DEEL 5 — DE VERRADER IN MIJN EIGEN BEDRIJF
De vergaderzaal werd muisstil.
Iedereen staarde naar het beveiligingsscherm.
Mijn financieel directeur.
Richard van Dalen.
De man die al twaalf jaar mijn rechterhand was.
De man aan wie ik zonder aarzelen miljoenencontracten had toevertrouwd.
En nu liep hij, enkele minuten vóór de brand, met een dikke dossiermap onder zijn arm het archief uit.
"Speel de beelden opnieuw af," zei ik.
De video werd vertraagd.
Richard keek meerdere keren nerveus over zijn schouder voordat hij de gang uit verdween.
Vijf minuten later vulden rook en vlammen het archief.
De onderzoeker sloot zijn laptop.
"Dit is voldoende om hem onmiddellijk op te sporen."
Maar toen ging Richards telefoon rechtstreeks naar mijn toestel.
Ik zette de luidspreker aan.
Zijn stem klonk onverwacht kalm.
"Thomas... ik wist dat je deze beelden vroeg of laat zou zien."
"Waarom heb je het archief verlaten met die map?" vroeg ik.
Er viel een lange stilte.
Daarna zei hij:
"Omdat iemand anders mij had opgedragen die documenten veilig te stellen."
"Wie?"
Zijn antwoord kwam zonder aarzeling.
"Je grootvader."
Iedereen keek hem geschokt aan.
"Dat is onmogelijk," zei ik. "Mijn grootvader is jaren geleden overleden."
"Dat weet ik," antwoordde Richard. "Maar hij gaf mij die opdracht vlak voor zijn dood."
Mijn hart begon sneller te kloppen.
"Welke documenten heb je meegenomen?"
"De enige documenten die bewijzen dat het verdwenen geld nooit op Helena's privérekening is terechtgekomen."
Ik verstijfde.
"Wat bedoel je?"
"Thomas... je moeder heeft veel fouten gemaakt."
"Maar zij is niet degene die de achttien miljoen dollar heeft gestolen."
De woorden sloegen in als een bom.
Zelfs Helena keek verbijsterd.
"Wie dan wel?" vroeg ik.
Richard haalde diep adem.
"Dat vertel ik niet via de telefoon."
"Ik heb bewijs."
"Maar er is iemand die mij al de hele dag volgt."
Plotseling klonk er aan de andere kant een harde klap.
Daarna geschreeuw.
De verbinding werd verbroken.
Ik belde direct terug.
Geen antwoord.
Nog geen minuut later kreeg ik een melding van de politie.
Er was een ernstig verkeersongeval gebeurd op een verlaten weg net buiten Wassenaar.
De bestuurder...
Richard van Dalen.
De onderzoeker keek me ernstig aan.
"Dit was waarschijnlijk geen toeval."
Op hetzelfde moment schoof mijn vader Willem zwijgend een oude foto naar mij toe.
Op de foto stonden mijn grootvader...
Richard...
en nog een derde man.
Een man die ik nog nooit had gezien.
Op de achterkant stond slechts één handgeschreven zin:
"Vertrouw hem nooit. Hij wacht al twintig jaar op zijn kans."
Ik draaide de foto om.
Onder de afbeelding stond een naam.
En op dat moment voelde ik het bloed uit mijn gezicht wegtrekken.
Want die naam kende ik maar al te goed.
Het was de peetvader van mijn zoon Lucas.
Wordt vervolgd...
