DEEL 9 — Ik ontdekte wie mijn vader werkelijk had verraden
De vloer onder mijn voeten trilde.
Een lage brom vulde de ruimte.
Alexander liep voor ons uit door een smalle gang.
Mijn vader bleef vlak achter mij.
Mijn moeder liep tussen ons in.
Niemand vertrouwde Alexander.
Maar iedereen wist dat hij op dit moment de enige was die wist waar we heen moesten.
“Hoe ver?” vroeg mijn vader.
“Drie minuten.”
“En daarna?”
“Daarna ontdekken jullie wie Project Horizon werkelijk heeft bestuurd.”
Mijn moeder keek hem aan.
“Jij.”
Alexander schudde zijn hoofd.
“Dat dacht ik vroeger.”
“Maar?”
“Er was iemand boven mij.”
Mijn vader stopte.
“Onmogelijk.”
Alexander keek om.
“Dat zei ik ook.”
“Wie?”
“Dat weet ik nog steeds niet.”
Mijn hart sloeg sneller.
“Hoe kun je dan zeggen dat er iemand boven je stond?”
Alexander wees naar een metalen deur.
“Omdat ik opdrachten kreeg die zelfs ik niet kon weigeren.”
De deur opende automatisch toen ik dichterbij kwam.
Mijn blauwe gloed werd feller.
Ik keek naar mijn hand.
“Waarom reageert het op mij?”
Alexander antwoordde:
“Omdat je niet alleen de sleutel bent.”
“Wat ben ik dan?”
“De erfgenaam.”
Mijn moeder schudde haar hoofd.
“Dat is precies wat je wilde.”
“Nee.”
Alexander keek haar aan.
“Ze is de erfgenaam van het netwerk.”
Mijn vader fronste.
“Welk netwerk?”
“Niet Horizon.”
Alexander drukte op een scherm.
Een nieuw dossier verscheen.
PROJECT EDEN.
Mijn adem stokte.
“Wat is dat?”
Alexander zei:
“Het project dat vóór Horizon bestond.”
“En wat deed het?”
“Het identificeerde kinderen.”
Mijn moeder werd bleek.
“Kinderen?”
“Kinderen met uitzonderlijke neurologische eigenschappen.”
Ik voelde een koude rilling.
“Hoeveel?”
“Drieëntwintig.”
“Waar zijn ze?”
Alexander keek naar de vloer.
“De meesten zijn verdwenen.”
Mijn vader balde zijn vuisten.
“En Charlotte?”
“Was nummer vierentwintig.”
Mijn moeder begon te huilen.
“Daarom hebben ze haar gevonden.”
Alexander knikte.
“Maar ik heb haar uit het systeem gehaald.”
Mijn vader keek hem aan.
“Je hebt haar daarna geïmplanteerd.”
“Om haar identiteit te verbergen.”
“Je hebt haar gemarkeerd.”
“Om haar te beschermen.”
“Je hebt haar leven gestolen.”
Alexander zweeg.
Ik keek naar het scherm.
Er stond een foto van mij.
Maar ik was nog maar zes.
Naast mijn foto stond een dossiernummer.
EDEN-24.
Daaronder:
STATUS: ACTIEF.
Ik voelde mijn maag omdraaien.
“Waarom staat er actief?”
Alexander keek naar mij.
“Omdat iemand het dossier drie dagen geleden heeft geopend.”
“Victor?”
“Nee.”
Mijn vader begreep het.
“Dus degene boven jou.”
Alexander knikte.
“Waarschijnlijk.”
Op dat moment verscheen een nieuwe regel op het scherm.
EDEN-24 LOCATED.
Daaronder verscheen:
TRANSFER AUTHORIZED.
Mijn moeder greep mijn arm.
“Weg hier.”
De deur achter ons sloeg dicht.
Een stem klonk door de luidsprekers.
“Goedenavond, Charlotte.”
Ik herkende hem niet.
Alexander wel.
Zijn gezicht veranderde.
“Dat kan niet.”
Mijn vader keek hem aan.
“Wie is het?”
Alexander fluisterde:
“De directeur.”
De stem lachte.
“Eindelijk, Alexander.”
Mijn moeder keek hem aan.
“Je zei dat de directeur dood was.”
“Ik dacht dat hij dood was.”
“Wie is het?”
Alexander keek naar mij.
“Thomas.”
Mijn hart stopte.
“Wat?”
“Thomas was nooit alleen mijn broer.”
Mijn vader draaide zich om.
“Dat slaat nergens op.”
Alexander keek hem aan.
“Je hebt hem altijd vertrouwd.”
Mijn moeder fluisterde:
“Thomas?”
“Ja.”
Ik dacht aan mijn oom.
