💔 DEEL 16 — HET TESTAMENT
Drie dagen lang sliep ik nauwelijks.
De politie had tientallen invallen gedaan.
Meer dan vijftig leden van Victor Hale's netwerk waren gearresteerd.
De geheime archieven uit het ziekenhuis hadden geleid tot honderden nieuwe onderzoeken.
Maar van Alexander Ashcroft...
geen spoor.
Alsof hij nooit had bestaan.
Toch wist iedereen één ding.
Over precies drie dagen zou zijn testament officieel worden geopend.
En volgens de Nederlandse wet kon dat alleen gebeuren als de erfgenamen persoonlijk aanwezig waren.
* * *
Drie dagen later
Het landgoed Ravenhof lag verscholen tussen eeuwenoude bossen, een uur buiten Rotterdam.
Een gigantisch hek van smeedijzer stond open.
Alsof de eigenaar zijn gasten al verwachtte.
Meer dan twintig luxe auto's stonden op de oprijlaan.
Journalisten werden op afstand gehouden door particuliere beveiligers.
Binnen wachtte een verrassing.
Niet alleen ik, David, Lucas en Colton waren uitgenodigd.
Er zaten nog twaalf andere mannen en vrouwen in de grote bibliotheek.
Allemaal rond de dertig jaar oud.
Allemaal zichtbaar nerveus.
Een notaris stond op.
"Dames en heren..."
"Welkom."
"U bent hier omdat u volgens de documenten allen erfgenamen bent van Alexander Ashcroft."
Er viel een doodse stilte.
Een jonge vrouw begon te huilen.
"Dat kan niet."
"Mijn ouders zijn overleden."
Een man aan de overkant schudde zijn hoofd.
"Ik ben geadopteerd."
Een ander fluisterde:
"Ik ook..."
Lucas keek mij aan.
"Mam..."
"Zijn dit..."
Ik knikte langzaam.
"Nog meer gestolen kinderen."
De notaris opende een zwarte leren map.
"Voordat het testament wordt voorgelezen..."
"...heeft meneer Ashcroft een videoboodschap achtergelaten."
Een groot scherm daalde uit het plafond.
Alexander verscheen in beeld.
Hij zag er opmerkelijk rustig uit.
"Als jullie deze opname bekijken..."
"...ben ik waarschijnlijk al dood."
Iedereen keek elkaar verbaasd aan.
Dood?
De notaris schrok zichtbaar.
Hij had dit blijkbaar ook niet verwacht.
Alexander vervolgde:
"Mijn artsen hebben mij nog slechts enkele dagen gegeven."
"Maar sterven betekent niet verliezen."
Hij glimlachte.
"Mijn organisatie bestaat inmiddels in twaalf landen."
"Zij heeft geen leider meer nodig."
Mijn bloed bevroor.
Hij wist dus dat zijn einde nabij was.
Maar toen veranderde zijn toon.
"Toch heb ik één fout gemaakt."
"Emma..."
"Ik heb je moeder werkelijk liefgehad."
David keek mij zwijgend aan.
Alexander sloot even zijn ogen.
"Zij wilde vluchten."
"Ik liet haar gaan."
"Eleanor besloot haar te laten vermoorden."
Dat was de eerste keer dat hij schuld leek te voelen.
Maar slechts enkele seconden.
Daarna keek hij opnieuw recht in de camera.
"Om mijn fouten goed te maken..."
"...laat ik mijn volledige vermogen na aan één persoon."
De notaris brak het officiële zegel.
Hij begon voor te lezen.
"Mijn volledige nalatenschap..."
Iedereen hield zijn adem in.
"...ter waarde van ruim 2,8 miljard euro..."
"...gaat naar..."
Hij stopte plotseling.
Zijn gezicht werd spierwit.
"Dit..."
"Dit is onmogelijk."
Hij las de naam opnieuw.
"...Emma Vermeer."
De hele zaal explodeerde.
"Dat is belachelijk!"
"Ze krijgt alles?"
"Waarom zij?"
Maar de notaris hief zijn hand.
"Er is één voorwaarde."
Hij las verder.
"Emma Vermeer erft uitsluitend mijn volledige nalatenschap indien zij binnen vierentwintig uur publiekelijk verklaart dat zij iedere strafzaak tegen mijn organisatie intrekt."
Mijn hart sloeg over.
David sprong overeind.
"Dat doe je niet!"
Lucas keek mij wanhopig aan.
"Dat geld is met bloed betaald."
Colton schudde zijn hoofd.
"We hebben geen miljard nodig."
Op datzelfde moment stormde rechercheur Sophie de bibliotheek binnen.
Ze was buiten adem.
"Emma!"
"We hebben Alexander gevonden!"
Iedereen draaide zich om.
Sophie slikte.
"Hij leeft nog."
"Maar..."
Ze keek mij recht aan.
"Hij wil alleen met jou spreken."
"En hij zegt dat hij nog één geheim heeft..."
"...over de nacht waarin jouw moeder stierf."
Op hetzelfde moment begon ergens diep onder het landhuis een oude klok twaalf keer te luiden.
BOEM... BOEM... BOEM...
Daarna ging langzaam een verborgen deur achter de bibliotheek open.
Uit de donkere gang klonk Alexanders zwakke stem.
"Kom alleen, Emma..."
"...het is tijd dat een dochter haar vader ontmoet."
