DEEL 14 — DE LAATSTE LEUGEN VAN VIOLET
“Waar is Violet?”
Niemand antwoordde.
Ik pakte de deurklink.
Op slot.
Rick probeerde de deur open te breken.
“Het lukt niet.”
Mijn vader zat tegen de muur met zijn hand op zijn schouder.
Het bloed sijpelde tussen zijn vingers door.
“Papa…”
“Ik red me.”
“Je bent neergeschoten.”
“Dat is niet belangrijk.”
“Voor mij wel.”
Hij keek me aan.
“Dan moet je luisteren.”
“Niet nu.”
“Juist nu.”
Zijn stem was zwak.
“Je moet Violet vinden.”
Ik keek hem aan.
“Waarom?”
“Omdat zij niet alleen is.”
Helena knikte.
“Ze werkt voor iemand.”
“Voor haar moeder?”
“Nee.”
“Voor wie dan?”
Mijn vader keek naar Richard.
Richard zei:
“Voor de persoon die al twintig jaar achter de schermen zit.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Wie?”
Mijn vader antwoordde:
“Jouw biologische oom.”
Ik keek naar Richard.
Hij schudde zijn hoofd.
“Niet ik.”
“Maar Victoria zei dat jij mijn oom bent.”
“Dat ben ik.”
“Dan wie?”
Richard wees naar de andere kant van de kamer.
Daar hing een oude familiefoto.
Vier mensen.
Mijn grootvader.
Victoria.
Richard.
En een vierde persoon.
Een man die ik nooit eerder had gezien.
“Wie is hij?”
Mijn vader antwoordde:
“Alexander.”
“Mijn andere oom?”
“Ja.”
“Waar is hij?”
Richard keek naar de grond.
“Dood.”
Ik fronste.
“Ook hij?”
“Dat dachten we.”
Ik voelde een koude rilling.
“Jullie denken echt dat iedereen dood is.”
Richard keek me ernstig aan.
“Omdat Alexander ervoor heeft gezorgd dat iedereen dat dacht.”
Plotseling hoorden we voetstappen.
Boven ons.
Langzaam.
Iemand liep over de vloer.
Toen stopten de stappen.
Een sleutel draaide in het slot.
De deur ging open.
Violet stond daar.
Ze keek naar mij.
Niet boos.
Niet bang.
Verdrietig.
“Het spijt me.”
Ik liep onmiddellijk op haar af.
“Jij hebt dit gedaan.”
Ze knikte.
“Ja.”
“Je hebt ons opgesloten.”
“Ja.”
“Je hebt mijn vader laten neerschieten.”
“Nee.”
Ze keek naar mijn vader.
“Ik heb niemand laten schieten.”
“Wie dan?”
“Alexander.”
Ik voelde mijn hart stoppen.
“Maar hij is dood.”
Violet lachte bitter.
“Dat is precies wat hij wilde dat iedereen dacht.”
Rick keek haar aan.
“Waar is hij?”
“Onderweg.”
“Hierheen?”
Ze knikte.
“Hij wil haar.”
Ze wees naar mij.
“Waarom?”
“Omdat jij de laatste persoon bent die het testament kan activeren.”
Ik voelde de trouwring aan mijn vinger.
“Dit?”
“Ja.”
Violet kwam dichterbij.
“Je grootvader heeft het testament gekoppeld aan drie dingen.”
“Welke?”
“Je ring.”
“Je bloed.”
“En je huwelijk.”
Ik keek naar Rick.
“Mijn huwelijk?”
Violet knikte.
“Als jij voor je dertigste zou trouwen met iemand uit de familie van jouw grootste vijand, zou het vermogen automatisch worden bevroren.”
Ik keek naar Rick.
“Dus…”
“Jouw grootvader wist dat iemand zou proberen je te dwingen met een erfgenaam te trouwen.”
“En Rick?”
“Rick werd naar jou gestuurd.”
Rick zei:
“Ik wist niets van die clausule.”
Violet keek hem aan.
“Maar zijn vader wel.”
Rick verstijfde.
“Wat?”
“Je vader heeft jouw huwelijk gepland.”
Rick werd woedend.
“Waarom?”
“Omdat hij dacht dat hij na jouw dood het geld zou krijgen.”
Ik keek naar Violet.
“Waarom help je hem?”
“Ik deed dat niet.”
“Je hebt ons opgesloten.”
“Omdat ik tijd nodig had.”
“Waarvoor?”
“Om jou te laten luisteren.”
Ze pakte een envelop.
“Deze vond ik in Alexanders kantoor.”
