DEEL 13 — HET DAGBOEK VAN ELENA
Ik kon mijn ogen niet van de eerste pagina afhalen.
Mijn lieve Chiara,
Als je dit ooit leest, betekent het dat ik mijn dochter eindelijk terug heb gevonden.
Mijn handen begonnen te trillen.
“Dit kan niet.”
Alessandro kwam naast me staan.
“Lees verder.”
Ik sloeg de pagina om.
Ze zullen je vertellen dat ik dood ben.
Ze zullen zeggen dat ik je heb verlaten.
Ze zullen je vertellen dat Lorenzo je vader was en dat jouw afkomst een geheim moest blijven.
Geloof niemand.
Mijn ogen vulden zich met tranen.
“Waarom heeft ze dit geschreven?”
Isabella antwoordde zacht:
“Omdat ze wist dat ze misschien niet lang meer zou leven.”
Ik keek naar haar.
“Waar is ze?”
Isabella schudde haar hoofd.
“Dat weet ik niet.”
“Je zei dat ze leefde.”
“Dat denk ik.”
Ik sloeg verder.
Het dagboek vertelde over een jonge vrouw genaamd Elena.
Ze had Lorenzo ontmoet toen ze voor een van zijn bedrijven werkte.
Lorenzo was getrouwd.
Maar hun relatie was geheim.
Toen Elena zwanger werd, veranderde alles.
Lorenzo wilde dat mijn kind zou verdwijnen.
Ik stopte met lezen.
“Hij wilde mij laten verdwijnen?”
Alessandro knikte.
“Lorenzo was bang dat zijn familie erachter zou komen.”
Ik bladerde verder.
Hij wilde Chiara laten opnemen in een ander gezin.
Maar ik weigerde.
Toen begon hij mij te bedreigen.
Mijn hart deed pijn.
“Waarom heeft ze me niet meegenomen?”
Isabella antwoordde:
“Omdat ze wist dat Lorenzo haar zou vinden.”
Ik keek naar Daniele.
“En jij?”
Hij keek weg.
“Mijn familie wist ervan.”
“Wist je moeder dat ik bestond?”
“Ja.”
“En toch heeft ze me laten geloven dat ik een wees was?”
Hij slikte.
“Ze wilde je beschermen.”
Ik lachte bitter.
“Dat is wat iedereen zegt.”
Toen vond ik een pagina met een datum.
12 oktober.
Daaronder stond:
Vandaag heb ik Chiara voor het laatst gezien.
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Voor het laatst?”
Alessandro keek mee.
Ik las verder.
Ik heb haar aan een vrouw gegeven die ik vertrouwde.
Haar naam is Elena Benedetti.
Ik stopte.
“Maar Elena Benedetti was mijn moeder.”
Isabella keek naar mij.
“Nee.”
“Wat bedoel je?”
“Dat was haar naam.”
“Maar ze was niet mijn biologische moeder.”
“Precies.”
Ik bladerde snel.
Op de volgende pagina stond een foto.
Een vrouw hield een baby vast.
Ik.
Maar de vrouw op de foto was niet dezelfde als de vrouw die mij had opgevoed.
Onderaan stond:
Mijn dochter in de armen van haar beschermster.
Ik voelde tranen over mijn wangen lopen.
“Waarom?”
Isabella antwoordde:
“Omdat jouw biologische moeder wist dat ze je niet zelf kon beschermen.”
Ik sloeg verder.
Plotseling zag ik een naam.
Marco Ferrante.
Ik verstijfde.
“Ferrante.”
Alessandro pakte het dagboek.
“Waar staat hij?”
Ik wees.
“Hier.”
Hij las de passage.
Zijn gezicht veranderde.
“Wat?”
Hij keek naar mij.
“Ferrante werkte voor Lorenzo.”
“Als wat?”
“Als bewaker.”
“En later?”
“Hij werd hoofd van de familiebeveiliging.”
Daniele fluisterde:
“Dus hij wist wie Chiara was.”
Alessandro knikte.
Ik voelde een koude rilling.
“Maar waarom achtervolgt hij mij?”
“Misschien omdat hij weet waar Elena is.”
Ik sloeg nog een pagina om.
Daar stond een adres.
Een klein dorp buiten Florence.
Daaronder:
Als ik verdwenen ben, zoek Elena hier.
Ik keek naar Alessandro.
“Wij gaan.”
Hij knikte.
Maar toen viel er iets uit het dagboek.
Een kleine envelop.
Mijn naam stond erop.
Ik opende hem.
Er zat een foto in.
Op de achterkant stond:
Je bent niet het enige kind dat Elena heeft verborgen.
Ik keek naar Daniele.
“Wat betekent dit?”
Hij zei niets.
Toen ging zijn telefoon.
Hij keek naar het scherm.
Een onbekend nummer.
Hij nam op.
“Hallo?”
Niemand sprak.
Toen hoorde ik dezelfde stem als via de babyfoon.
“Daniele, je hebt haar eindelijk alles verteld.”
Hij verstijfde.
De stem vervolgde:
“Maar vertel haar ook over haar broer.”
De verbinding werd verbroken.
Ik keek hem aan.
“Mijn broer?”
Daniele liet zijn telefoon zakken.
“Ik wist niet dat je dat zou ontdekken.”
“Wie is mijn broer?”
Hij keek naar de foto.
“Dat is precies het probleem.”
“Daniele!”
Hij fluisterde:
“Je broer is nooit officieel geboren.”
Ik voelde mijn hart stoppen.
“Wat?”
“Maar hij leeft.”
Op dat moment kwam er een melding binnen.
Een foto.
Een jonge man.
Naast hem stond Elena.
Mijn moeder.
En onder de foto stond:
Je hebt nog één familiegeheim te ontdekken.
