DEEL 3 — De man die mijn moeder dood wilde hebben
De man die uit de cockpit kwam, droeg geen uniform.
Hij had een donkere jas aan en een kalme blik.
Te kalm.
Zijn ogen gingen rechtstreeks naar mijn moeder.
Niet naar mij.
Niet naar de stewardess.
Naar haar.
“Marianne,” zei hij.
Mijn moeder kromp ineen.
Ik stond onmiddellijk op.
“Wie bent u?”
Hij keek naar mij.
Voor het eerst verscheen er iets in zijn ogen.
Herkenning.
Alsof hij mij al kende.
“Dus jij bent haar dochter.”
Mijn moeder pakte mijn arm.
“Ga zitten.”
“Ma, wie is hij?”
“Ga zitten!”
Haar stem brak.
Ik had haar nog nooit zo bang gezien.
Thomas stapte tussen ons in.
“Victor, hoe ben jij aan boord gekomen?”
De man glimlachte.
“Dat is niet belangrijk.”
“Je hoort niet op deze vlucht.”
“Dat weet ik.”
“Dan ga je nu terug naar de cockpit.”
Victor keek hem rustig aan.
“Dat zou ik kunnen doen.”
Hij keek opnieuw naar mijn moeder.
“Maar eerst moet ik iets rechtzetten.”
De arrogante passagier keek nieuwsgierig toe.
Victor wees naar hem.
“U daar.”
De man keek op.
“Ja?”
“U hebt toch geklaagd over deze vrouw?”
“Ze praatten de hele tijd.”
Victor knikte.
“Dat was inderdaad vervelend.”
De passagier voelde zich blijkbaar gesteund.
“Precies.”
Victor keek hem aan.
“Maar u hebt geen idee wie u zojuist hebt beledigd.”
De man lachte ongemakkelijk.
“Is zij soms een beroemdheid?”
“Nee.”
Victor keek naar mijn moeder.
“Ze is gevaarlijker dan dat.”
Mijn moeder fluisterde:
“Hou op.”
Victor glimlachte.
“Zesentwintig jaar geleden dacht ik dat je dood was.”
“Dat had je gehoopt.”
“Dat was nodig.”
Ik keek naar mijn moeder.
“Wat bedoelt hij?”
Victor antwoordde voor haar.
“Je moeder werkte vroeger voor een bedrijf dat vliegtuigen ontwikkelde.”
“Dat wist ik.”
“Nee,” zei hij.
“Dat wist je niet.”
Hij ging op de lege stoel tegenover ons zitten.
“Je moeder was geen gewone medewerker.”
Mijn moeder keek naar hem.
“Je hoeft haar niets te vertellen.”
“Ze heeft recht op de waarheid.”
“Niet van jou.”
Victor glimlachte.
“Dan vertel jij het.”
Mijn moeder zweeg.
Ik keek haar aan.
“Ma.”
Ze ademde diep in.
“Het bedrijf waar ik werkte, ontwikkelde een systeem waarmee vliegtuigen vrijwel volledig onzichtbaar konden worden voor bepaalde radars.”
Ik fronste.
“Onzichtbaar?”
“Niet letterlijk.”
Ze schudde haar hoofd.
“Maar genoeg om een vliegtuig tijdelijk van bepaalde systemen te laten verdwijnen.”
Thomas knikte.
“Project Horizon.”
Mijn moeder keek naar hem.
“Ja.”
“En jij ontdekte dat het systeem niet voor defensie bedoeld was.”
Ze knikte.
“Ze wilden het gebruiken voor geheime transporten.”
Victor zei:
“Dat is niet het hele verhaal.”
Mijn moeder keek hem woedend aan.
“Zwijg.”
“Waarom?”
“Omdat jij degene bent die alles heeft vernietigd.”
Victor keek plotseling serieus.
“Niet alles.”
Hij wees naar mij.
“Jij hebt nog één ding over het hoofd gezien.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Wat?”
Hij keek naar mijn moeder.
“Je dochter.”
Mijn moeder stond half op.
“Laat haar erbuiten.”
Victor glimlachte.
“Ze zit er al in.”
Thomas keek naar Victor.
“Wat heb je gedaan?”
Victor haalde een klein mapje uit zijn jas.
“Dit.”
Hij legde het op de klaptafel.
Mijn moeder keek ernaar.
Haar gezicht veranderde.
“Waar heb je dat vandaan?”
“Uit het oude archief.”
Ze begon te trillen.
Ik opende het mapje.
Binnenin zat een oud document.
Bovenaan stond:
PROJECT HORIZON — SUBJECT 02
Daaronder stond een naam.
Mijn naam.
Ik voelde mijn handen koud worden.
“Ma…”
Ze zei niets.
Ik keek verder.
Geboortedatum.
Mijn geboortedatum.
En daaronder:
Biologische vader: onbekend.
Ik keek naar mijn moeder.
“Wat is dit?”
Ze huilde.
“Het is ingewikkeld.”
“Mijn naam staat hier.”
“Ik weet het.”
“Waarom?”
Ze keek naar Victor.
“Omdat hij mijn kind wilde gebruiken.”
Victor schudde zijn hoofd.
“Niet ik.”
Hij keek naar Thomas.
“Zijn vader.”
Thomas verstijfde.
“Mijn vader?”
Victor knikte.
“Jouw vader was de directeur van Project Horizon.”
Thomas keek alsof hij een geest had gezien.
“Dat kan niet.”
“Hij stierf drie jaar geleden.”
“Dat betekent niet dat hij onschuldig was.”
Mijn moeder pakte mijn hand.
“Luister naar me.”
Ik trok mijn hand terug.
“Je hebt tegen me gelogen.”
“Ik probeerde je te beschermen.”
“Mijn hele leven?”
Ze huilde.
“Ja.”
“Waarom?”
“Omdat je vader…”
Ze stopte.
“Mijn biologische vader?”
Ze knikte.
“Hij wist dat jij bestond.”
Ik voelde tranen over mijn gezicht lopen.
“Wie was hij?”
Mijn moeder keek naar Thomas.
Daarna naar Victor.
En uiteindelijk zei ze:
“Hij was de reden waarom ik moest verdwijnen.”
Victor stond op.
“En hij is niet de enige die je vandaag heeft gevonden.”
Thomas keek plotseling naar zijn instrumenten.
“Wat?”
Een waarschuwingslampje begon te knipperen.
De stewardess liep naar hem toe.
“Kapitein, we hebben een probleem.”
Thomas keek naar het scherm.
“Wat voor probleem?”
“Een onbekend signaal.”
“Waarvandaan?”
Ze wees naar het scherm.
“Recht onder ons.”
Thomas’ gezicht werd strak.
“Dat is onmogelijk.”
Victor keek naar mijn moeder.
“Ze hebben jullie gevonden.”
Mijn moeder fluisterde:
“Wie?”
Victor antwoordde:
“De mensen die Project Horizon nooit hebben verlaten.”
Plotseling ging het licht in de cabine uit.
Een paar passagiers begonnen te gillen.
Het vliegtuig schudde.
Ik greep mijn moeder vast.
Thomas schreeuwde vanuit de cockpit:
“Blijf allemaal zitten!”
Toen kwam er een geluid.
Een harde dreun.
Alsof iets ons vliegtuig had geraakt.
En uit het donkere plafond klonk een stem.
Een stem die alleen mijn moeder leek te herkennen.
“Marianne…”
Ze keek omhoog.
Haar gezicht werd wit.
De stem ging verder:
“Je had moeten blijven verdwijnen.”