Ze gaf hem aan mij.
Ik opende hem.
Er stond maar één zin.
Violet weet wie je werkelijk bent.
Ik keek haar aan.
“Wanneer wist je het?”
“Toen we kinderen waren.”
“Je wist dat ik jouw nicht was?”
“Ja.”
“Waarom heb je nooit iets gezegd?”
Ze huilde.
“Omdat mijn moeder me liet zweren.”
“Wat moest je zweren?”
“Dat ik jou zou beschermen.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Maar je hebt me bedrogen.”
“Ik probeerde je in leven te houden.”
“Door mij te laten trouwen met Rick?”
“Ja.”
“Waarom?”
“Omdat Alexander anders een andere man had gekozen.”
Ik keek naar Rick.
“Dus jij was de veilige keuze?”
Rick antwoordde:
“Blijkbaar.”
Violet keek naar mij.
“Maar er is iets dat ik nog niet heb verteld.”
Mijn hart bonste.
“Wat?”
“Je biologische moeder Victoria…”
Ze stopte.
“Wat met haar?”
“Ze is niet in gevaar.”
“Hoe weet je dat?”
“Omdat ze hier is.”
Mijn ogen werden groot.
“Hier?”
Violet knikte.
Achter haar verscheen een vrouw.
Ik kende haar gezicht.
Victoria.
Mijn echte moeder.
Ze liep langzaam naar binnen.
Onze ogen ontmoetten elkaar.
Niemand zei iets.
Toen kwam ze naar mij toe.
Ze raakte mijn gezicht aan.
“Je lijkt op je vader.”
Ik begon te huilen.
“Waarom heb je me nooit gevonden?”
Ze trok me tegen zich aan.
“Omdat ze me jouw graf lieten zien.”
Ik kon niets zeggen.
Ze fluisterde:
“Maar ik wist altijd dat je leefde.”
“Hoe?”
“Een moeder weet dat.”
Ik huilde tegen haar schouder.
Voor het eerst voelde ik hoe het was om iemand te missen die je nooit had gekend.
Toen liet Victoria me los.
“Maar we hebben geen tijd.”
“Waarom?”
Ze keek naar de deur.
“Omdat Alexander al binnen is.”
Een schaduw bewoog achter het glas.
Rick pakte mijn hand.
Mijn vader probeerde overeind te komen.
Richard keek naar de deur.
Victoria fluisterde:
“Als hij binnenkomt, zal hij eerst jouw vader doden.”
“Waarom?”
“Omdat hij weet dat jouw vader de enige persoon is die het laatste geheim kent.”
Ik keek naar mijn vader.
“Welk geheim?”
Hij keek naar mij.
“De naam van je echte vader.”
Ik verstijfde.
“Wat?”
Victoria keek naar hem.
“Vertel het haar.”
Mijn vader sloot zijn ogen.
“Je bent mijn dochter.”
“Dat weet ik.”
“Nee.”
Hij keek me aan.
“Biologisch.”
Victoria werd bleek.
Mijn hart stopte.
“Maar… zij zei dat jij mijn vader niet was.”
Mijn vader schudde zijn hoofd.
“Dat was de leugen.”
Ik keek naar Victoria.
“Dus jij bent mijn moeder.”
Ze knikte.
“En hij is mijn vader.”
Victoria huilde.
“Ja.”
Ik keek naar mijn vader.
“Waarom zei je dan dat ik geadopteerd was?”
Hij antwoordde:
“Omdat ik je wilde beschermen.”
De deur begon te trillen.
Iemand sloeg er van buiten tegenaan.
Nog een keer.
En nog een keer.
Toen verscheen een stem.
“Open de deur.”
Alexander.
Mijn vader pakte mijn hand.
“Luister naar mij.”
“Wat?”
“Als ik dit niet overleef…”
“Nee.”
“Je moet de laatste envelop vinden.”
“Waar?”
Hij keek naar Victoria.
“Zij weet waar.”
Victoria knikte.
“Onder het graf van jouw grootvader.”
De deur barstte open.
Een man stapte naar binnen.
Grijs haar.
Een litteken over zijn wang.
Koude ogen.
Alexander.
Hij keek naar mij.
En glimlachte.
“Eindelijk.”
Ik voelde Rick mijn hand steviger vasthouden.
Alexander keek naar hem.
“Jij bent de grootste fout die ik ooit heb gemaakt.”
Rick antwoordde:
“Dan maak ik die fout vandaag ongedaan.”
Alexander trok zijn wapen.
En op dat moment sprong het licht uit.
