DEEL 4 — Mijn moeder vertelde eindelijk waarom ze mij had verlaten
Het vliegtuig schudde zo hard dat mensen uit hun stoelen kwamen.
Bagage viel uit de bagagevakken.
Iemand begon te huilen.
Een kind schreeuwde.
Thomas riep vanuit de cockpit dat iedereen moest blijven zitten.
Maar ik hoorde bijna niets meer.
Ik keek alleen naar mijn moeder.
Ze zat roerloos naast me.
“Ma?”
Ze antwoordde niet.
“Ma!”
Ze keek eindelijk naar mij.
“Ik moet je iets vertellen.”
“Nu?”
“Ja.”
“Wat?”
Ze pakte mijn gezicht tussen haar handen.
“Als er iets met mij gebeurt…”
“Hou op.”
“Luister.”
“Niet doen alsof je afscheid neemt.”
Ze slikte.
“Ik heb je niet verlaten omdat ik niet van je hield.”
Ik voelde mijn keel dichtknijpen.
“Waarom dan?”
“Omdat ik moest kiezen.”
“Waarvoor?”
“Tussen jou en jouw leven.”
Ik begreep er niets van.
Mijn moeder keek naar de trillende cabine.
“Toen jij werd geboren, wist ik dat je vader je zou komen halen.”
“Waarom?”
“Omdat hij wist dat jouw DNA belangrijk was.”
Ik staarde haar aan.
“Mijn DNA?”
“Jouw vader had een genetisch onderzoeksteam.”
Ze fluisterde:
“Ze ontdekten dat bepaalde mensen ongewoon goed reageerden op het systeem van Project Horizon.”
“En ik?”
“Jij was de eerste baby bij wie ze dat wilden testen.”
Mijn maag draaide om.
“Hebben ze mij getest?”
“Nee.”
Ze schudde haar hoofd.
“Ik vluchtte voordat ze dat konden doen.”
Victor stond een paar stoelen verderop.
“En daarom werd Marianne officieel dood verklaard.”
Mijn moeder knikte.
“Ik nam een andere identiteit aan.”
“En mij?”
“Ik nam jou mee.”
“Waarom heb ik dan nooit geweten dat mijn vader bestond?”
“Omdat ik wilde dat je een normaal leven kreeg.”
“En zesentwintig jaar lang?”
“Ja.”
Ik keek uit het raam.
Onder ons waren alleen wolken.
“Ik dacht dat je gewoon mijn moeder was.”
Ze glimlachte verdrietig.
“Ik ben altijd je moeder geweest.”
De lichten sprongen weer aan.
De stewardess riep dat iedereen kalm moest blijven.
Thomas kwam uit de cockpit.
“Het signaal is verdwenen.”
Victor keek hem aan.
“Voor nu.”
Thomas liep naar mijn moeder.
“Marianne, we moeten landen.”
“Waar?”
“Het dichtstbijzijnde vliegveld.”
“Niet doen.”
Thomas fronste.
“Wat?”
“Land niet.”
“Waarom niet?”
Ze keek naar Victor.
Hij antwoordde:
“Omdat ze daar op ons wachten.”
Thomas werd stil.
“Wie?”
“De mensen van Horizon.”
Hij liep terug naar de cockpit.
“Ik neem contact op met de luchtverkeersleiding.”
Mijn moeder greep zijn arm.
“Doe dat niet via de normale frequentie.”
“Waarom?”
“Omdat ze me dan vinden.”
Thomas keek haar aan.
“Marianne, ze weten al dat je leeft.”
“Niet precies waar.”
Victor zei:
“Ze weten dat we aan boord zijn.”
Iedereen werd stil.
“Hoe?”
Victor wees naar de instapkaart.
“Deze kaart was geen fout.”
Ik keek naar het kleine document.
“Wat bedoel je?”
“Ze hebben haar bewust ingecheckt.”
