten stoel zat een magere man met een grijze baard.
Zijn gezicht was getekend door littekens.
Hij glimlachte zwak.
"Ik ben Victor Smit."
Ik stapte voorzichtig dichterbij.
"Waarom heb je je al die jaren verborgen?"
Victor keek naar de vloer.
"Omdat degene die je grootvader liet vermoorden..."
"...ook mij wilde laten verdwijnen."
Mijn adem stokte.
"Wie was het?"
Victor wees naar een oude metalen kast.
"Daarin ligt alles."
"Opnames."
"Contracten."
"Bankgegevens."
"De naam van de opdrachtgever."
Met trillende handen opende ik de kast.
Er lag één dikke map.
Op de voorkant stond in zwarte letters:
PROJECT ORION
Nog voordat ik de map kon openslaan...
klonk buiten een harde explosie.
De ramen sprongen aan diggelen.
Het gebouw begon te schudden.
Victor keek me recht aan.
"Ze hebben ons gevonden."
Op dat moment verscheen in de deuropening een gemaskerde man.
Hij richtte een pistool op ons.
En zei slechts één zin:
"Niemand verlaat deze schuur levend."
Wordt vervolgd...
Deel 10 — De Laatste Waarheid.
