DEEL 6 — DE NACHT WAAROP MIJN MOEDER STIERF
Ik sliep die nacht geen seconde.
De foto van mijn vader bleef voor mijn ogen verschijnen.
Levend.
Gevangen.
En blijkbaar al jaren verborgen.
Maar één vraag bleef door mijn hoofd malen.
Waarom had hij nooit gewild dat ik hem zou vinden?
Ik zat in een goedkope motelkamer aan de rand van Silver Lake.
De harde schijf lag voor me.
Ik had hem nog niet aangesloten.
Mijn vingers rustten op de laptop.
Als ik hem opende, zou er geen weg terug zijn.
Maar misschien was dat precies wat ik nodig had.
Ik sloot de harde schijf aan.
Een map verscheen.
PROJECT SILVER.
Daarin stonden honderden bestanden.
Ik opende het oudste document.
2003.
Een lijst met betalingen.
Mijn vader had niets gestolen.
Integendeel.
Hij had jarenlang geprobeerd de fraude te stoppen.
Toen opende ik een ander bestand.
06-11-2004 — INCIDENT.
Mijn hart bonsde.
Ik klikte.
Een politierapport verscheen.
Maar het rapport bevatte iets wat ik nog nooit had gezien.
Getuige: Ingrid Vermeer.
Mijn stiefmoeder.
Ik las verder.
Volgens het rapport was Ingrid degene die mijn moeder die avond had gevonden.
Maar er stond nog een naam.
Getuige: Bram Vermeer, leeftijd 8.
Ik schudde mijn hoofd.
“Bram was daar.”
Ik opende de volgende pagina.
Daar stond een verklaring.
Ingrids verklaring.
“Ik zag Helena de Vries alleen vertrekken. Ze leek overstuur. Ik heb haar daarna nooit meer gezien.”
Maar mijn vader had in zijn opname gezegd dat Ingrid bij mijn moeder was geweest.
Dus iemand loog.
Ik opende het volgende bestand.
Een foto.
Een oude beveiligingscamera.
Een auto.
Ik zoomde in.
Het kenteken.
Ik herkende de auto.
Het was de auto van mijn vader.
Maar mijn vader had altijd gezegd dat hij die avond thuis was.
Ik keek naar de tijd.
22:47.
Daarna een tweede foto.
22:52.
De auto stond voor een verlaten magazijn.
Ik voelde mijn maag samentrekken.
Mijn moeder was daar geweest.
En mijn vader ook.
Waarom?
Ik bladerde verder.
Toen vond ik een videobestand.
Ik drukte op afspelen.
Het beeld was slecht.
Een donkere parkeerplaats.
Mijn moeder stapte uit een auto.
Daarna kwam mijn vader.
Ze hadden ruzie.
Ik zette het geluid harder.
“Willem, je moet de politie bellen.”
“Dat kan ik niet.”
“Ze zullen Daan iets aandoen.”
Mijn moeder keek om zich heen.
“Wie?”
Mijn vader antwoordde:
“De mensen die achter Silver zitten.”
Mijn moeder schudde haar hoofd.
“Dan moet je ze stoppen.”
“Als ik dat doe, verlies ik Daan.”
“En als je niets doet, verliezen we hem alsnog.”
De video schokte.
Een derde persoon kwam in beeld.
Een man.
Ik kende hem.
Victor Hale.
Hij was toen nog geen rechercheur.
Hij droeg een donker pak.
Mijn moeder keek naar hem.
“Jij.”
Victor glimlachte.
“Mevrouw De Vries.”
“Blijf van mijn zoon af.”
Victor antwoordde:
“Dat hangt van uw man af.”
Toen stopte de video.
Ik bleef naar het zwarte scherm staren.
Mijn moeder had me geprobeerd te beschermen.
Mijn vader had mij proberen te beschermen.
En ik was degene die drie jaar lang had gedacht dat ze mij hadden opgegeven.
Mijn telefoon ging.
Een onbekend nummer.
“Hallo?”
Een vrouwenstem.
“Daan?”
“Wie ben jij?”
“Mijn naam is Elena.”
Ik zei niets.
“Ik heb je vader gekend.”
“Waar is hij?”
“Dat kan ik je niet telefonisch vertellen.”
“Waarom?”
“Omdat ze meeluisteren.”
Ik keek naar mijn telefoon.
“Wie?”
“Bram.”
Mijn hart sloeg over.
“Bram werkt voor hen.”
“Niet precies.”
“Wat bedoel je?”
“Bram is niet de persoon die je denkt.”
“Hij heeft me bespot.”
“Dat moest hij.”
Ik stond op.
“Waarom?”
“Om jou weg te houden van hem.”
“Waarvan?”
Van de andere kant bleef het stil.
Toen:
“Van de waarheid over je moeder.”
Ik voelde mijn keel dichtknijpen.
“Wat weet jij?”
“Je moeder heeft die avond iets meegenomen.”
“Wat?”
“Een lijst.”
“Welke lijst?”
“De namen van iedereen die betrokken was bij Project Silver.”
“Waar is die lijst nu?”
Elena ademde diep in.
“Bij jou.”
Ik keek naar de harde schijf.
“Hoe bedoel je?”
“Je vader heeft hem verborgen op de enige plek waar niemand zou zoeken.”
“Waar?”
“Bij jou.”
De verbinding werd verbroken.
Ik keek naar mijn spullen.
Mijn rugzak.
Mijn kleding.
De oude spullen die ik bij mijn vrijlating had gekregen.
Toen zag ik iets.
Een klein metalen doosje dat ik al drie jaar bezat.
Mijn vader had het me gegeven vlak voor mijn arrestatie.
Ik had nooit geweten wat erin zat.
Ik opende het.
Binnenin lag een sleutel.
Geen label.
Ik draaide hem om.
Op de achterkant stond een nummer.
108.
Mijn adem stokte.
Berging 108.
Maar er zat nog iets onder.
Een klein stukje papier.
Ik vouwde het open.
Mijn vaders handschrift.
“De sleutel opent niet de deur. Hij opent de waarheid.”
Op dat moment hoorde ik buiten een auto stoppen.
Ik keek door het gordijn.
Een zwarte sedan.
Dezelfde auto die ik bij de begraafplaats had gezien.
De deur ging open.
Victor stapte uit.
Maar hij was niet alleen.
Bram kwam naast hem staan.
Ik wilde achteruit stappen.
Toen keek Bram plotseling recht naar mijn raam.
Hij pakte zijn telefoon.
Mijn telefoon trilde.
Een bericht.
“Daan, luister naar me.”
Nog één.
“Ik probeer je te beschermen.”
Ik keek opnieuw naar beneden.
Bram stond nog steeds buiten.
Toen stuurde hij het laatste bericht:
“Ga vannacht niet naar het station.”
Een seconde later:
“Omdat je vader daar niet zal zijn.”
En toen kwam het bericht dat alles veranderde:
“Ik zal daar zijn.”
