DEEL 3 — DE MAN DIE DACHT DAT HIJ MIJ KON BREKEN
Daniele belde mij negen keer.
Ik nam geen enkele keer op.
Niet omdat ik bang was.
Omdat ik wist dat hij eerst zou schreeuwen.
Daarna zou hij dreigen.
En uiteindelijk zou hij doen alsof hij slachtoffer was.
Ik kende hem inmiddels goed genoeg.
Mijn dochter lag in mijn armen terwijl ik naar haar rustige ademhaling luisterde.
Viviana kwam binnen met een kop koffie.
“Hij heeft ook mij gebeld.”
“Wat zei hij?”
“Dat jij onmiddellijk moet stoppen met de verkoop.”
Ik glimlachte.
“Interessant.”
“Hij beweert dat hij mede-eigenaar is.”
“Laat hem dat maar bewijzen.”
Viviana ging tegenover me zitten.
“Chiara, er is nog iets.”
Ik keek op.
“De koper heeft de due diligence afgerond.”
“Zo snel?”
“Ze waren blijkbaar al geïnteresseerd in het pand voordat Marco contact met hen opnam.”
Ik fronste.
“Hoe wisten ze ervan?”
“Dat weten we nog niet.”
Ik voelde opnieuw die vreemde spanning in mijn buik.
Benedetti Holdings.
Een poging om het huis als onderpand te gebruiken.
Een koper die al klaarstond.
Te veel toevalligheden.
Ik belde Marco.
“Zoek alles uit over Benedetti Holdings.”
“Dat dacht ik al.”
“Wie zijn de bestuurders?”
“Ik stuur je de gegevens.”
“En zoek uit waarom iemand zes maanden geleden geprobeerd heeft mijn huis als zekerheid te gebruiken.”
“Dat wordt lastiger.”
“Waarom?”
“De aanvraag liep via een tussenpersoon.”
Ik werd stil.
“Wie?”
“Een notaris.”
Mijn hart maakte een sprongetje.
“Welke?”
Marco noemde een naam.
Ik kende hem.
Ik had zelfs ooit met hem samengewerkt.
Notaris Paolo Ferrante.
Mijn eerste gedachte was dat hij misschien een fout had gemaakt.
Mijn tweede gedachte was veel erger.
Misschien had hij helemaal geen fout gemaakt.
Die middag reed ik naar zijn kantoor.
Mijn dochter bleef bij Alessia.
Ferrante stond op toen ik binnenkwam.
Zijn gezicht veranderde zodra hij mij zag.
“Chiara.”
“Paolo.”
Hij probeerde te glimlachen.
“Wat brengt je hier?”
Ik legde een kopie van het document voor hem neer.
“Dit.”
Zijn gezicht werd bleek.
“Waar heb je dit vandaan?”
“Dat is niet de vraag.”
Hij keek naar de deur.
“Je begrijpt niet wat dit betekent.”
“Dan leg het me uit.”
Hij ging zitten.
Ik bleef staan.
“Wie heeft geprobeerd mijn huis als onderpand te gebruiken?”
Hij zei niets.
“Paolo.”
Hij haalde diep adem.
“Je man.”
Ik voelde mijn handen koud worden.
“Daniele?”
Hij knikte.
“Hij kwam zes maanden geleden bij me.”
“Met welk doel?”
“Hij wilde een zakelijke lening afsluiten.”
“En waarom gebruikte hij mijn huis?”
“Hij zei dat het huis gezamenlijk bezit was.”
Ik lachte ongelovig.
“Hij zei dat?”
“Hij bracht documenten mee.”
“Valse documenten?”
Ferrante keek weg.
“Niet helemaal.”
Mijn hart sloeg hard.
“Wat betekent dat?”
Hij schoof een map naar mij toe.
“Hij had een kopie van jullie huwelijkscontract.”
Ik bladerde erdoor.
Alles leek normaal.
Tot ik bij een pagina kwam die ik niet herkende.
Daar stond dat bepaalde vermogensbestanddelen na het huwelijk gezamenlijk beheerd zouden worden.
Ik keek op.
“Dit staat niet in mijn origineel.”
Ferrante knikte langzaam.
“Dat weet ik.”
“Wie heeft dit toegevoegd?”
Hij antwoordde niet.
“Paolo.”
Zijn stem werd zacht.
“Ik heb niets toegevoegd.”
“Maar je hebt het geregistreerd.”
“Onder druk.”
Ik voelde een ijzige woede opkomen.
“Van wie?”
Hij keek me eindelijk aan.
“Van je schoonmoeder.”
De kamer werd stil.
Mijn schoonmoeder.
Natuurlijk.
De vrouw die al maanden beweerde dat ik “familievermogen” van haar zoon weghield.
De vrouw die telkens vroeg hoeveel mijn vastgoedportefeuille waard was.
De vrouw die had gezegd dat een vrouw na de bevalling “niet zo moeilijk moest doen over geld”.
Ik pakte mijn tas.
“Waarom vertel je me dit nu?”
Ferrante keek naar mijn gezicht.
“Omdat je man vandaag heeft gebeld.”
“Wat wilde hij?”
“Hij vroeg of ik de verkoop kon tegenhouden.”
Ik glimlachte.
“En?”
“Ik zei dat ik dat niet kon.”
“Goed.”
Ik liep naar de deur.
Toen hoorde ik hem achter me.
“Chiara.”
Ik draaide me om.
“Er is nog iets.”
“Wat?”
“De lening waarvoor hij het huis wilde gebruiken…”
Hij slikte.
“Was niet voor een bedrijf.”
Ik verstijfde.
“Waarvoor dan?”
“Voor een schuld.”
“Welke schuld?”
Hij keek naar zijn bureau.
“Bij Benedetti Holdings.”
Ik voelde mijn hartslag in mijn oren.
“Hoeveel?”
Hij noemde een bedrag.
Het was enorm.
Veel groter dan ik ooit had kunnen vermoeden.
“Waarom zou Daniele zo'n schuld hebben?”
Ferrante keek me aan.
“Dat moet je hem vragen.”
Ik liep naar buiten.
Buiten belde ik Marco.
“Stop de verkoop.”
Hij was verbaasd.
“Waarom?”
“Omdat ik wil weten wat ik verkoop.”
“Bedoel je dat je van gedachten bent veranderd?”
“Nee.”
Ik keek naar het verkeer.
“Er zit iets achter.”
“Wat?”
“Mijn man heeft schulden bij Benedetti Holdings.”
Een lange stilte.
Toen zei Marco:
“Chiara…”
“Wat?”
“Benedetti Holdings heeft zojuist geprobeerd de verkoop van jouw huis te blokkeren.”
Mijn adem stokte.
“Kunnen ze dat?”
“Juridisch waarschijnlijk niet.”
“Maar?”
“Ze hebben blijkbaar documenten waaruit blijkt dat het huis verbonden is aan een lening.”
Ik sloot mijn ogen.
Alles begon samen te komen.
De valse overeenkomst.
De lening.
De schoonmoeder.
Benedetti.
En Daniele.
Ik dacht dat ik mijn man een lesje wilde leren.
Maar misschien had ik iets veel groters ontdekt.
Toen kreeg ik een bericht.
Van een onbekend nummer.
“Als je het huis verkoopt, zal je dochter nooit veilig zijn.”
Mijn bloed stolde.
Ik keek naar het scherm.
Daaronder stond nog één zin.
“Je hebt drie dagen om te luisteren.”
