DEEL 12 — DE VROUW DIE MIJ ALTIJD HAD BESCHERMD
Ik kon niet bewegen.
Mijn moeder stond in de deuropening.
Levend.
Kalm.
En naast haar stond Richard Halloway.
"Ma?"
Mijn stem klonk nauwelijks.
Ze keek me aan.
"Het spijt me, Eleanor."
Ik schudde mijn hoofd.
"Je bent dood."
"Dat moest je geloven."
"Waarom?"
Ze keek naar David.
"Om jou te beschermen."
Ik voelde woede.
"Dat zegt iedereen."
Mijn moeder liep naar voren.
"Luister naar me."
"Nee."
"Eleanor—"
"Nee!"
Mijn stem galmde door de ruimte.
"Twaalf jaar lang dacht ik dat mijn moeder dood was."
Ze stopte.
"Ik heb om je gerouwd."
"Ik weet het."
"Ik heb mijn zoon alleen opgevoed."
"Ik weet het."
"Ik heb mijn man begraven."
Haar ogen vulden zich met tranen.
"Ik weet het."
"Dan weet je ook waarom ik je niet vertrouw."
Ze knikte.
"Dat verdien ik."
Halloway keek ongeduldig.
"Dit wordt sentimenteel."
Mijn moeder draaide zich naar hem om.
"Zwijg."
Halloway verstijfde.
Voor het eerst zag ik dat hij haar vreesde.
Mijn moeder keek naar mij.
"Richard was nooit de leider."
"Dat weet ik."
"William ook niet."
Ik keek naar Hart.
Hij keek weg.
"Wie dan?"
Mijn moeder antwoordde:
"Ik."
De kamer werd stil.
Michael staarde haar aan.
"U?"
Mijn moeder keek naar hem.
"Ik ben je grootmoeder."
Hij deed een stap achteruit.
"Mijn oma is dood."
"Dat moest je denken."
Ik voelde mijn hoofd duizelen.
"Waarom?"
"Om jou uit Project Seven te houden."
Ik lachte bitter.
"Je hebt mijn leven vernietigd om me te beschermen."
"Ja."
"Dat is geen bescherming."
"Misschien niet."
Ze keek naar David.
"Maar het werkte."
David keek haar woedend aan.
"Niet genoeg."
Mijn moeder zuchtte.
"Nee."
Ik keek naar haar.
"Vertel me alles."
Ze knikte.
"Project Seven begon met goede bedoelingen."
"Dat zegt iedereen."
"Maar mensen met macht veranderden het."
Ze wees naar Hart.
"William wilde controle."
Naar Halloway.
"Richard wilde geld."
Toen naar zichzelf.
"En ik wilde mijn familie beschermen."
"Door mij Agent 7 te maken?"
"Je koos zelf."
"Nee."
Mijn moeder zweeg.
"Je was achttien."
"Ik was jong."
"Maar je was uitzonderlijk."
"Ik was een kind."
Ze knikte.
"Ja."
Dat ene woord brak haar verdediging.
Ze keek naar de vloer.
"Dat was mijn grootste fout."
Ik voelde mijn woede afnemen.
Niet verdwijnen.
Maar veranderen.
"Waarom werd mijn geheugen gewist?"
"Omdat je op het punt stond de waarheid openbaar te maken."
"Welke waarheid?"
Mijn moeder keek naar Michael.
"Dat Project Seven infiltratie had bereikt tot in de hoogste regeringslagen."
"En mijn man?"
"David ontdekte het."
"En daarom moest hij verdwijnen."
David knikte.
"Je moeder gaf mij de keuze."
Ik keek naar hem.
"Welke?"
"Jou beschermen door te verdwijnen."
Ik voelde tranen.
"En jij koos dat?"
"Elke dag opnieuw."
"Je had naar me terug kunnen komen."
"Als ik dat had gedaan, waren jij en Michael doelwit geworden."
Ik keek weg.
Mijn moeder haalde een klein metalen doosje tevoorschijn.
"Hierin zit de volledige waarheid."
Ze gaf het aan mij.
