DEEL 8 — DE NAAM IN HET DOSSIER
We ontsnapten via de achterdeur.
Achter ons stond het huis in brand.
De dossiers waren gered, maar slechts gedeeltelijk.
Hayes had drie mappen meegenomen.
Robert had het zwarte notitieboek.
Ik had de envelop.
Jessica had Ethan vast.
We reden naar een veilige locatie die Hayes kende.
Een oude politiewoning buiten de stad.
Niemand wist ervan.
Tenminste, dat beweerde hij.
Ethan sliep eindelijk.
Jessica zat naast hem.
Robert stond bij het raam.
Ik keek naar hem.
“Je gaat nu alles vertellen.”
Hij knikte.
“Dat verdien je.”
“Niet alleen ik.”
Ik keek naar Jessica.
“Zij ook.”
Robert ging zitten.
“Zes jaar geleden ontdekte ik dat Dr. Blake patiënten gebruikte voor illegale medische experimenten.”
Hayes onderbrak hem.
“Dat wisten we.”
“Niet alles.”
Robert opende het zwarte notitieboek.
“Hij had een netwerk.”
“Wie?”
“Artsen. Politici. Verzekeraars. Politie.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“En Derek?”
“Een tussenpersoon.”
“Eleanor?”
“Een boodschapper.”
“Mijn broer?”
Robert zweeg.
“Zeg het.”
“Je broer was de financiële man.”
Ik voelde tranen in mijn ogen.
“Maar hij stierf.”
“Hij werd officieel dood verklaard.”
Ik keek naar Hayes.
“Net als jij?”
Robert knikte.
“Precies.”
Het begon eindelijk duidelijk te worden.
Ze gebruikten valse overlijdensverklaringen om mensen te laten verdwijnen.
Maar waarom?
Hayes sloeg een dossier open.
“Hier staat iets over een project.”
“Welk project?”
“Project Lazarus.”
Jessica werd bleek.
“Dat heb ik gezien.”
Ik keek haar aan.
“Wat is het?”
“Een programma waarbij ze mensen met bepaalde medische profielen observeerden.”
“Voor wat?”
“Voor een experimentele behandeling.”
Robert vulde aan:
“Een behandeling die miljoenen waard was.”
Hayes bladerde verder.
“Er staat een lijst met proefpersonen.”
Hij stopte.
Zijn gezicht veranderde.
“Wat?”
Hij draaide het dossier om.
Daar stond een naam.
ETHAN MILLER.
Mijn hart stopte.
“Nee.”
Jessica rende naar hem toe.
“Mijn zoon?”
Hayes knikte.
“Zijn naam staat hier.”
“Waarom?”
“Zijn genetische profiel.”
Jessica zakte op de stoel.
“Dat kan niet.”
Robert keek naar het slapende kind.
“Ethan is niet toevallig gezond.”
Ik begreep het niet.
“Wat bedoel je?”
“Hij draagt een zeldzame genetische mutatie.”
Jessica keek hem aan.
“Welke?”
“Een mutatie die mogelijk beschermt tegen een ziekte die Dr. Blake al jaren onderzoekt.”
“Dus ze willen Ethan?”
Robert knikte.
“Daarom hebben ze hem meegenomen.”
Ik liep naar Ethan.
Mijn kleinzoon sliep rustig.
Zijn gezicht zag er zo onschuldig uit.
Ik dacht aan de woorden die hij tijdens de begrafenis had uitgesproken.
Mama zegt dat hij het bewijs gaat vernietigen.
Maar misschien had Jessica iets anders bedoeld.
Misschien was Ethan zelf het bewijs.
Plotseling ging de telefoon.
Hayes keek naar het scherm.
Een bericht.
JE HEBT NOG TWEE UUR.
Daaronder stond een foto.
Eleanor.
Naast haar stond een man.
Ik herkende hem.
Mijn broer.
Hij hield Ethan's jas vast.
Ik voelde een schreeuw in mijn keel.
“Waar is hij?”
Hayes keek naar het metadata.
“De foto is zeven minuten geleden gemaakt.”
“Kun je de locatie bepalen?”
Hij knikte.
“Misschien.”
Robert pakte zijn jas.
“Ik ga.”
“Wij gaan allemaal.”
Jessica stond op.
“Ik ook.”
“Nee.”
“Het is mijn zoon.”
“Ik laat je niet gaan.”
Ze keek haar vader recht aan.
“Je hebt me zes jaar lang beschermd door tegen me te liegen.”
Robert zweeg.
“Deze keer beslis ik zelf.”
Ik legde mijn hand op haar schouder.
“Dan ga ik met je mee.”
Hayes keek ons allemaal aan.
“Dit kan een val zijn.”
Robert antwoordde:
“Het is absoluut een val.”
“En toch gaan we?”
“Ja.”
“Waarom?”
Robert keek naar het dossier.
“Omdat ze willen dat we naar Ethan komen.”
Hij sloeg de laatste pagina open.
“En omdat ik eindelijk weet waarom.”
Er stond een lijst met namen.
Bovenaan:
DR. JONATHAN BLAKE.
Daaronder:
DEREK HARRIS.
ELEANOR GRANT.
ROBERT MILLER.
En als laatste:
MARGARET MILLER.
Mijn naam.
Maar er stond iets achter.
Een datum.
En een bedrag.
Ik keek naar Robert.
“Wat is dit?”
Hij zei niets.
“Wat is dit bedrag?”
“Margaret...”
“Wat is dit?”
Hayes keek mee.
Zijn gezicht verstarde.
“Dat is geen betaling.”
“Wat dan?”
Hij wees naar de omschrijving.
COMPENSATIE VOOR OVERLIJDEN.
Mijn adem stokte.
“Voor welk overlijden?”
Robert keek me aan.
“Het jouwe.”
Op datzelfde moment hoorde ik boven een deur dichtvallen.
We draaiden ons allemaal om.
Ethan stond in de deuropening.
Hij was wakker.
Maar hij keek niet naar ons.
Hij keek naar iets achter ons.
Naar de televisie.
Die vanzelf was aangegaan.
Op het scherm verscheen een livebeeld.
Een vrouw zat aan een bureau.
Eleanor.
Ze keek rechtstreeks in de camera.
“Goedenavond, Margaret.”
Ze glimlachte.
“Als je je kleinzoon levend wilt terugzien, moet je alleen komen.”
Het beeld veranderde.
Ethan stond op het scherm.
Gebonden aan een stoel.
En naast hem stond Dr. Blake.
Hij boog naar de camera.
“Je hebt precies één uur.”
Daarna verscheen een laatste boodschap:
KOM NAAR HET ZIEKENHUIS WAAR JE MAN IS GESTORVEN.
Het scherm werd zwart.
Robert fluisterde:
“Ze weten waar we zijn.”
Hayes trok zijn wapen.
“Hoe?”
Toen keek Ethan plotseling naar zijn moeder.
“Mama...”
Jessica knielde bij hem.
“Wat is er?”
Ethan fluisterde:
“Die man op de televisie zei dat ik hem papa moest noemen.”
Jessica verstijfde.
“Welke man?”
Ethan keek naar Robert.
“De man die jou heeft opgevoed.”
Robert werd lijkbleek.
“Dat kan niet.”
Ethan knikte.
“Hij zei dat hij mijn echte opa is.”
