DEEL 8 — De Veiling
De vergadering vond plaats om negen uur 's ochtends.
Investeerders.
Bestuursleden.
Advocaten.
Iedereen zat aan één lange tafel.
Ik zat achteraan.
Thomas stond vooraan.
De koper presenteerde zijn plan.
“De fabriek is inefficiënt,” zei hij. “De productielijn is verouderd. Wij kunnen kosten besparen door personeel te verminderen.”
Ik keek naar de werknemers.
Veel van hen zouden hun baan verliezen.
Toen stond Thomas op.
“Dat klopt niet.”
De zaal werd stil.
Hij zette cijfers op het scherm.
“De afgelopen drie dagen heeft de fabriek met het oude systeem 98,7 procent foutloze productie gehaald.”
De koper lachte.
“Dat is tijdelijk.”
Thomas schudde zijn hoofd.
“Nee.”
Hij wees naar mij.
“Dankzij haar.”
Alle ogen draaiden zich naar mij.
De man aan de overkant fronste.
“Wie is zij?”
Thomas antwoordde:
“Maria Jansen. Zesentwintig jaar productieleider.”
Ik stond op.
“En ik heb iets meegebracht.”
Ik legde de oude onderhoudsboeken op tafel.
Daarna de beveiligingsbeelden.
Toen de financiële documenten.
De zaal werd doodstil.
De advocaat van de koper stond op.
“Waar hebt u die vandaan?”
Ik keek hem aan.
“Van de fabriek die u probeerde te kopen.”
De koper werd bleek.
De beelden speelden.
Daan.
Johan.
De manipulatie van de machines.
De vervalste rapporten.
De gestolen goederen.
Alles.
Toen draaide Johan zich naar mij.
“Ik heb het verpest.”
Ik knikte.
“Ja.”
Hij boog zijn hoofd.
“Maar ik wil het rechtzetten.”
Hij gaf de advocaat een document.
“Dit is mijn volledige verklaring.”
De verkoop werd onmiddellijk opgeschort.
Maar voordat iedereen kon vertrekken, ging de deur open.
De politie stond binnen.
Daan was gearresteerd.
De koper werd meegenomen voor verhoor.
En Johan werd niet gearresteerd.
Hij moest wel alles terugbetalen.
Maar hij deed iets wat niemand verwachtte.
Hij droeg zijn aandelen over aan de werknemers.
* * *