"De originele dossiers."
Ik opende het.
Foto's.
Opnames.
Bankgegevens.
Namen.
En één document dat mijn hart deed stoppen.
PROJECT SEVEN — FINAL TARGET.
Daaronder stond mijn naam.
Maar er was iets anders.
Een tweede naam.
MICHAEL BROOKS.
Ik keek naar mijn zoon.
"Waarom staat zijn naam hier?"
Mijn moeder werd bleek.
"Omdat hij de sleutel is."
"Waarvan?"
"Van het hele netwerk."
Michael keek naar het apparaat in zijn hand.
De chip.
"Papa gaf me dit."
David knikte.
"Maar ik wist niet dat de sleutel in hem zat."
Mijn moeder schudde haar hoofd.
"Niet in hem."
Ze wees naar de chip.
"In de gegevens."
Ik keek naar Hart.
Hij probeerde langzaam naar de uitgang te bewegen.
"Waar ga je heen?"
Hij stopte.
Ik richtte mijn wapen.
"Blijf staan."
Halloway lachte.
"Je denkt dat je gewonnen hebt."
Mijn moeder keek hem aan.
"Richard."
Hij keek haar aan.
"Wat?"
"Je hebt gefaald."
Halloway trok zijn wapen.
Alles gebeurde tegelijk.
Een schot.
Glas dat brak.
Michael trok me naar beneden.
David sprong voor Noah.
Sarah schoot terug.
Halloway vluchtte door een zijdeur.
Ik wilde achter hem aan.
Maar mijn moeder greep mijn arm.
"Nee."
"Laat me los."
"Je moet de gegevens veiligstellen."
"Ik kan hem pakken."
"Nee."
Ze keek me recht aan.
"Dit gaat niet meer om Halloway."
Ik stopte.
"Waar gaat het dan om?"
"Om de mensen die achter hem staan."
Ze wees naar het scherm.
Een lijst verscheen.
Bovenaan stond één naam.
Niet William Hart.
Niet Richard Halloway.
Niet mijn moeder.
Een naam die ik kende.
Een naam die ik nooit in dit dossier had verwacht.
DAVID BROOKS.
Ik keek naar mijn man.
Hij werd doodstil.
"Wat betekent dit?"
Mijn moeder keek naar hem.
David zei niets.
Ik stapte langzaam naar hem toe.
"David."
Hij keek me aan.
"Ik kan het uitleggen."
"Waarom staat jouw naam bovenaan?"
Hij sloot zijn ogen.
"Omdat ik ooit degene was die Project Seven leidde."
Mijn hart brak.
"Wat?"
"Voordat Hart het overnam."
Ik voelde mijn adem verdwijnen.
"Je hebt tegen me gelogen."
"Ja."
"Je was niet alleen Agent 8."
"Nee."
"Wat was je dan?"
Hij keek me aan.
En zei de woorden die mijn hele wereld opnieuw op zijn kop zetten:
"Ik was degene die Project Seven begon."
Achter hem begon het alarmsysteem te loeien.
Rode lichten flitsten.
Mijn moeder keek naar de uitgang.
Sarah riep:
"We moeten weg!"
Maar ik bleef staan.
Ik keek alleen naar David.
Mijn man.
Mijn verloren liefde.
De vader van mijn zoon.
De man die twaalf jaar lang verborgen had geleefd.
En misschien...
de man die verantwoordelijk was voor alles waarmee ik had gevochten.
Hij pakte mijn hand.
"Eleanor, luister naar me."
Ik trok mijn hand terug.
"Je hebt nog één kans."
"Waarvoor?"
"Om me de waarheid te vertellen."
Hij keek me aan.
"Dan moet je eerst weten wat er twaalf jaar geleden werkelijk gebeurde."
"Vertel het."
Hij slikte.
"De man die jij dacht dat ik had vermoord..."
Hij stopte.
"Was jouw echte vader."
Ik verstijfde.
Mijn moeder sloot haar ogen.
En toen begreep ik dat het grootste geheim van allemaal nog verborgen was.
