💔 DEEL 8 — HET GEHEIM VAN DE LOODS
Mijn handen trilden terwijl ik naar het adres reed.
De verlaten loods zag er nog net zo uit als op de oude politiefoto's.
Verbrand.
Verlaten.
Maar binnen brandde licht.
Ik hoorde stemmen.
Voorzichtig keek ik door een kapot raam.
Mijn adem stokte.
Colton zat vastgebonden op een stoel.
Tegenover hem zat een jonge man die ik nog nooit had gezien.
Hij leek begin twintig.
Victor Hale stond tussen hen in.
"Vandaag eindigt alles," zei hij kalm.
Ik pakte mijn telefoon om de politie te bellen.
Geen bereik.
Plots voelde ik een koude loop van een pistool tegen mijn nek.
"Laat vallen."
Ik draaide me langzaam om.
Het was...
mijn eigen advocaat.
Dezelfde man die ik op het videobellen bebloed had gezien.
Geen slachtoffer.
Maar een handlanger.
Hij glimlachte.
"Dat bloed was theater."
Ze brachten me de loods binnen.
Victor keek me tevreden aan.
"Eindelijk is de hele familie compleet."
Hij wees naar de onbekende jongeman.
"Maak kennis met Lucas."
"Jouw biologische zoon."
De jonge man keek me aan met tranen in zijn ogen.
"Mijn hele leven vertelde Victor dat mijn ouders dood waren."
Ik kon nauwelijks ademhalen.
"Lucas..."
Voordat ik naar hem toe kon lopen, schoot Victor in het plafond.
Iedereen verstijfde.
"Geen emotionele herenigingen."
Hij haalde een dikke map uit een metalen koffer.
"Hierin zit het bewijs dat achtentwintig jaar geleden twee baby's werden verwisseld."
"Niet per ongeluk."
"Voor miljoenen euro's."
Hij keek naar Colton.
"Jij groeide op in een rijk gezin."
Hij keek daarna naar Lucas.
"En jij groeide op als mijn bezit."
Colton sprong plotseling overeind en rukte zich los.
"Je hebt ons allebei gebruikt!"
Victor glimlachte slechts.
"Jullie waren nooit meer dan pionnen."
Op dat moment klonk buiten het geluid van tientallen sirenes.
Victor fronste.
"Onmogelijk..."
Maar toen begon hij te lachen.
"Prima."
"Dan sterft vandaag iedereen die de waarheid kent."
Hij drukte op een kleine afstandsbediening.
Diep in de loods begon een rood lampje te knipperen.
PIEP... PIEP... PIEP...
Lucas keek geschokt naar de vloer.
"Nee..."
"Dat is geen alarm..."
Hij keek me angstig aan.
"Victor heeft het hele gebouw vol explosieven gelegd."
De timer op de muur sprong aan.
09:59... 09:58... 09:57...
Er bleven nog maar tien minuten over.
Wordt vervolgd...
