DEEL 6 — MIJN PARTNER WAS DE VIJAND
Daniel liep achteruit.
Ik bleef naar hem kijken.
Twaalf jaar.
Twaalf jaar lang had ik zijn stem vertrouwd.
Zijn adviezen.
Zijn waarschuwingen.
Zijn vriendschap.
En nu stond hij tegenover me als iemand die ik misschien nooit echt had gekend.
“Zeg iets,” zei ik.
Hij keek naar Leo.
“Niet hier.”
“Jawel.”
“Eleanor—”
“Zeg het.”
Hij zuchtte.
“Je hebt gelijk.”
Mijn hart zonk.
“Over alles?”
“Niet alles.”
“Dus je hebt Michael naar die kliniek gestuurd?”
“Ja.”
“Waarom?”
“Omdat ik geen keuze had.”
Ik lachte bitter.
“Dat is wat mensen zeggen wanneer ze wél een keuze hadden.”
Hij keek naar de grond.
“Mijn dochter was ziek.”
Ik zweeg.
“Ze had een zeldzame aandoening. De behandeling kostte meer geld dan ik ooit kon betalen.”
“Dus Halloway betaalde?”
Hij knikte.
“Hij bood me geld.”
“En in ruil?”
“Diensten.”
“Waaronder mijn operatie.”
“Ja.”
Ik voelde mijn ogen branden.
“Je hebt me verraden.”
“Ik probeerde je te beschermen.”
“Door mij te verraden?”
“Als ik weigerde, zou mijn dochter sterven.”
“En dus liet je een kind verdwijnen.”
Hij keek me aan.
“Ik wist niet dat ze hem zouden doden.”
“Je wist dat hij gevangen werd gehouden.”
“Ja.”
“Dat is genoeg.”
Hij keek naar Leo.
“Ik heb nooit gewild dat jouw kleinzoon hierbij betrokken raakte.”
“Maar je wist ervan.”
“Ja.”
“Wanneer?”
Hij zweeg.
Ik stapte dichterbij.
“Wanneer wist je dat Leo het doelwit was?”
“Drie maanden geleden.”
Mijn adem stokte.
“Drie maanden?”
“Ze hielden hem in de gaten.”
“Waarom?”
“Omdat Michael de digitale sleutel had verborgen.”
“Waar?”
Daniel keek naar Leo.
Mijn blik volgde de zijne.
Leo hield iets in zijn hand.
Een klein metalen autootje.
Mijn hart sloeg over.
“Leo.”
Hij keek naar me.
“Ja, oma?”
“Waar heb je dat gekregen?”
“Van mama Vanessa.”
Ik nam het voorzichtig van hem over.
Aan de onderkant zat een klein luikje.
Ik opende het.
Een geheugenkaart.
Ik keek naar Daniel.
“Dit is de sleutel?”
Hij knikte.
“Ja.”
“Waarom zou Vanessa die aan Leo geven?”
“Ze wist niet dat hij hem had gevonden.”
Ik stopte de kaart in mijn telefoon.
Een bestand verscheen.
Een video.
Ik drukte erop.
Het beeld was slecht.
Een kamer.
Een tafel.
Richard Halloway.
Vanessa.
En een derde persoon.
Mijn adem stokte.
Ik kende hem.
Iedereen kende hem.
De burgemeester.
Maar dat was niet het ergste.
Op de achtergrond stond een jongere versie van mij.
Agent 7.
Ik keek naar het scherm.
Mijn eigen herinnering kwam terug.
De operatie.
De jongen.
De kliniek.
Het schot.
Maar nu zag ik iets dat ik twaalf jaar geleden niet had kunnen zien.
De jongen had iets in zijn handen.
Een klein zwart apparaat.
En hij gaf het aan...
mij.
Ik fluisterde:
“De sleutel.”
Daniel knikte.
“Jij hebt hem gekregen.”
“Maar ik herinner me niets.”
“Halloway liet je geheugenrapport aanpassen.”
“Hoe?”
“Medicatie.”
Ik voelde misselijkheid.
“En waarom heb ik hem niet meer?”
Daniel keek me aan.
“Omdat je hem aan iemand gaf.”
“Aan wie?”
Hij wees naar Michael.
Mijn zoon keek naar mij.
“Ma...”
Ik kon nauwelijks ademen.
“Jij?”
“Ik was bang.”
“Je had hem twaalf jaar?”
“Niet helemaal.”
“Wat betekent dat?”
Michael keek naar Daniel.
“Hij nam hem van me af.”
Ik draaide me naar Daniel.
“Waar is hij?”
“Niet bij mij.”
“Waar dan?”
Daniel zweeg.
Ik pakte zijn jas.
“Waar?”
Hij fluisterde:
“Bij Halloway.”
Alles werd duidelijk.
Halloway had twaalf jaar gezocht naar dezelfde sleutel.
Hij had Michael gebruikt.
Daniel gebruikt.
Vanessa gebruikt.
En nu Leo.
Maar waarom?
Ik keek opnieuw naar het bestand.
De video eindigde met Richard Halloway die rechtstreeks naar de camera keek.
Alsof hij wist dat ik ooit zou kijken.
“Eleanor,” zei hij.
Mijn lichaam verstijfde.
“Als je dit ziet, betekent het dat Agent 7 eindelijk wakker is.”
Hij glimlachte.
“Welkom terug.”
Het scherm werd zwart.
Daarna verscheen één laatste zin.
DE WAARHEID LIGT ONDER HET HUIS WAAR JE OOIT WOONDE.
Mijn oude huis.
Het huis waar mijn man en ik drieëntwintig jaar hadden gewoond.
Het huis dat ik na zijn dood had verkocht.
Ik keek naar Daniel.
“Wie woont daar nu?”
“Niemand.”
“Waarom?”
Hij keek me aan.
“Omdat Halloway het drie dagen geleden heeft gekocht.”
Ik voelde mijn hart versnellen.
“Dan gaan we daarheen.”
Daniel schudde zijn hoofd.
“Eleanor, dit is een val.”
“Dat weet ik.”
“Je kunt sterven.”
Ik keek naar Leo.
Hij stond naast Michael.
“Misschien.”
Ik pakte mijn jas.
“Maar ik heb twaalf jaar gewacht.”
Ik keek naar Daniel.
“Deze keer wacht ik niet.”
Buiten begon het opnieuw te regenen.
Ik liep naar mijn auto.
Achter mij volgden Michael en Leo.
Voor het eerst sinds twaalf jaar voelde ik iets wat ik nooit meer had verwacht.
Geen angst.
Geen twijfel.
Maar duidelijkheid.
Agent 7 was terug.
En nu wist ik eindelijk wie de vijand was.
Maar ik wist nog niet waarom mijn eigen huis het middelpunt van alles was.
Dat zou ik snel ontdekken.
Want onder de vloer van mijn oude slaapkamer lag iets begraven dat de machtigste familie van de stad al twaalf jaar probeerde te vinden.
En ik was de enige persoon die wist waar het lag.
