Zeker. Ik zet het verhaal voort in 6 nieuwe delen, elk ongeveer 800–1000 woorden, met dezelfde spannende, emotionele en filmische stijl. Ik houd de onthulling rond rechter Halloway en het verleden van Agent 7 als rode draad.
DEEL 2 — HET RODE DOSSIER
De regen tikte tegen de voorruit terwijl ik door de donkere straten reed.
Niemand zou naar de vrouw achter het stuur hebben gekeken en gedacht dat ze ooit geheime operaties had geleid.
Voor de buitenwereld was ik Eleanor Brooks.
Vierentwintig jaar getrouwd geweest.
Moeder.
Grootmoeder.
Een weduwe die haar buren hielp met boodschappen en koekjes bracht naar zieke mensen.
Maar onder die rustige buitenkant zat een verleden dat ik zorgvuldig had begraven.
Agent 7.
Ik parkeerde mijn auto drie straten van mijn huis.
Niet omdat ik bang was dat iemand mij zou volgen.
Omdat oude gewoonten nooit echt verdwijnen.
Ik controleerde mijn achteruitkijkspiegel.
Een zwarte sedan stond aan de overkant.
Motor uit.
Lichten uit.
Te lang stil.
Mijn ogen vernauwden zich.
Ik stapte uit.
De regen liep langs mijn gezicht terwijl ik naar mijn kofferbak liep.
Ik opende hem niet.
In plaats daarvan liep ik naar de achterkant van de auto, alsof ik alleen mijn paraplu wilde pakken.
De sedan bleef staan.
Ik glimlachte flauwtjes.
“Amateurs.”
Ik reed niet naar huis.
Ik reed naar een plek die al twaalf jaar niet meer op mijn officiële kaarten stond.
Een verlaten opslaggebouw aan de rand van de stad.
Toen ik de metalen deur opende, rook ik onmiddellijk de geur van stof, olie en oud papier.
Mijn vingers vonden een verborgen schakelaar.
Een lamp sprong aan.
Daarachter verscheen een kleine kamer.
Mijn oude werkruimte.
Een tafel.
Een computer die allang niet meer aangesloten was.
Een kluis.
En aan de muur een foto van zeven mensen.
Zeven agenten.
Zeven levens.
Slechts twee van hen waren nog in leven.
Ik keek naar mijn eigen foto.
Jonger.
Strenger.
Geen grijze haren.
Geen rimpels.
Geen glimlach.
Agent 7.
Ik draaide de kluiscode in.
Vier cijfers.
De verjaardag van mijn overleden man.
De deur klikte open.
Binnen lagen dossiers.
Paspoorten.
Telefoonnummers.
En onderaan lag het rode dossier.
Halloway.
Ik legde het op tafel.
Mijn hartslag versnelde.
Ik opende de eerste pagina.
Richard Halloway.
Rechter.
Federale rechtbank.
Publiekelijk gerespecteerd.
Privé...
Ik bladerde verder.
Betalingen.
Valse getuigen.
Verdwenen dossiers.
Afpersing.
Een netwerk dat zich uitstrekte tot politie, advocaten en zakenmensen.
Maar één naam kwam steeds terug.
Vanessa Halloway.
Ik stopte.
Vanessa was niet alleen getrouwd met mijn zoon.
Ze was de dochter van Richard Halloway.
En volgens het dossier wist ze veel meer dan ze ooit had laten merken.
Ik pakte een tweede document.
Een oud politierapport.
Daar stond iets wat me de adem benam.
Slachtoffer: onbekend kind.
Ik las de datum.
Twaalf jaar geleden.
Mijn handen verstijfden.
Dat was het jaar waarin ik Agent 7 had opgegeven.
Het jaar waarin ik officieel met pensioen was gegaan.
Het jaar waarin ik had gezworen nooit meer terug te keren.
Ik las verder.
Een kind was getuige geweest van een financiële operatie van de Halloway-familie.
Het kind had iets gezien wat het nooit had mogen zien.
De zaak was gesloten.
Getuigen verdwenen.
Het dossier werd verzegeld.
En Agent 7 had nooit geweten waarom.
Tot nu.
Mijn telefoon trilde.
Een onbekend nummer.
Ik nam niet op.
Het belde opnieuw.
Ik nam op.
“Eleanor?”
Een mannenstem.
Ouder.
Ruw.
Ik herkende hem onmiddellijk.
“Daniel?”
Mijn oude partner zweeg enkele seconden.
“Dus je hebt het gevonden.”
“Hoe wist je dat?”
“Omdat ze je kleinzoon niet toevallig hebben mishandeld.”
Mijn bloed werd koud.
“Wat bedoel je?”
“Leo.”
Ik stond recht.
“Wat weet jij over mijn kleinzoon?”
“Meer dan ik zou willen.”
Ik kneep mijn hand om de telefoon.
“Praat.”
“Niet via de telefoon.”
“Waar?”
“Het oude treinstation. Over twintig minuten.”
Hij verbrak de verbinding.
Ik pakte mijn jas.
Maar voordat ik vertrok, keek ik nog één keer naar het dossier.
Onder de naam Richard Halloway stond een handgeschreven notitie.
Die had ik eerder niet gezien.
AGENT 7 WAS NOOIT HET DOELWIT. HAAR FAMILIE WAS HET DOELWIT.
Ik voelde iets wat ik twaalf jaar niet meer had gevoeld.
Angst.
Niet voor mezelf.
Voor Leo.
Ik reed naar het station.
Daniel stond onder een kapotte straatlamp.
Hij was ouder geworden.
Zijn haar was bijna volledig grijs.
Maar zijn ogen waren hetzelfde.
“Je ziet er nog steeds uit alsof je iemand kunt arresteren zonder je stem te verheffen,” zei hij.
“Ik heb geen tijd voor grappen.”
Hij knikte.
“Dat weet ik.”
Hij haalde een envelop uit zijn jas.
“Dit kreeg ik drie dagen geleden.”
Ik opende hem.
Een foto.
Leo.
Op school.
Van buiten het hek genomen.
Mijn adem stokte.
Op de achterkant stond slechts één zin:
ALS AGENT 7 TERUGKEERT, STERFT DE JONGEN.
Ik keek Daniel aan.
“Wie heeft dit gestuurd?”
Hij schudde langzaam zijn hoofd.
“Dat weet ik niet.”
“Maar je weet wie erachter zit.”
Hij keek weg.
“Ja.”
“Wie?”
Daniel slikte.
“Richard Halloway.”
Ik keek opnieuw naar de foto van mijn kleinzoon.
Toen voelde ik mijn oude instinct ontwaken.
Niet langzaam.
Niet voorzichtig.
Volledig.
Ik stopte de foto in mijn jas.
“Dan weet hij nog niet wie hij heeft wakker gemaakt.”
Daniel keek me ernstig aan.
“Eleanor... dit is niet meer de zaak van twaalf jaar geleden.”
“Ik weet het.”
“Dit is persoonlijk.”
Ik keek hem recht aan.
“Precies.”
En ergens in de verte klonk een trein.
Een lange, diepe toon.
Alsof het verleden zelf mij waarschuwde.
Maar ik was niet van plan te luisteren.
Deze keer zou ik niet verdwijnen.
Deze keer zou ik jagen.
