DEEL 6 — HET OUDE HUIS
De regen sloeg tegen de voorruit terwijl Rick de auto door de donkere straten stuurde.
Niemand zei iets.
Violet zat naast me op de achterbank.
Ik hield mijn handen stevig tegen elkaar gedrukt.
Mijn gedachten bleven maar rondcirkelen.
Mijn moeder leefde.
Ze was de dochter van Ricks vader.
Ze had recht op een deel van het familiefortuin.
En blijkbaar was haar verdwijning geen ongeluk geweest.
Ik keek naar Rick.
“Waarom heb je me dit nooit verteld?”
Hij bleef naar de weg kijken.
“Omdat je het leven moest kunnen leiden zonder bang te zijn.”
“Dat leven bestond niet eens.”
Hij keek kort naar me.
“Dat weet ik.”
“Mijn familie wilde me niet. Mijn vader verdween. Mijn moeder zou dood zijn. En nu ontdek ik dat mijn hele leven gebaseerd is op leugens.”
Violet legde voorzichtig haar hand op mijn arm.
“Het spijt me.”
Ik trok mijn arm niet weg.
Maar ik kon haar nog steeds niet volledig vertrouwen.
Niet meer.
Niet nadat ik had ontdekt hoeveel geheimen iedereen voor me had gehouden.
Na bijna een uur stopte Rick voor een verlaten landhuis.
Ik keek door het raam.
Het huis stond midden tussen hoge bomen.
De ramen waren donker.
De tuin was volledig overwoekerd.
“Hier?” vroeg ik.
Rick knikte.
“Je moeder woonde hier vroeger.”
“Wanneer?”
“Voordat jij werd geboren.”
Ik stapte uit.
De koude lucht sloeg tegen mijn gezicht.
Rick liep naar de voordeur en haalde een sleutel uit zijn jas.
“Hoe lang heb je deze sleutel al?”
“Meer dan dertig jaar.”
De deur kraakte toen hij hem opende.
Binnen rook het naar vocht en stof.
Ik zette een stap naar binnen.
Op de muur hingen oude schilderijen.
Familieportretten.
Ik liep langzaam verder.
Toen zag ik een foto.
Een jonge vrouw stond naast een man.
Ik herkende haar onmiddellijk.
Mijn moeder.
Ik raakte het glas aan.
“Ze was mooi.”
Rick keek naar de foto.
“Ze was ook sterk.”
“Waarom heeft ze me verlaten?”
Hij keek me aan.
“Dat heeft ze niet gedaan.”
Voordat ik kon antwoorden, hoorde ik Violet achter ons.
“Er is iemand boven.”
We verstijfden.
Een zacht geluid.
Alsof iemand over de houten vloer liep.
Rick gebaarde dat we stil moesten zijn.
Hij pakte zijn telefoon.
Geen bereik.
We hoorden opnieuw voetstappen.
Dit keer dichterbij.
Ik fluisterde:
“Wie is daar?”
Geen antwoord.
Rick liep langzaam de trap op.
Wij volgden hem.
Boven was een lange gang met vier deuren.
De derde deur stond halfopen.
Rick duwde hem verder open.
De kamer was leeg.
Maar op het bed lag iets.
Een envelop.
Mijn naam stond erop.
Ik voelde mijn hart sneller kloppen.
Ik pakte hem op.
“Hoe weet iemand dat ik hier zou komen?”
Rick zei niets.
Ik opende de envelop.
Binnenin zat een brief.
Er stond slechts één zin.
Als je wilt weten waar je moeder is, zoek dan naar de kamer die nooit heeft bestaan.
Ik keek naar Rick.
“Wat betekent dit?”
Hij keek naar de muur tegenover ons.
Toen zag ik iets.
Een gedeelte van de muur had een andere kleur.
Alsof daar ooit een deur had gezeten.
Violet kwam dichterbij.
“Daar.”
Rick schudde zijn hoofd.
“Niet doen.”
Ik keek hem aan.
“Waarom?”
“Omdat die kamer de reden is waarom je moeder moest verdwijnen.”
Ik voelde een koude rilling.
“Dan wil ik hem zien.”
Samen begonnen we de muur te onderzoeken.
Achter een oud schilderij vonden we een klein metalen slot.
Rick haalde een sleutel tevoorschijn.
Maar voordat hij hem kon gebruiken…
klonk beneden een harde klap.
De voordeur.
Iemand was binnengekomen.
Rick keek naar ons.
“Ga achter me staan.”
We hoorden voetstappen.
Langzaam.
Rustig.
Alsof de persoon helemaal niet bang was.
Toen klonk een mannenstem vanuit de hal.
“Rick.”
Rick verstijfde.
Violet fluisterde:
“Papa…”
Mijn hart stopte bijna.
Want de stem die beneden stond…
behoorde toe aan Ricks oudste zoon.
Richard.
De man die volgens Rick verantwoordelijk was voor alles.
* * *
