DEEL 5 — Het Geld Achter De Muren
Thomas wilde de politie bellen.
Ik hield hem tegen.
“Nog niet.”
“Waarom niet?”
“Omdat we nog niet weten waarom hij dit doet.”
We onderzochten de productiecijfers.
Er waren miljoenen euro's verdwenen.
Niet uit de kassa.
Maar via kleine afwijkingen.
Een paar honderd dozen hier.
Een paar duizend daar.
Afgekeurde producten die officieel vernietigd waren.
Maar die volgens de voorraadadministratie ergens anders terechtkwamen.
Ik keek naar de cijfers.
“Dit is geen sabotage.”
Thomas fronste.
“Wat bedoelt u?”
“Dit is diefstal.”
We gingen naar de opslag.
Daar vonden we lege pallets.
Op de administratie stonden ze als vernietigd.
Maar de transportcodes waren nog actief.
Thomas belde de leverancier.
Toen werd hij stil.
“Wat?”
Hij keek naar mij.
“Deze goederen zijn verkocht.”
“Door wie?”
Hij keek naar het scherm.
“Een bedrijf genaamd NoordFood Logistics.”
Ik kende die naam.
“Wie is de eigenaar?”
Thomas zocht.
Zijn gezicht veranderde.
“Daan.”
We keken elkaar aan.
Alles viel op zijn plaats.
De machine werd bewust te snel gezet.
Producten werden afgekeurd.
Rapporten werden vervalst.
Goederen verdwenen.
En mijn naam werd gebruikt om de schuld te dragen.
Maar er was één probleem.
Daan was niet alleen.
Iemand hogerop hielp hem.
Diezelfde middag vond Thomas een map in het kantoor van de financiële afdeling.
Een map met facturen.
Daar stond een tweede naam.
De naam van een bestuurslid.
Thomas ging zitten.
“Dit kan niet.”
Ik keek naar hem.
“Wie is het?”
Hij antwoordde niet.
Ik pakte de map.
Toen zag ik de naam.
Mijn adem stokte.
Het was iemand die ik al zesentwintig jaar kende.
Iemand die mij vroeger persoonlijk had aangenomen.
Iemand die ik vertrouwde.
* * *
