💔 DEEL 14 — HET DOSSIER ZWARTE ZWAAN
De zware stalen deur sloeg met een oorverdovende dreun dicht.
De noodverlichting sprong aan en hulde de oude kraamafdeling in een ijzige, rode gloed.
Rechercheur Sophie probeerde onmiddellijk de deur te openen.
Geen beweging.
"Ze heeft het gebouw afgesloten."
Eleanor Ashcroft bleef opmerkelijk kalm.
Ze stond slechts enkele meters van ons vandaan.
Geen wapen.
Geen bewakers.
Alsof ze wist dat niemand haar iets kon maken.
David richtte zijn pistool op haar.
"Geen stap verder."
Eleanor glimlachte.
"Als je me doodschiet, David..."
"...verdwijnt de enige persoon die weet waar de laatste dossiers liggen."
David aarzelde.
Dat ene moment was genoeg.
Eleanor haalde een kleine afstandsbediening uit haar jas.
Ze drukte op een knop.
Overal in het ziekenhuis begonnen oude luidsprekers te kraken.
Daarna verscheen op tientallen monitoren hetzelfde beeld.
Een jongen van ongeveer twaalf jaar.
Hij zat opgesloten in een kleine kamer.
"Wie is dat?" vroeg Lucas.
Eleanor keek hem aan.
"Nummer 47."
"Een van de kinderen die wij nooit hebben kunnen verkopen."
Mijn maag draaide om.
"Verkopen?"
Ze knikte zonder enige emotie.
"Jullie denken nog steeds dat het alleen om babywissels ging."
"Nee."
"Het ging om identiteiten."
"Om erfgenamen."
"Om fortuinen."
"Om politieke macht."
Ze liep langzaam naar het oude archief.
"Victor Hale was briljant met geld."
"Maar hij werkte voor mĂj."
"En ik..."
"...werkte weer voor iemand anders."
Iedereen verstijfde.
Er was dus nĂłg iemand boven Eleanor.
Sophie stapte naar voren.
"Wie?"
Eleanor antwoordde niet.
In plaats daarvan trok ze een vergeeld dossier uit een verborgen lade.
Op de kaft stond met zwarte letters:
ZWARTE ZWAAN
Ze gooide het dossier voor mijn voeten.
Ik opende het voorzichtig.
Binnen lagen honderden pagina's.
Foto's.
DNA-profielen.
Bankrekeningen.
Geheime overeenkomsten.
Maar Ă©Ă©n pagina trok onmiddellijk mijn aandacht.
Bovenaan stond mijn naam.
Emma Vermeer.
Daaronder:
Project Zwarte Zwaan – Proefpersoon 18.
Mijn handen begonnen te trillen.
"Nee..."
"Dit klopt niet."
Eleanor keek me aan.
"Je dacht dat jij een willekeurig slachtoffer was."
"Dat was je nooit."
"Jij werd geselecteerd voordat je ĂĽberhaupt geboren was."
Ik voelde hoe de grond onder mijn voeten leek te verdwijnen.
David pakte het dossier uit mijn handen.
Hij bladerde razendsnel verder.
Plotseling bleef hij stokstijf staan.
Zijn gezicht verloor alle kleur.
Ik keek naar de pagina.
Er stond een foto van David.
Genomen toen hij negentien jaar oud was.
Daaronder stond:
GOEDGEKEURD ALS TOEKOMSTIGE ECHTGENOOT.
Mijn hart sloeg een slag over.
"Wat..."
David keek me met betraande ogen aan.
"Ik wist dit niet..."
"Ik zweer het."
Eleanor lachte zacht.
"Jullie ontmoeting op de universiteit?"
"Geen toeval."
"Jullie eerste date?"
"Georganiseerd."
"Jullie huwelijk?"
"Goedgekeurd door onze Raad."
Lucas deed een stap achteruit.
"Jullie hebben hun hele leven geschreven..."
"Alsof het een draaiboek was."
"Precies."
Eleanor keek trots om zich heen.
"Wij bepalen al tientallen jaren wie trouwt, wie erft en wie verdwijnt."
Op dat moment klonk een harde explosie beneden in het gebouw.
De vloer schudde.
Een agent stormde de afdeling op.
"Rechercheur!"
"We hebben een geheime verdieping gevonden!"
"Onder de kelder!"
Sophie keek hem verbaasd aan.
"Wat is daar?"
Hij slikte.
"Een archief."
"Groter dan het nationale politiearchief."
"En..."
"...er liggen honderden kinderpaspoorten."
Voordat iemand kon reageren, begonnen alle computerschermen tegelijkertijd te knipperen.
Een videobeeld verscheen.
Een man zat met zijn rug naar de camera.
Hij draaide langzaam zijn stoel om.
Iedereen hield zijn adem in.
Zelfs Eleanor verstijfde.
Voor het eerst verdween de glimlach van haar gezicht.
Ze fluisterde slechts Ă©Ă©n naam.
"Voorzitter..."
De man keek recht in de camera.
Zijn gezicht bleef deels verborgen in het donker.
Hij sprak met een rustige, ijskoude stem.
"Mevrouw Ashcroft..."
"U hebt gefaald."
Hij keek vervolgens recht in de lens, alsof hij mij kon zien.
"Emma..."
"Vanaf dit moment bent u niet langer een getuige."
Hij glimlachte.
"U bent mijn volgende doel."
Op datzelfde moment viel overal in het ziekenhuis de stroom volledig uit.
Uit de diepte van de ondergrondse kelder klonk langzaam het geluid van een lift...
die vanzelf omhoog kwam.
Wordt vervolgd...