De man die mij altijd had beschermd.
De man die mij als kind cadeaus bracht.
De man die mijn vader had geholpen verdwijnen.
De man die vandaag door Victor was neergeschoten.
“Maar hij ligt gewond.”
Alexander knikte.
“Dat was onderdeel van het plan.”
Mijn vader keek hem woedend aan.
“Je beweert dat Thomas bij Horizon hoort?”
“Niet bij Horizon.”
Alexander keek naar het scherm.
“Bij Eden.”
De luidspreker kraakte.
Toen klonk Thomas' stem.
“Je hebt eindelijk alles verteld.”
Mijn moeder begon te huilen.
“Thomas…”
“Het spijt me, Marianne.”
Mijn vader liep naar de luidspreker.
“Waarom?”
“Voor hetzelfde doel als jullie.”
“Welk doel?”
“Charlotte.”
Ik voelde mijn lichaam verstijven.
Thomas zei:
“Zij mag niet sterven.”
Mijn vader schreeuwde:
“Wat heb je dan gedaan?”
“Alles om haar in leven te houden.”
Alexander keek verbaasd.
“Jij?”
“Ja.”
“Waarom?”
Thomas antwoordde:
“Omdat zij de enige is die het systeem kan vernietigen.”
Mijn vader zweeg.
Ik begreep er niets meer van.
“Dus je hebt mij beschermd?”
Thomas antwoordde:
“Vanaf de dag dat je werd geboren.”
Mijn moeder sloeg een hand voor haar mond.
“Maar waarom?”
“Omdat ik wist wat Alexander niet wist.”
Alexander keek naar het scherm.
“Wat?”
Thomas zei:
“Charlotte is geen sleutel.”
De ruimte werd doodstil.
“Ze is het slot.”
Mijn hart bonsde.
“Wat betekent dat?”
Thomas antwoordde:
“Project Eden is niet ontworpen om informatie op te slaan.”
“Wat dan?”
“Om een persoon te creëren die toegang kan weigeren.”
Alexander werd bleek.
“Dat kan niet.”
“Jij hebt haar vader onderschat.”
Mijn vader keek verbaasd.
“Mijn vader?”
Thomas lachte zacht.
“Je vader heeft het originele Eden-protocol ontworpen.”
Ik keek naar mijn vader.
“Wat?”
Hij antwoordde niet.
Thomas ging verder:
“Daniel heeft niet alleen Horizon proberen te vernietigen.”
“Wat heeft hij dan gedaan?”
“Hij heeft jou ontworpen.”
Mijn adem stokte.
Mijn moeder fluisterde:
“Dat is niet waar.”
Thomas zei:
“Marianne weet het.”
Ik keek naar mijn moeder.
Ze huilde.
“Mam?”
Ze kon me niet aankijken.
“Mam?”
Uiteindelijk fluisterde ze:
“Je vader heeft inderdaad geholpen.”
Mijn wereld leek stil te vallen.
“Dus ik ben gemaakt?”
“Nee.”
Mijn vader stapte naar me toe.
“Je bent mijn dochter.”
“Maar je hebt mijn DNA gebruikt.”
“Niet om jou te maken.”
“Waarom dan?”
Hij pakte mijn hand.
“Om ervoor te zorgen dat niemand jou ooit kon controleren.”
Het blauwe licht in mijn hand werd plotseling wit.
Alle schermen begonnen tegelijk te knipperen.
En toen verscheen er één laatste bericht:
EDEN PROTOCOL — FINAL STAGE.
Daaronder:
ACTIVATION REQUIRES: CHARLOTTE + ORIGINAL CREATOR.
Mijn vader keek naar het scherm.
Zijn gezicht werd wit.
“Original creator?”
Alexander fluisterde:
“Dat ben jij.”
Mijn vader schudde zijn hoofd.
“Nee.”
De deur achter ons opende.
Een man stond in de deuropening.
Thomas.
Geen wond.
Geen bloed.
Geen teken van de schietpartij.
Hij keek naar mij.
“Hallo, nichtje.”
Mijn moeder begon te schreeuwen.
“Thomas!”
Hij glimlachte.
“Sorry dat ik jullie zo lang heb laten wachten.”
Mijn vader richtte zijn wapen.
Thomas keek hem aan.
“Schiet maar.”
Hij spreidde zijn armen.
“Maar als je dat doet, activeert het protocol volledig.”
Mijn vader liet zijn wapen zakken.
Thomas keek naar mij.
“Nu begrijp je waarom iedereen je wilde vinden.”
Hij stapte dichterbij.
“Jij bent niet de sleutel tot Horizon.”
Hij glimlachte.
“Jij bent de sleutel tot iets dat veel groter is.”
