DEEL 8 — DE WAARHEID VAN ADRIAN
Ik reed onmiddellijk naar het politiebureau.
Onderweg zei niemand een woord.
Mijn vader Willem zat zwijgend op de achterbank.
Mijn moeder Helena huilde zacht.
Sophie hield mijn hand stevig vast.
Toen ik de verhoorkamer binnenliep, zat Adrian alleen aan een metalen tafel.
Hij zag er uitgeput uit.
Een verband zat om zijn voorhoofd.
Zodra hij mij zag, stond hij langzaam op.
"Thomas... het spijt me."
Ik ging tegenover hem zitten.
"Begin bij het begin."
Adrian knikte.
"Twintig jaar geleden ontdekte jouw grootvader dat iemand enorme bedragen uit het familiebedrijf wegsluisde."
"Hij vertrouwde niemand meer."
"Zelfs zijn eigen kinderen niet."
"Daarom verzamelde hij al het bewijs in het geheim."
Ik fronste.
"En mijn vader?"
Adrian keek me recht aan.
"De nacht voordat je grootvader stierf, had hij een heftige ruzie met Willem."
Mijn hart bonsde.
"Waarover?"
"Over de toekomst van het bedrijf."
"Je grootvader wilde jou later eigenaar maken."
"Willem vond dat hij degene was die alles had opgebouwd."
Ik keek zwijgend naar de tafel.
"Maar dat betekent nog niet dat hij een moordenaar is."
Adrian schudde zijn hoofd.
"Dat zei ik ook nooit."
Hij schoof een map naar mij toe.
"In deze map staat waarom ik zijn naam noemde."
Ik opende de map.
Bovenop lag een politierapport van twintig jaar geleden.
Daaronder foto's van de auto van mijn grootvader.
En toen zag ik het.
De remleiding.
Die was doorgesneden.
Mijn adem stokte.
"Dit is sabotage..."
Adrian knikte.
"Ja."
"Maar lees verder."
Op de laatste pagina stond een verklaring van een monteur.
'De heer Willem Vermeer bracht de auto één dag vóór het ongeluk naar de garage.'
Ik keek op.
"Waarom heeft mijn vader dat nooit verteld?"
Adrian antwoordde niet.
Hij schoof alleen een tweede envelop naar mij toe.
"Open hem."
Binnenin zat een oude cassetteband.
"Wat is dit?"
"Een geluidsopname."
"Je grootvader nam bijna al zijn zakelijke gesprekken op."
En precies toen we een recorder wilden zoeken om de band af te spelen, stormde een rechercheur de kamer binnen.
"Stop!"
"We hebben zojuist bericht uit het laboratorium."
"De vingerafdrukken op de doorgesneden remleiding zijn binnen."
Iedereen hield zijn adem in.
De rechercheur keek mij aan.
"Ze zijn van niemand uit de familie Vermeer."
Adrian fronste.
"Van wie dan?"
De rechercheur sprak langzaam één naam uit.
Een naam die ik nog nooit eerder had gehoord.
Victor Smit.
"Wie is Victor Smit?" vroeg ik.
De rechercheur keek ernstig.
"Dat weten we nog niet."
"Maar volgens onze gegevens..."
"...bestaat hij officieel al vijftien jaar niet meer."
Wordt vervolgd...
