💔 DEEL 17 — DE LAATSTE BEKENTENIS De verborgen deur stond langzaam open. Een koude tocht waaide door de bibliotheek. David pakte mijn arm. "Niet alleen." Ik schudde mijn hoofd. "Als hij de waarheid over mijn moeder kent, moet ik hem horen." Alexander's stem klonk opnieuw vanuit de donkere gang. "Geen politie." "Geen wapens." "Alleen jij." Na een paar seconden knikte David.
Hij gaf me een klein zendertje. "Als er iets gebeurt, druk je hierop." Ik liep de gang in. Achter mij sloot de zware deur vanzelf. Aan het einde van de tunnel lag een oude wijnkelder. Alexander Ashcroft zat in een rolstoel. Niet langer de machtige man die iedereen had gevreesd. Hij zag bleek. Zijn handen trilden. Naast hem stond een zuurstoffles. Hij keek me aan en glimlachte zwak.
"Je lijkt elke dag meer op Anna." Ik zweeg. "Waarom ben ik hier?" Hij haalde een oude houten kist onder een deken vandaan. "Open haar." Binnen lagen tientallen brieven. Fotoalbums. Een trouwring. En een dagboek. Bovenop lag een brief met mijn naam. "Die schreef je moeder drie dagen voor haar dood." Met trillende handen opende ik de envelop. "Lieve Emma, Als je deze brief ooit leest, ben ik er waarschijnlijk niet meer.
Ik heb je vader verlaten omdat ik ontdekte wat zijn organisatie deed. Hij smeekte mij om te blijven. Hij beloofde te stoppen. Ik geloofde hem niet." Mijn tranen vielen op het papier. Alexander keek naar de grond. "Ik heb haar niet laten vermoorden." "Toen ik erachter kwam wat Eleanor had gedaan..." "...was het al te laat." Hij schoof me nog een map toe.
"Hierin staan alle namen." "Alle politici." "Alle rechters." "Alle bankiers." "Mensen die onze organisatie dertig jaar hebben beschermd." "Geef dit aan de politie." "Laat alles eindigen." Op dat moment klonk een schot. BANG! Het raam achter Alexander spatte uiteen. Een sluipschutter. Alexander zakte achterover. Bloed kleurde zijn overhemd rood.
Hij greep mijn hand. "Vertrouw..." Hij hoestte bloed. "...niemand..." Zijn hand werd slap. Alexander Ashcroft was dood. Ik drukte onmiddellijk op het zendertje. David, Sophie en het arrestatieteam stormden naar binnen. De sluipschutter was verdwenen. Maar in Alexanders hand vonden we nog een klein stukje papier. Er stond slechts één naam op. Judith van Rijn. Sophie keek geschokt. "Dat is..." "...de minister van Justitie." Iedereen verstijfde. De organisatie leefde dus nog steeds. En ze zat hoger dan ooit. Wordt vervolgd...
