DEEL 7 — De Nachtploeg
We hadden drie dagen.
Geen geld.
Geen tijd.
En nauwelijks vertrouwen.
Ik verzamelde de oude werknemers.
“Kunnen jullie nog één keer een lijn met de hand afstellen?”
Kees grijnsde.
“Mijn handen zijn oud.”
“Maar?”
“Mijn handen zijn niet dom.”
De anderen lachten.
We begonnen.
Geen moderne snelheid.
Geen ingewikkelde software.
Geen consultants.
Alleen ervaring.
Ik leerde de jonge werknemers wat ik vroeger had geleerd.
Hoe je aan het geluid van een motor hoorde dat de spanning verkeerd stond.
Hoe je een blikje kon voelen en weten dat de felsnaad niet goed was.
Hoe je een machine niet alleen moest lezen met je ogen, maar ook met je oren en handen.
De eerste nacht produceerden we minder.
Maar bijna niets werd afgekeurd.
De tweede nacht verdubbelde de productie.
De derde nacht haalden we bijna dezelfde cijfers als de automatische lijn.
Thomas stond naast me.
“Hoe heb je dit allemaal onthouden?”
Ik keek naar hem.
“Je vergeet niet wat je zesentwintig jaar lang elke dag hebt gedaan.”
Hij glimlachte.
Toen kwam een jonge werknemer naar ons toe.
“Mevrouw Maria?”
“Ja?”
“Ik wil u iets laten zien.”
Hij gaf me een USB-stick.
“Wat is dit?”
“Beveiligingsbeelden.”
“Waar vandaan?”
“Het oude camerasysteem.”
Ik keek naar Thomas.
We bekeken de beelden.
Daar stond Daan.
Midden in de nacht.
Hij veranderde instellingen op de machine.
Maar toen verscheen iemand achter hem.
Johan.
En Johan gaf hem een envelop.
Thomas fluisterde:
“Dat is het bewijs.”
Ik keek verder.
Toen zag ik nog iemand.
Iemand die ik helemaal niet verwachtte.
De man die de envelop aannam.
De eigenaar van het bedrijf dat de fabriek wilde kopen.
En ineens begreep ik alles.
* * *
