💔 DEEL 9 — DE WAARHEID ONDER HET VUUR
De rode cijfers op de muur bleven aftellen.
09:56... 09:55... 09:54...
Iedereen verstijfde.
Victor Hale glimlachte alsof hij al gewonnen had.
"Jarenlang heb ik mensen laten geloven dat geld de machtigste kracht ter wereld was."
Hij keek mij recht aan.
"Maar angst... angst wint altijd."
Hij stapte langzaam achteruit terwijl twee gewapende mannen de uitgang afsloten.
"Over negen minuten blijft van deze loods niets meer over."
Ik keek naar Lucas.
Hij trilde, maar zijn blik bleef op Victor gericht.
"Waarom?" fluisterde hij.
"Waarom heb je mij opgevoed als je me toch wilde vermoorden?"
Victor haalde zijn schouders op.
"Ik heb je nooit opgevoed."
"Ik heb een wapen gecreëerd."
Hij draaide zich naar Colton.
"En jij..."
"Jij was mijn verzekering."
Colton balde zijn vuisten.
"Mijn hele leven was dus één grote leugen?"
Victor lachte.
"Nee."
"Veel groter dan dat."
Hij gooide de dikke map op de grond.
Documenten vlogen alle kanten op.
Geboorteakten.
Bankoverschrijvingen.
Paspoorten.
DNA-rapporten.
En foto's.
Honderden foto's.
Ik zakte door mijn knieën toen ik er één oppakte.
Ik zag mezelf in het ziekenhuis.
Uitgeput na de bevalling.
Naast mijn bed stond een verpleegkundige met mijn baby.
Maar achter haar...
stond Victor Hale.
Hij was erbij.
Vanaf de eerste dag.
Mijn adem stokte.
"Jij was in het ziekenhuis..."
Victor knikte langzaam.
"Ik heb de hele operatie betaald."
"De babywissel begon niet in de kraamkamer."
"Ze begon negen maanden eerder."
Mijn hoofd tolde.
"Wat bedoel je?"
Victor keek me ijskoud aan.
"Jouw zwangerschap was gepland."
"Jij werd uitgekozen."
Voordat hij verder kon spreken, klonk buiten een harde explosie.
De politie probeerde de toegangspoort open te breken.
Victor keek op zijn horloge.
07:41.
"Ze zijn te laat."
Plotseling begon Lucas te rennen.
Hij wierp zich op Victor.
Het pistool ging af.
BANG!
De kogel schampte Lucas' schouder.
Colton sprong meteen boven op Victor.
De afstandsbediening vloog opnieuw door de lucht.
Ik rende ernaartoe.
Net voordat ik hem kon pakken, trapte de advocaat hem weg.
Hij richtte zijn wapen op mij.
"Niet bewegen."
Op datzelfde moment klonk een bekende stem vanuit de donkere hoek van de loods.
"Laat haar los."
Iedereen draaide zich om.
Uit de schaduwen stapte een man met een kogelvrij vest.
Een grijze baard.
Een pet diep over zijn gezicht.
Toen hij zijn pet afzette...
verstijfde ik.
"David..."
Mijn man leefde.
Hij richtte zijn pistool recht op Victor.
"Na acht jaar is het eindelijk voorbij."
Victor begon langzaam te lachen.
"Nee, David."
"Het begint nu pas."
Hij drukte op een tweede, verborgen knop in zijn mouw.
Plotseling veranderde de timer.
07:03...
werd
01:59...
Een metalen deur achter in de loods sloeg automatisch op slot.
Alle uitgangen werden vergrendeld.
Een mechanische stem galmde door het gebouw.
"Zelfvernietigingsprotocol geactiveerd."
David keek geschrokken naar het plafond.
"Nee..."
"Er is nóg een bom."
Lucas keek naar de bouwtekeningen die tussen de documenten lagen.
Zijn gezicht werd spierwit.
"Dit is niet één explosief..."
Hij slikte.
"Onder de loods ligt een oude gastank."
"Als die ontploft..."
Hij keek mij recht aan.
"...verdwijnt een heel stadsdeel van Rotterdam."
Buiten bleven de sirenes dichterbij komen.
Binnen tikte de klok genadeloos verder.
01:41... 01:40... 01:39...
Wordt vervolgd...
