DEEL 4 — DE KLUIS VAN MIJN GROOTVADER
Mijn handen trilden terwijl de onderzoeker zijn telefoon in zijn jaszak stopte.
"Waar is die kluis gevonden?" vroeg ik.
"In een privébank in Den Haag," antwoordde hij. "Ze stond al twintig jaar verzegeld. Ze mocht alleen worden geopend als er een intern onderzoek tegen de familie Vermeer liep."
Iedereen zweeg.
Zelfs Helena leek haar adem in te houden.
Een uur later zaten we in een afgesloten vergaderzaal van het hoofdkantoor van Vermeer Vastgoed.
Op tafel lag een zware stalen koffer.
De onderzoeker verbrak het officiële zegel.
Langzaam ging het deksel open.
Bovenop lag een handgeschreven brief.
Met grote letters stond erop:
"Voor mijn kleinzoon Thomas."
Ik begon te lezen.
"Thomas, als deze brief ooit wordt geopend, betekent dat dat iemand uit onze eigen familie de waarheid heeft verraden. Vertrouw niet blind op macht, geld of familiebanden. Vertrouw alleen op feiten."
Onder de brief lagen tientallen documenten.
Originele eigendomsakten.
Bankafschriften.
Geheime contracten.
En foto's.
Heel veel foto's.
Op één ervan stond Helena.
Ze gaf een dikke envelop aan een man die ik niet kende.
Op de achterkant stond een datum.
Twintig jaar geleden.
De onderzoeker bladerde verder.
Plotseling stopte hij.
"Dit moet u zien."
Hij legde een contract voor mij neer.
Mijn ogen werden groot.
Het droeg de handtekening van mijn grootvader...
maar ook die van Helena.
"Dat kan niet," zei mijn vader Willem zacht. "Jouw vader zou dit nooit vrijwillig hebben ondertekend."
Een forensisch deskundige, die de documenten onderzocht, keek op.
"De handtekening van uw vader is waarschijnlijk vervalst."
Helena sprong overeind.
"Leugens! Jullie proberen mij erin te luizen!"
Maar niemand luisterde nog.
Op dat moment kwam een beveiligingsmedewerker de vergaderzaal binnen.
"Er is iets gebeurd."
Iedereen draaide zich om.
"De archiefruimte van het bedrijf staat in brand."
Mijn hart sloeg een slag over.
"Wat?"
"De brandweer vermoedt brandstichting."
De onderzoeker keek onmiddellijk naar Helena.
Zij schudde heftig haar hoofd.
"Ik heb daar niets mee te maken!"
Nog voordat iemand kon reageren, ging opnieuw een telefoon af.
Er werd een beveiligingsvideo doorgestuurd.
Op het scherm verscheen een persoon die enkele minuten vóór de brand het archief had verlaten.
Toen het beeld scherp werd...
verstijfde ik.
Het was iemand die ik volledig vertrouwde.
Niet mijn moeder.
Niet mijn vader.
Maar iemand die al jaren elke dag aan mijn zijde werkte.
Mijn eigen financieel directeur.
En in zijn hand droeg hij precies dezelfde map die enkele minuten later in vlammen zou opgaan.
Wordt vervolgd...