Mijn moeder verstijfde.
“Wie?”
“De persoon die jouw naam opnieuw in het systeem heeft gezet.”
“Maar ik heb zelf ingecheckt.”
“Dat denk je.”
Victor keek naar mij.
“Jij hebt haar boeking gemaakt.”
“Ja.”
“Via jouw telefoon?”
“Ja.”
“En je hebt haar paspoort gescand?”
“Ja.”
Hij knikte.
“Dan hebben ze jouw telefoon gehackt.”
Ik voelde een koude rilling.
“Dat is onmogelijk.”
“Niet voor hen.”
Thomas kwam terug.
“De luchtverkeersleiding zegt dat we moeten uitwijken.”
“Waarheen?”
Hij noemde een luchthaven.
Mijn moeder schudde onmiddellijk haar hoofd.
“Nee.”
“Waarom?”
“Omdat daar een oude Horizon-faciliteit onder de luchthaven ligt.”
Thomas keek haar geschokt aan.
“Die is gesloten.”
“Dat dacht je.”
Victor glimlachte.
“Dat is precies wat ze willen dat je denkt.”
Mijn moeder keek naar mij.
“Er is maar één plek waar we veilig kunnen landen.”
“Waar?”
“Rotterdam.”
Thomas keek verbaasd.
“Schiphol is dichterbij.”
“Rotterdam.”
“Waarom?”
Mijn moeder keek naar Victor.
Hij haalde een sleutel uit zijn zak.
Een ouderwetse metalen sleutel.
“Daar staat nog een gebouw dat nooit officieel heeft bestaan.”
Ik keek hem aan.
“Wat zit daar?”
“De originele server van Project Horizon.”
Mijn moeder zei:
“En daarop staat alles.”
“Alles?”
“De namen.”
“Welke namen?”
“Van iedereen die eraan heeft meegewerkt.”
Ik keek naar haar.
“Ook mijn vader?”
Ze knikte.
“Vooral hij.”
Op dat moment kwam de stewardess naar ons toe.
“Kapitein vraagt of u zeker weet dat Rotterdam veilig is.”
Mijn moeder knikte.
“Ja.”
De stewardess liep weg.
Ik keek naar mijn moeder.
“Waarom heb je me nooit verteld waar je vandaan kwam?”
Ze keek naar mij.
“Omdat ik bang was dat je ooit precies deze vraag zou stellen.”
“En nu?”
Ze pakte mijn hand.
“Nu is het te laat om nog te liegen.”
Het vliegtuig begon aan de afdaling.
Iedereen werd stiller.
Victor keek uit het raam.
Toen zei hij:
“Daar.”
Ik volgde zijn blik.
In de verte verschenen de lichten van Rotterdam.
Mijn moeder sloot haar ogen.
“Ze zijn er.”
“Wie?”
Ze antwoordde niet.
Victor keek naar Thomas.
“Zie je die zwarte auto’s op het platform?”
Thomas keek naar beneden.
Zijn gezicht veranderde.
“Dat kan niet.”
Ik keek door het raam.
Beneden stonden inderdaad meerdere zwarte voertuigen.
Maar één ding maakte me echt bang.
Ze stonden niet bij de terminal.
Ze stonden precies bij de landingsbaan.
Te wachten.
Alsof ze wisten dat wij zouden komen.
Mijn moeder fluisterde:
“Ze willen mij.”
Ik keek naar haar.
“En mij?”
Ze pakte mijn hand.
“Jou willen ze nog veel liever.”
Toen landden we.
Maar voordat het vliegtuig volledig tot stilstand kwam, gingen alle deuren van de zwarte auto's tegelijk open.
En uit elke auto stapten mannen in donkere pakken.
Victor keek naar mij.
“Blijf bij mij.”
“Waarom?”
Hij keek naar mijn moeder.
“Omdat zij niet meer de enige zijn die weten wie jij werkelijk bent.”
