DEEL 8 — MIJN MOEDER HAD EEN ANDERE NAAM
Ik kon niet bewegen.
“Dat is onmogelijk.”
Alessandro bleef staan.
“Je moeder was mijn tante.”
Ik keek naar hem alsof hij een vreemde taal sprak.
“Mijn moeder was Elena Moretti.”
“Nee.”
“Dat staat op al mijn documenten.”
“De documenten zijn veranderd.”
Mijn advocaat keek scherp naar hem.
“Bewijs het.”
Alessandro haalde een map uit zijn jas.
Hij legde een oude geboorteakte op tafel.
Mijn handen begonnen te trillen voordat ik hem zelfs maar had aangeraakt.
Elena Benedetti.
Geboorteplaats: Milaan.
Vader: Lorenzo Benedetti.
Moeder: Sofia Benedetti.
Ik keek naar Alessandro.
“Dus mijn moeder was jouw tante.”
“Ja.”
“Waarom veranderde ze haar naam?”
Hij antwoordde:
“Omdat ze vluchtte.”
“Waarvoor?”
“Voor haar vader.”
Mijn ogen werden groot.
“Lorenzo?”
Hij knikte.
“Hij was machtig. Gevaarlijk. En hij wilde dat iedereen hem gehoorzaamde.”
“Mijn moeder niet.”
“Zij wilde weg.”
“En mijn vader?”
“Hij hielp haar.”
Ik voelde tranen in mijn ogen.
“Dus mijn vader heeft haar gered?”
“Dat dacht hij.”
“Wat bedoel je?”
Alessandro keek weg.
“Hij werd verliefd op haar.”
“Dat weet ik.”
“Maar hij wist niet dat ze terugging.”
“Waarheen?”
“Terug naar Lorenzo.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Mijn moeder hield van mijn vader.”
“Misschien.”
Dat ene woord deed pijn.
“Wat bedoel je met misschien?”
Alessandro zuchtte.
“Je moeder had een plan.”
“Welk plan?”
“Ze wilde toegang tot het familiefortuin.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“En mijn vader?”
“Hij ontdekte het.”
“En toen?”
“Hij wilde haar tegenhouden.”
“Daarom probeerde hij jou te doden?”
Alessandro keek me recht aan.
“Nee.”
“Maar de brief zegt—”
“Je vader probeerde mij niet te vermoorden.”
Ik zweeg.
“Hij probeerde mijn vader te stoppen.”
Ik voelde een rilling.
“Lorenzo?”
“Ja.”
“Waarom?”
Alessandro keek naar de oude foto's.
“Omdat Lorenzo van plan was een kind te gebruiken om zijn vermogen veilig te stellen.”
Mijn hart sloeg over.
“Een kind?”
“Een erfgenaam.”
Ik dacht aan mijn dochter.
“Mijn dochter.”
Hij knikte.
“Precies.”
Ik voelde mijn benen zwak worden.
“Maar mijn dochter is pas geboren.”
“Het plan begon jaren geleden.”
“Hoe?”
Alessandro zweeg.
Mijn advocaat vroeg:
“Via de kliniek?”
Alessandro knikte.
“Santa Lucia.”
Ik sloot mijn ogen.
Alles wat ik de afgelopen dagen had ontdekt, begon zich tot één afschuwelijk verhaal te vormen.
Mijn moeder.
Lorenzo.
Mijn vader.
Daniele.
De kliniek.
Mijn dochter.
Maar één ding begreep ik niet.
“Waarom ik?”
Alessandro keek me aan.
“Omdat jouw bloedlijn de sleutel was.”
“Tot wat?”
“Tot de erfenis.”
Hij haalde een document tevoorschijn.
“Lorenzo had een testament.”
Mijn advocaat pakte het aan.
Hij las.
Zijn gezicht veranderde.
“Dit is geen gewoon testament.”
“Wat staat erin?” vroeg ik.
Hij keek naar mij.
“De erfgenaam moet een rechtstreekse afstammeling zijn van Lorenzo.”
Ik fronste.
“Dat is Alessandro.”
“Nee.”
“Daniele?”
“Nee.”
Mijn advocaat wees naar een andere passage.
“Er staat dat de erfgenaam geboren moet zijn uit een vrouwelijke afstammeling van Lorenzo.”
Ik voelde mijn hart versnellen.
“Mijn moeder.”
“Ja.”
“Dus ik.”
Hij knikte.
“En jouw dochter.”
Ik keek naar de grond.
“Waarom dan die honderd miljoen?”
“Het bedrag is inmiddels veel groter.”
Alessandro zei:
“Bijna tweehonderd miljoen.”
Ik lachte nerveus.
“Dat is krankzinnig.”
“Daarom willen ze jouw dochter.”
“Wie?”
“Niet alleen mijn familie.”
Hij keek naar mijn advocaat.
“Er zijn anderen.”
Op dat moment ging mijn telefoon.
Een onbekend nummer.
Ik nam op.
Een mannenstem zei:
“Je bent in Milaan.”
Ik zei niets.
“Je hebt de kluis geopend.”
“Wie ben je?”
“Je hoeft mijn naam niet te kennen.”
“Wat wil je?”
“De sleutel.”
Ik keek naar de metalen sleutel in mijn hand.
“Welke sleutel?”
“De sleutel die je vader voor jou heeft achtergelaten.”
Ik voelde een koude rilling.
“Je krijgt hem niet.”
“Dan sterft iemand die je liefhebt.”
De verbinding werd verbroken.
Mijn advocaat keek mij aan.
“Wie was dat?”
Ik antwoordde niet.
Mijn telefoon trilde opnieuw.
Een bericht.
Een foto.
Alessia.
Ze stond voor mijn appartement.
Met mijn dochter in haar armen.
Achter haar stond een zwarte auto.
Daaronder stond:
“Je hebt vierentwintig uur.”
Ik keek naar Alessandro.
“Ze weten waar mijn dochter is.”
Hij pakte onmiddellijk zijn telefoon.
“Ik regel beveiliging.”
“Nee.”
Hij keek verbaasd.
“Ik vertrouw niemand meer.”
“Chiara…”
“Niet jou. Niet Daniele. Niet mijn moeder. Niemand.”
Toen zag ik iets op de foto.
Op de achtergrond.
Een man die uit de zwarte auto stapte.
Ik zoomde in.
Mijn hart stopte.
Ik kende hem.
Hij had vroeger naast mijn vader gewerkt.
Een man die ik al twintig jaar dood waande.
Paolo Ferrante.
De notaris.
Hij was nooit mijn vader's vriend geweest.
Hij was degene die hem had verraden.
